20-08-05

Pukkelpop

Gisteren ben ik een dagje naar Pukkelpop geweest. Ondanks een valse start met enkele hevige stortbuien waren de weergoden mij redelijk gunstig gezind.

 

Als ik naar een festival ga, is dat deels voor de sfeer, maar in eerste instantie voor de optredens, en ik probeer er dan ook zoveel mogelijk te zien. Dit jaar heb ik 10 groepen gezien.

 

Wat is er beter om de dag goed in te zetten dan een plezant punkoptreden? Een heel plezant punkoptreden en dat is precies wat de heren van Venerea brachten. Snelle snedige Zweedse skatepunk voorzien van de nodige humor. Naar mijn smaak iets te veel nieuwe nummers, maar voor de rest absoluut geen klachten.

 

Vervolgens was het de beurt aan The Coral, die een hit gehad hebben met het zeer plezante “Dreaming of you”, dat ze blijkbaar halsstarrig weigerden te spelen. Dat hadden ze beter wel gedaan, want de rest van hun materiaal was behoorlijk saaie dromerige sixtiespop waar ik het warm nog koud van kreeg.

 

Tijd om terug wakker geschud te worden met de melodieuze, anarchistische Oi! streetpunk van Funeral Dress. Eerste hoogtepunt van de dag. Extra pluim voor de knappe violiste die ze meegebracht hadden. Ze brachten fijnzinnige teksten à la “cops are no human beings” en “free beer for the punks”. Die laatste slogan probeerde ik achteraf uit aan een drankstand (met vervanging van bier door cola, aangezien er geen fanta was) en zowaar met resultaat. Het hielp waarschijnlijk wel dat ik de drankbezorger van dienst kende.

 

Daarna was een beetje jeugdsentiment wel op zijn plaats vond ik, en vatte post bij het optreden van the Posies. Ondanks een behoorlijk slordige en rommelige start werd het toch een heel plezant optreden met als hoogtepunten hun twee bekende singles “Please return it” en “everybody is a fucking liar”.

 

Daarna een heel klein stukje van The National meegepikt. Nogal zwaarmoedige deprimerende muziek, redelijk intellectualistisch had ik de indruk. Ik had er niet echt een boodschap aan en begon na te denken over het woord “enable”. Ik weet nog altijd niet waarom.

 

The Dwarves (met Nick Oliveiri, ex- Queens of the Stone Age) brachten groezelige shock and roll. Stel u een orkest op speed voor in een Mexicaans baancafé en u hebt ongeveer een idee hoe deze heren klinken. Vermakelijk, maar het duurde net iets te lang en begon naar het einde toe wat te enerveren.

 

The Toy Dolls, legendarische pretpunkers, brachten een zeer onderhoudend optreden, dat zowel visueel als muzikaal de moeite was. Speelden als bisnummer hun bekendste hit: “Nellie the Elephant”.

 

Daarna de een moeilijke keuze moeten maken. Futureheads of Millionaire. We hebben geopteerd voor Millionaire en kregen een geweldig, luid en intens optreden. Goeie keuze dus.

 

Vanop een veilige afstand het optreden van Marilyn Manson meegepikt. Niet echt mijn ding al vond ik de covers van “Revolution”, “Sweet Dreams” en “Tainted Love” wel redelijk geslaagd.

 

Na dat optreden een manoeuvre naar voor gemaakt om goeie plaatsen te hebben voor het enige optreden waar ik echt naar uitkeek: The Pixies, de derdebeste groep allertijden, en de enige die ik nog ooit in levende lijve zal kunnen aanschouwen. Iets langer dan een uur moeten wachten, maar die tijd overbrugden we door het Kinofreunde™-spel te spelen. Heel eenvoudig: de ene speler zegt een film, vervolgens zegt de andere een acteur die erin meedoet en een andere film met die acteur. Voorwaarde is wel dat er in die andere film nog een bekende acteur zit. Degene die geen film of acteur weet te verzinnen, verliest een punt.

 

Eindelijk was het de beurt aan de Pixies. Ze zetten er direct de beuk in met het geweldige “where is my mind?” Iedereen brulde collectief mee. Daarna volgde het ene geweldige nummer na het andere elkaar in sneltempo op, 80 minuten lang. En volgens mij moeten ze geweten hebben dat ik in het publiek stond, want ze hebben mijn favoriete nummer “Wave of Mutilation” zomaar even twee keer na elkaar gespeeld. Eerst in een fantastische akoestische versie en daarna in een al even fantastische elektrische versie. Kippenvel alom. Hun optreden was nog beter dan dat van vorig jaar op Werchter en wordt ongetwijfeld een van mijn beste festivalherinneringen.

 

Een goed gevulde dag dus, met een ongelofelijke climax. Meer moet dat niet zijn.


12:14 Gepost door fILLE | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

:D Meer moet da ni zijn??? ;o)

Gepost door: Anne | 20-08-05

De commentaren zijn gesloten.