30-11-05

Chocolade kan de gezondheid schaden

Chocolade kan de gezondheid schaden. Niet noodzakelijk de gezondheid van degenen die ervan eten, maar wel van nietsvermoedende omstanders.

 

In de gang van het station van Leuven stonden twee idioot verklede mensen iets onbestemd uit te delen. Bij nader inzien bleek het chocolade te zijn, in hersluitbare verpakking. Een gratis reep sla ik natuurlijk niet af. Terwijl ik stond te wachten, kwam een moeder met kinderen de gang in gefietst. De idioot verklede mensen trokken natuurlijk de aandacht van haar kleine zoontje, waardoor hij niet echt oplette waar hij reed. Ik hoorde de moeder nog roepen in het belachelijke algemeen Nederlands dat ouders tegenwoordig blijkbaar tegen hun kinderen gebruiken: “Kijk eens voor je jongen, zo dadelijk rij je nog tegen die meneer!” “Welke meneer, mama?”, vroeg haar zoontje terwijl hij in de richting van zijn moeder keek en tegelijkertijd de meneer in kwestie raakte. Volgens mij wist hij wel direct om welke meneer het ging. De pijnlijke grimas van de man was wel geld waard. Je zag hem tegelijkertijd het kind verwensen en toch nog proberen te kijken naar de moeder alsof het niet erg was.

 

In elk geval heeft de chocolade mij toch gesmaakt.


18:49 Gepost door fILLE | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

29-11-05

Botsing

Zojuist ben ik op onzachte wijze in aanraking gekomen met een flik, en zij had voorrang van rechts. Ik vreesde even het ergste, maar gelukkig kwam ik er gewoon met de schrik vanaf. En er was geen materiale schade. Sorry Andrea Croonenberghs, ik beloof bij deze, dat ik u nooit meer zal rammen..

22:43 Gepost door fILLE | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

28-11-05

Loekie

Daarstraks vroeg ik me om de een of andere reden af hoe het met Loeki zou zijn. Waarom weet ik ook niet. Hersenen werken op een rare manier. Who the fuck is Loeki hoor ik u denken. Loeki is de leeuw die de reclameblokken op de Nederlandse zenders opvrolijkte en alleen maar “asjemenou” zei. Ik vond Loeki vroeger een van de interessantste reclamefiguren, samen met Mr Proper, het beertje van Robijn en de apen van Omo. En de reclame van Yoko vond ik ook geweldig. Daarin shotte een tiener per ongeluk een raam kapot met zijn voetbal, en dronk dan Yoko om optimaal te kunnen presteren. Vlak daarna shot hij weer een ruit uit en zegt dan: “hehe, maar ik heb wel lekker gedronken.”

 

Maar om terug te komen op Loeki. In 1995 wijdden de heren van Jiskefet in Debiteuren/Crediteuren (een soort “het eiland” avant la lettre, en naar mijn mening ook grappiger) een hele aflevering aan Loekie. En ook eens een hele aflevering aan Sinterklaas, maar op een wel heel onorthodoxe manier, met Hans Teeuwen als goedheiligman van dienst. Die aflevering is bij mij een jaarlijkse must op 6 december.

 

En om nogmaals op Loekie terug te komen. Loekie is niet meer. Blijkbaar is hij in 2004 van het scherm gehaald omdat hij commercieel niet rendabel was. En zo sneuvelen stilaan alle iconen uit mijn jeugd.

 

Hoe zou het trouwens met het jongetje uit de Yoko-reclame zijn? Asjemenou.


17:24 Gepost door fILLE | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

27-11-05

ABC

Bij dit spelletje is het de bedoeling om zo rap mogelijk het alfabet te typen. Mijn record is 3,313 seconden. Wie doet beter.

11:41 Gepost door fILLE | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

25-11-05

Gabba gabba hey!

