03-06-05

Don't worry be happy

Een week of twee geleden heeft mijn Hollandse buurman mij een hele nacht wakker gehouden door constant "don't worry, be happy" van Bobby McFerrin te spelen. Nu heb ik persoonlijk niks tegen dat liedje, maar wees er maar zeker van dat dat na drie keer al lichtelijk irritant begint te worden als je probeert te slapen, dat je na tien keer begint te hopen dat het nu echt de laatste keer geweest is en dat je gegarandeerd zot wordt en een rothumeur hebt als het de hele nacht duurt. Een van mijn huisgenoten was tevergeefs bij hem gaan aanbellen om te vragen of het iets stiller kon. Achteraf bleek dat hij heel de nacht op stap was gegaan en "vergeten" was dat zijn radio nog opstond. Maar hij heeft zich niet verontschuldigd.

Uiteraard kon ik dat niet zomaar laten gebeuren en ik heb hem afgelopen dinsdag een koekje van eigen deeg gegeven, een spreekwoordelijk koekje, geen echt. Ik zie niet in waarom ik hem echte koekjes zou geven. Een koekje van eigen deeg, een bizar spreekwoord als je erover nadenkt. Dat zou betekenen dat je bij iemand die je iets aangedaan heeft deeg gaat vragen, daarmee koekjes bakken en die tenslotte aan de persoon in kwestie geven. Dat slaat toch nergens op? Ik zie het al voor me. "Wat is dat?" "Een koekje van eigen deeg, he he he." "Oh, lekker, bedankt." Niet bepaald mijn idee van een geslaagde wraakactie. Maar om terug te komen op het spreekwoordelijke koekje. Mijn buurman is een nachtmens en slaapt meestal nog als ik thuiskom rond 17u. Ik moest dinsdag nog ergens zijn en had vlak voor ik vertrok een vrolijk Iers liedje, Papers and Pins van The Tossers, op repeat en op maximum volume opgezet . Toevallig was ik dat "vergeten" en heb het pas anderhalf uur later toen ik terug thuiskwam afgezet. Ik had geen idee of mijn wraakactie succesvol was, maar de gedachte dat ik hem misschien wakker gemaakt had, was op dat ogenblik voor mij al voldoende.

Gisterenavond ben ik gaan eten met een vriendin. Blijkbaar stond ze op dieet en ging ze ook powerplaten. Ze legde wat uit hoe dat in elkaar zat en toen ontspon zich een dialoog die niet zou misstaan op curieuze commentaar:
- "Kunt ge daar dan niet afvallen?"
- "Nee."
- "Dan heeft het toch weinig zin?"
Blijkbaar snapte ze niet helemaal wat ik bedoelde, en daar had ik wel plezier in. Na het eten gingen we naar de Oude Markt, waar ik niet veel later ook mijn buurman zag passeren. Hij kreeg mij in de gaten en stapte op me toe:
- "Nou, leujk deuntje dinsdagavond."
- "Dank u."
- "De vijfde keer vond ik het wel een beetje minder, vooral aangezien ik probeerde te slapen."
- "Dat kan ik me perfect voorstellen."
- "Ik dacht even dat het nooit meer zou stoppen."

Opzet geslaagd dus :-) Hij heeft daarna nog zijn verontschuldigingen aangeboden en alles is weer vergeven en vergeten. Als dat geen happy end is ;-) Nu hoop ik alleen maar dat ik niet de aanleiding ben geweest voor wraakacties van andere buren.


13:29 Gepost door fILLE | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

Woehahahaha Ik lig hier bijna strike van het gieren! zeker het koekje :oD

Fijn weekend!

Gepost door: Tinkerbell | 03-06-05

Ook ik... ... lig in een deuk!
Gewelige blog!
Groetjes en nog een fijn weekend!

Gepost door: Fleur | 03-06-05

De heroïsche strijd van Fille tegen de hollanders :-D
't zal em leren...
:-D

Gepost door: Péke | 04-06-05

De commentaren zijn gesloten.