De Ramroosjes is een eenmalig zijproject van de Heideroosjes die als eerbetoon een hele avond covers spelen van de beste groep allertijden, the Ramones. Aanvankelijk was er daardoor een heel klein beetje argwaan, want ik had niet graag zien gebeuren dat hun liedjes oneer aangedaan werd door een matig optreden, al heb ik eerlijk gezegd nog nooit een matig optreden van de Heideroosjes gezien. Gelukkig bleek die vrees al heel snel ongegrond, want de sfeer zat er al direct goed in. Toen de lichten uitgingen begon iedereen “hey ho, let’s go”, zowat de strijdkreet van the Ramones, te roepen en weerklonk het melodietje van The good, the bad and the ugly, waar ze steevast hun shows mee begonnen. Vervolgens kwamen de groepsleden in Ramonesoutfit (gescheurde jeans en leren jas) het podium op, riep de bassist “1, 2, 3, 4” en begon een marathon doorheen het repertoire van the Ramones. Geen bullshit, gewoon de rechttoe rechtaan versies van de nummers. In totaal dertig op iets meer dan een uur tijd, gaande van “blitzkrieg bop” over “pet sematary” tot “the kkk took my baby away”. 30 keer dolle pret. Enkel Surfin’ Bird ging een beetje de mist in, maar dat werd wel gecompenseerd door het beste moment van de show. Marco, de zanger, verklaarde dat hij wilde surfen en liet een gitaarkist aanrukken. Vervolgens liet hij zich al surfend op die kist door het publiek naar de lichtman brengen om daar wat bier te gaan halen en dan terug te keren. Het had een zeer hoge entertainmentwaarde, zoals het hele optreden trouwens.

 

Ik ben ervan overtuigd dat de Ramones goedkeurend mee geheadbangd hebben vanuit het hiernamaals.

 

Hier zijn enkele beelden te bekijken (slechte kwaliteit).


19:51 Gepost door fILLE | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

23-11-05

Papier hier

Ik heb al lang in de gaten dat de papierversnipperaar niet mijn beste vriend zal worden. Deze namiddag zat ik alleen op mijn bureau en besloot om dat ding eens uit te testen. Aanvankelijk ging alles goed toen ik er slechts 1 pagina in stak. Grondigheid is echter mijn motto. Ik wilde de volledige capaciteit van het toestel kennen en probeerde het maar direct met 10 pagina’s tegelijk, wat me eerlijk gezegd nog niet overdreven veel leek. Helaas dacht ik verkeerd, en ongeveer halverwege mijn versnipperd bladen, blokkeerde het toestel. Daarna heb ik nog bijna een uur met een meetlat alle papiersnippers zitten lospeuteren, gelukkig met resultaat.

 

Ik heb ook nog een intelligente elektrische sleutel gekregen. Het is een soort van loper, maar hij werkt alleen op deuren waarvoor de systeembeheerder toegang gegeven heeft. Bij normaal gebruikt gaat de batterij van de sleutel ongeveer twee jaar mee. In het andere geval geeft ze na 20.000 draaibeurten de geest. Even overwoog ik om daar een doel op zich van te maken, maar 20.000 keer is echt wel heel veel.

 

Voor de rest ben ik nog naar de cd-winkel geweest en heb me de nieuwe cd van System Of A Down aangeschaft, alsook twee cd’s van Rogue Wave (Out of the shadow en Descended like Vultures). De cd-verkoper wist me ook nog te melden dat het optreden van de Ramroosjes morgen zo goed als uitverkocht dus. Het zal er dus een drukte van jewelste zijn, maar dat zal de pret geenszins kunnen drukken.

 

Bij mijn plaatselijke kebabdealer die onder de naam Moessa door het leven gaat, kwam er nog een grapjas na mij binnen en hij uitte de volgende begroeting: “ha moessamaramara”, naar analogie met de legendarische uitspraak uit Buiten de zone. Moessa stond erbij en keek er naar. Ik vond het matig amusant.

 

Helemaal amusant daarentegen waren Seppe Toremans en in het bijzonder Gunther Lamoot op de uitzending van Humo’s Comedy Cup op JimTV. Lamoot is wat mij betreft zeker de verdiende winnaar geworden en ik wil hem wel eens live aan het werk zien. De andere kandidaten varieerden van matig tot zeer slecht.


18:32 Gepost door fILLE | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

22-11-05

Happiness is a swollen tongue

Vandaag hadden ze mij op het werk een plezante opdracht gegeven. Ik mocht namelijk de andere kandidaten die voor mijn functie gesolliciteerd hadden een briefje sturen dat ze niet weerhouden waren. Rare uitdrukking vind ik dat: niet weerhouden. Het klinkt positief, maar dat is het helemaal niet.

 

Vele kandidaten waren al op basis van hun motivatiebrief afgeschreven. Ik heb enkele van die brieven gelezen en in sommige gevallen kan ik heel goed begrijpen waarom. Enkele voorbeelden:

- “Dit is verre van mijn droomjob, maar in afwachting van iets beters, lijkt het me nuttig om hier alvast wat ervaring op te doen.” Eerlijk duurt het langst.

- “Ik weet dat ik al geruime tijd te laat ben voor mijn kandidatering (wat een woord!), maar dat is niet van mijn gewoonte. Ik ben altijd heel stipt.” Behalve deze ene keer dan.

- “Ik heb geen ervaring, maar wel gevoel voor humor”, gevolgd door drie smileys.

- “Ik spreek en schreif heel goet nederlants.”, aldus een allochtone kandidaat, ongetwijfeld ook met gevoel voor humor.

- “Ik kan goed overweg met dieren en kinderen.” Niet echt relevant voor de vacature, maar wel vriendelijk om het te laten weten.

 

En zo ging het wel even door. Ik heb een adressenbestand aangemaakt en een standaardbrief opgesteld voor alle 100 niet-weerhoudenen. Tot zover het plezante gedeelte en snel vorderende gedeelte van de job.

 

Daarna bleek dat ik die brieven eigenhandig mocht plooien en in enveloppen steken. Dat sprak me al minder aan. Helemaal erg werd het toen bleek dat er geen sponsje voorhanden was om de enveloppen nat te maken, en mijn tong dit werk voor haar rekening mocht nemen. En ook bleken ze nog niet over van die handige zelfklevende postzegels te beschikken, waardoor mijn tong vandaag overuren heeft mogen kloppen. Ik troost me met de gedachte dat er minstens honderd anderen zijn die op dat moment niet aan enveloppen en postzegels mochten likken.


18:12 Gepost door fILLE | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

21-11-05

The name is bond - bond tegen bont

Dierenorganisatie Bite Back heeft een verkiezing opgesteld: Dom Bontje 2005, BV's die om de een of andere reden reclame maken voor het dragen van bont.
 
Ik ben zelf eigenlijk totaal niet geëngageerd, maar dit vind ik nog wel een ludiek initiatief. En ik vind het eigenlijk ook wel schandalig dat zeehondjes doodgeknuppeld worden om als jas te dienen voor een of andere chichimadam. En zoals Urbanus al zei: "ik hou niet van madammen met nen bontjas."

20:28 Gepost door fILLE | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

20-11-05

Wolf Parade - Shine a Light

Er is weer een nieuwe kandidaat in de running voor de felbegeerde eerste plaats in mijn eindejaarslijstje voor de beste cd van het jaar: Apologies to the Queen Mary van Wolf Parade. Vergelijkingen met Arcade Fire (mijn huidige nummer 1) zijn zeker niet van de lucht. Ze begeven zich in dezelfde dromerige wereld van jeugdig verlangen, gekoppeld aan een hele hoop teleurstelling. Dit resulteert in een unieke sound, die heel melancholisch aanvoelt. Beetje bizar, but I like it.
 
Hieronder alvast de tekst van Shine a Light (ook te beluisteren op de website)

I keep my head up tight
I know my plans at night
And I don't sleep I don't sleep I don't sleep 'til it's light
Some folks float some are buried alive
There is an awful sound
This haunted town
It will not it will not it will not just be quiet
Some ghosts sink some will get called to the light
I spend boring hours in the office tower
In a bus on a bus back home to you and
That's fine I'm barely alive
It's just a matter of time
No one gets out alive
And I'm content, I'm content, I'm content to be quiet
Some will sink some will get called to the light
You know our hearts beat time out very slowly
You know our hearts beat time they're waiting for something that'll never arrive
You know our hearts beat time out very slowly
You know our hearts beat time they're waiting for something that'll never arrive
I keep my head up tight
I make my plans at night
And I don't sleep I don't sleep I don't sleep 'til it's light
Some folks float and some are buried alive
With our little boots, we built another world
Gonna chain, chain, chain, chain, chain, chain to the light
That's fine our blood is alive
You know our hearts beat time out very slowly
You know our hearts beat time they're waiting for something that'll never arrive

14:40 Gepost door fILLE | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

19-11-05

Bumper en Trut, Komomanen

In de eerste aflevering van Neveneffecten wordt National Geographic-gewijs het gedrag van de Komomanen bestudeerd. De Komomanen zijn gewone mensen (common men) en worden in allerlei facetten van hun leven gevolgd: in hun nest, hun drinkplaatsen, tijdens de voedseljacht. De grootste bedreiging voor de Komomaan is de Homo Marginalis (inclusief trainingspak en zeemanzakje) uit de orde der Lolaven. Om de Homo Marginalis te vangen wordt de hulp ingeroepen van de Australiër Jared (“Crikey”). De gretigheid waarop de Homo Marginalis op het lokaas, Cara pils (ook boecht van Dunaldy, he Anneke ;-) ), dook, was hilarisch. Als de Komomaan op een dag niet naar buiten komt wordt beroep gedaan op de Jenny (Jeanine Bisschops)…

 

Schitterende absurde humor. Ik kijk volgende keer zeker opnieuw!


09:22 Gepost door fILLE | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

18-11-05

Boecht van Denalma

Raar hoe de dingen soms kunnen lopen. Gisteren had ik het in een mailconversatie nog over het feit dat ik de laatste tijd regelmatig in de Alma ga eten. Een bijna-ex-werkloze die niet kan koken, moet immers ook in zijn eigen voedselvoorziening voorzien. Het ging er ook over dat ze daar in de praktijk nooit om een studentenkaart vragen en ik dus altijd aan het normale studententarief kan eten, dankzij mijn studentikoze look.

 

Natuurlijk gaan de dingen mis van het moment dat erover gesproken wordt, want gisteren vroegen ze plotseling wel naar mijn studentenkaart (waarschijnlijk een caissière die haar beroepsethiek hoog wilde houden), die ik uiteraard niet had. Ik opteerde dan maar voor het waarschijnlijk vaakst gebruikte excuus, begeleid van een geïmproviseerd stukje toneel, waarbij ik deed alsof ik in mijn portefeuille verwoed zocht naar mijn kaart, en oprechte verbazing: “Oeps, thuis vergeten.” “Ge wordt wel verondersteld om die kaart altijd bij u te hebben he.” “Ja, dat weet ik wel, en normaal is dat ook het geval.” “Allez, tis goed, maar onthoud het voor int vervolg.” Bijna twee euro extra aan mijn broek.


10:39 Gepost door fILLE | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

17-11-05

Death of a salesman

Deur-aan-deurverkoper, het moet een hondenstiel zijn. Door weer en wind bij mensen gaan aanbellen en telkens weer het deksel, of beter gezegd, de deur op de neus krijgen. Ik ben blij dat ik het niet moet doen, maar anderzijds word ik zelf niet graag dingen opgedrongen die ik niet nodig heb.

 

Gisterenmiddag ging de bel. Ik verwachtte bezoek, dus ik deed snel open en ik had prijs. Een man onder een paraplu wilde me enkele vragen stellen. Ik had toch niks beter te doen en dacht dat het misschien een of andere enquête was, dus ik liet hem maar begaan. “Koopt u af en toe wel eens boeken?” “Dat gebeurt.” “En cd’s?” “Ja.” “En DVD’s?” “Ook.” “Hoeveel koopt u er zo op jaarbasis?” “Goeie vraag: gemiddeld 1 à 2 cd’s en/of films per week denk ik.” “Dan heb ik goed nieuws voor u. Het zit namelijk zo, ik heb een paar kortingsbonnen, tot 40% op bepaalde artikelen, maar ik mag die natuurlijk niet aan om het even wie uitdelen. Maar u bent iemand aan wie ik ze zonder twijfel kan geven.” Ik begon al onraad te bespeuren, maar ik wachtte nog even af, hij wist het wel mooi te brengen. Ik moest nog gewoon rap mijn gegevens ergens invullen, om een lidkaart te krijgen en dan zou ik om de drie maanden een foldertje krijgen waar ik iets uit moest bestellen. Ik vroeg hem of mij dat geld zou kosten. “Neenee, die lidkaart is volledig gratis.” “Maar als ik dat papier invul, ben ik wel verplicht om vier keer per jaar iets te bestellen?” “Dat klopt.” Hij liet mij het foldertje zien en het bleek om de ECI-boekenclub te gaan. Ik kon alvast een geweldige cd van Mariah Carey of films die zelfs te slecht zijn voor non-acteurs als Steven Seagal kiezen voor de luttele prijs van 2 euro. Ik heb hem gezegd dat ik daar mijn gading nooit in vind en dat ik cd’s en dvd’s veel voordeliger kan kopen in gewone winkels. “Als ik het goed begrijp wenst u dus geen lid te worden?” “Dat begrijpt u inderdaad goed.” “Ok dan, toch bedankt voor uw tijd.”, zei hij vriendelijk, maar zijn gelaatsuitdrukking verraadde (of verried?) dat hij me inwendig allerlei verwensingen naar het hoofd slingerde. “Graag gedaan,” zei ik, en ik gaf hem vervolgens de deur op de neus.


11:27 Gepost door fILLE | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

16-11-05

Bob

Sommige mensen zijn slecht, door en door slecht. Ze bestaan gewoon om het leven van anderen tot een hel te maken, en met zo iemand ben ik gisteren in contact gekomen. Misschien niet geheel toevallig. Ik was naar The Exorcism of Emily Rose gaan kijken, een film waarin kwelgeesten een niet onaanzienlijke rol spelen. De grootste kwelling was waarschijnlijk de film zelf, die totaal niet kan tippen aan de veelbelovende trailer. Zie ook Kinofreunde voor een bespreking.

 

Maar we wijken af. Ik had een goeie plaats uitgekozen in de zaal, de best mogelijke plaats durf ik wel stellen. Het uitkiezen van goeie plaatsen is een van mijn specialiteiten. Ik heb dan ook een jarenlange ervaring hiermee. Voor mij is een goeie plaats een plaats recht voor het scherm en in een zetel waarin het mogelijk is om onderuitgezakt twee uur of langer roerloos te kunnen blijven zitten.

 

Helaas was dit geluk van korte duur, toen een Sideshow Bob lookalike de zaal binnenstapte. Dezelfde gigantische haarbos, en ik kon aan zijn manier van doen al zien dat het geen geoefende bioscoopganger was. Ik voelde aan mijn ellebogen dat dit fout moest en zou aflopen, en aldus geschiedde, toen Bob meteen regel nummer 1 overtrad. Hij ging recht voor mij zitten, terwijl er nog genoeg vrije plaatsen waren. Als het mogelijk is om ergens te gaan zitten waarbij het zicht van anderen niet belemmerd wordt, dan moet die plaats gekozen worden, daar zou geen twijfel over mogen bestaan. Natuurlijk overtrad hij ook alle andere mogelijke ongeschreven regels van het bioscoopbezoek. Hij had een grote zak chips en een grote cola gekocht, wat hij natuurlijk met veel gekraak en geslurp naar binnen werkte. Bob had ook zijn vriendin bij en vond het blijkbaar interessanter om gewoon tegen haar te praten dan naar de film te kijken. Hij zat echt geen minuut stil, en na twee vriendelijke verzoeken van mij om te zwijgen en stil te zitten, was de maat voor mij vol. Als Bob geen respect toont voor zijn medebioscoopgangers, dan heb ik geen respect voor Bob. Telkens als Bob mijn zicht belemmerde of iets tegen zijn vriendin zei, stampte ik tegen zijn zetel. Pavloviaanse conditionering. Na een tiental minuten kreeg hij blijkbaar toch door dat zijn gedrag niet echt gepast was en besloot zich maar gedeisd te houden. Sommige mensen zijn nu eenmaal traag van begrip.



13:44 Gepost door fILLE | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

15-11-05

The Jacket - Caché

Het zijn mooie tijden voor de filmliefhebbers onder ons. De ene goeie film na de andere blijft maar uitkomen, zodat ik gisteren noodgedwongen (al is dat natuurlijk geen echt probleem) twee keer in de cinema belandde, voor The Jacket en Caché.

 

The Jacket

Adrien Brody speelt Jack Starks, een soldaat die tijdens de Golfoorlog in het hoofd geschoten wordt, maar wonderwel overleeft. Een jaar na zijn thuiskomst raakt hij betrokken bij een moord, maar wordt ontoerekeningsvatbaar verklaard en belandt in een instelling, waar hij behandeld wordt door een dokter (Kris Kristofferson) die er nogal bizarre methodes op na houdt. Jack wordt regelmatig in een dwangbuis in een lijkenhuislade gestopt, waar hij begint te hallucineren en telkens in het jaar 2007 belandt. Daar leert hij een meisje kennen (een voor de eerste maal in haar carrière goed acterende Keira Knightley) dat hem weet te vertellen dat hij in 1993 zal sterven, vier dagen na het moment van zijn hallucinaties…

 

De film voelt aan als een kruising tussen “One flew over the cuckoo’s nest”, “12 monkeys” en “The Butterfly Effect”, en stemt achteraf tot allerlei filosofische bespiegelingen. Kan kennis van de toekomst het heden wijzigen of zullen de dingen toch gebeuren zoals ze voorbestemd lijken? Heel fascinerend.

 

En, op een of andere bizarre manier is dit misschien wel de beste kerstfilm sinds Frank Capra’s “It’s a Wonderful Life” (1946), en bovendien een film die erin slaagt een gevoelige snaar te bespelen. Maar dat laatste kan ook liggen aan het feit dat ik films met een melancholische inslag wel weet te appreciëren. Zeer sterk aanbevolen.

 

***,5/****

 

Caché

Voor de liefhebbers van verontrustende en shockerende cinema heb ik Caché in de aanbieding, de nieuwe van regisseur Michael Haneke (bekijk zeker ook eens Funny Games en La Pianiste).

 

Aanvankelijk doet de film zeer sterk aan Lost Highway van David Lynch denken. Een gelukkig upperclass gezin, Georges en Anne (Daniel Auteuil en Juliette Binoche) ontvangt regelmatig videotapes waarop hun huis gefilmd wordt, vergezeld van lugubere kindertekeningen. Na verloop van tijd besluiten ze de politie erbij te halen, maar die weigeren in te grijpen zolang er niks ernstig gebeurt. De tapes beginnen onvermijdelijk tot spanningen te leiden in het rimpelloze huwelijk en Georges begint stilaan te vermoeden dat er misschien wel eens een link zou kunnen zijn met een afschuwelijke jeugdherinnering (gevoelige kijkers, beware).

 

Wie hoopt op een mysterieuze thriller à la Lost Highway, zal echter bedrogen uitkomen. De spanning wordt wel degelijk goed opgebouwd, maar het verhaal blijft steeds geworteld in de realiteit en is daarom misschien wel verontrustender. Langzaam maar zeker komen de minder aangename kantjes van de personages aan de oppervlakte.

 

Haneke weet ook een maximaal resultaat te bereiken met een minimum van middelen. Statische camerabeelden (soms minutenlang) en de complete afwezigheid van muziek maken dat de kijker zich bij momenten bijzonder ongemakkelijk voelt.

 

En Haneke zou Haneke niet zijn als er geen shockmoment in de film zou zitten. En shockeren doet het wel degelijk. Doorheen de hele zaal ging een schokgolf bij het bewuste moment, nog nooit meegemaakt. Al had ik persoonlijk meer moeite met de jeugdherinnering.

 

***/****



10:25 Gepost door fILLE | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

14-11-05

Goed nieuws!

fILLE's carrière als dopper is afgelopen! Vanaf maandag begin ik terug te werken! Momenteel ben ik heel gelukkig en ga ik nog genieten van mijn laatste weekske verlof :-)

13:58 Gepost door fILLE | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

Verspreking

In de categorie grappige versprekingen:
"Er schuilt een potentiële molenaar in ieder van ons."

11:20 Gepost door fILLE | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

13-11-05

fILLE saves the day - fILLE redt de dag

fILLE saves the day, en in één moeite ook nog het leven van een Engels meisje (V).

 

Rond half zes kreeg ik telefoon van een van de Erasmusmeisjes (E). Ze vroeg of ik een apotheek van wacht wist in Leuven. Ik heb dat rap voor haar opgezocht. Niks aan de hand, althans dat dacht ik.

 

Rond kwart na zes rinkelde de telefoon opnieuw. Weer E. E mag me zoveel bellen als ze wilt, dat is niet het probleem. Dit keer klonk ze helemaal in paniek. Het klonk allemaal heel warrig, maar het kwam erop neer dat een vriendin van haar (V) allergisch reageerde op iets en dat haar keel begon dicht te gaan. E had naar een hulplijn gebeld, maar daar spraken ze alleen Nederlands en hebben ze de telefoon toegesmeten, wat ik eerlijk gezegd behoorlijk grof vind. Ze heeft mij dan dat nummer gegeven en de adresgegevens van V, en vroeg of ik een dokter wilde sturen.

 

Zo gezegd zo gedaan. Ondertussen was ik ook al wel redelijk opgejaagd, want de situatie klonk redelijk ernstig. De dokter stelde natuurlijk allerlei vragen waar ik het antwoord niet op wist. “Waarop reageert ze allergisch?” “Geen idee, het ging allemaal zo rap.” “Wat heeft ze gegeten?” “Geen idee.” “Wanneer heeft ze gegeten?” “Wederom geen idee.” Ik denk niet dat ik een echte hulp was voor de dokter. Gelukkig kon ik wel de vraag beantwoorden waar ze woonde en de dokter zou er onmiddellijk eens langsgaan.

 

Ondertussen wacht ik in spanning af. Ik vermoed dat V het wel zal overleven. En zo niet, dan heb ik mezelf in elk geval niks te verwijten.

 

Naast Stainboy (zie hieronder), is er dus weer een nieuwe superheld opgestaan SuperfILLE, redder van niet-Nederlandstalige deernes in nood. Maar wees gerust, ik ben niet van plan om mijn ondergoed voortaan boven mijn gewone kledij te dragen.


Update: V is ondertussen weer alive and misschien ook wel kicking.

18:56 Gepost door fILLE | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

12-11-05

Stainboy

Trouwe lezers van mijn blog weten het waarschijnlijk al wel: ik ben nogal een fan van regisseur Tim Burton. In die hoedanigheid was dit een geweldige week voor mij, want ik heb me enkele memorabilia van hem aangeschaft. Op DVD de special editions van Batman, Batman Returns en ook nog Planet of the Apes, die ik destijds in de cinema niet geweldig vond, maar ik ben nu eenmaal een completist. Daarnaast heb ik me ook nog de posters aangeschaft van The Nightmare Before Christmas en Corpse Bride.
 
En gisteren las ik op IMDB dat hij ook nog een reeks van 6 korte animatiefilmpjes gemaakt heeft onder de naam The World of Stainboy. Het personage Stainboy kende ik al uit zijn gedichtenbundel "The Melancholy Death of Oyster Boy", een boekje over bizarre kinderen. Na een korte zoektocht heb ik de filmpjes gevonden en uiteraard met zeer veel plezier bekeken. De liefhebbers kunnen ze hier vinden: 1, 2, 3, 4, 5 en 6.
 
En nu beloof ik het niet meer over Tim Burton te hebben. Tenzij volgende week, want dan komt Charlie and the Chocolate Factory uit op DVD :-)

09:43 Gepost door fILLE | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

11-11-05

Oostende is drowning and I live by the river

Terug van Oostende, en afgezien van de zee was er niet veel te zien, wat niet betekent dat het niet plezant was. Op stap gaan met een Engelse (J) en Tsjechische (R) Erasmusser staat garant voor dolkomische situaties. Zeker aangezien mensen er voor het gemak van uitgaan dat ik ook alleen maar Engels spreek.

 

Eerst hebben we een boot bezocht, waarmee ze vroeger naar Ijsland vaarden., de Amandine. Vooral interessant om de “authentieke vissengeur”, die ze nagebootst hadden. Ik moet zeggen dat aan die geur nog veel werk is, want een blikje sardines dat openstaat stinkt harder dan wat ze in die boot te bieden hadden. De authentieke zweetgeur in de slaapvertrekken daarentegen was onovertroffen.

 

Daarna was het de bedoeling om naar het museum van schone kunsten te gaan, omdat schone kunsten wel schoon kunnen zijn. Helaas bleek dat museum momenteel naar een andere locatie verhuisd te worden en was het nog niet open. Dan zijn we maar naar het museum voor moderne kunst gegaan, en dat was een behoorlijk surrealistische ervaring. De vrouw aan de receptie was duidelijk niet gewoon om Engels te spreken: “dat is then vier joero per peursen. You must leave your jas in de vestiaire.” Het leek me iets te laat om haar nog te melden dat ik wel degelijk de Nederlandse taal machtig ben, maar grappig was het wel. Niet zo grappig echter als de “kunstwerken” die er hingen. Ik ben de eerste om toe te geven dat ik niks van moderne kunst ken, maar als iemand mij kan uitleggen wat de bedoeling is van een schilderij dat gewoon volledig groen is, of van tekeningen die ik zelf ook met Paint kan maken, dan wil ik dat graag horen. Voor de rest was het een opeenstapeling van allerlei bizarre beeldhouwwerken en lelijke schilderijen, ideaal voor het opwekken van de slappe lach. Nog grappiger werd het toen we naar buiten gingen. In een poging om zo snel mogelijk het museum te verlaten zette R er flink de pas in en knalde enorm hard tegen een glazen deur, zo hard dat hij twee meter achteruitdeinsde en neerviel. Niemand keek er raar van op. Ze dachten waarschijnlijk dat het allemaal bij een of ander kunstproject hoorde. R heeft er in elk geval een kunstwerk op zijn voorhoofd aan overgehouden.

 

Aangezien in Oostende voor de rest niet veel meer te beleven viel zijn we naar De Haan gegaan, waar we wat op het strand rondgewandeld hebben. Toen het tijd werd om terug te gaan om onze trein te halen, leek het mij aangewezen om de weg naar de dichtstbijzijnde tramhalte te vragen. R was me echter voor en sprak alweer iemand in het Engels aan. De man antwoordde zo goed en kwaad als het kon: “you have to walk driehonder meter en dan go you in de duinen. There is a trap and if you go van de trap af, you see the tram.” R was duidelijk in de war doordat trap natuurlijk niet hetzelfde betekent in het Engels, maar ik zei tegen de man dat ik het verstond.

 

Al bij al dus wel een geslaagde dag.

19:45 Gepost door fILLE | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

11 november

Wat is er beter dan wapenstilstand? Een liedje over wapenstilstand! Een Vlaamse protestsong! Een van de beste foute Nederlandstalige hits allertijden (met uitzondering van een klein regeltje Engels), met gitaren die klinken als machinegeweren. Gevoel voor ironie heeft ze wel.
 
Voor de rest gaat fILLE heel de dag met de trein naar Oostende (ook een foute hit). Wat daar te zien is, behalve de zee, weet ik nog niet, maar dat zal ik wel rap genoeg ontdekken veronderstel ik.
 
Liliane Saint-Pierre - Soldiers of Love
 
Een nieuwe dag, een nieuw schandaal
We zien geweld op het journaal
Kinderen gooit men in de strijd
Voor idealen, voor profijt
We voelen ons schuldig
Maar drinken een slokje wijn
Je vraagt je voortdurend af
Waarmee we bezig zijn

Liefde verjaagt onenigheid
Reinigt je ziel, begraaft de strijd
Gewoon beginnen bij jezelf
Langzaam naar buiten toe
Neem elkaars handen
Smeed nou die banden toe
Hoor je die verre kreet
Geen mens vraagt dat leed

refrein:
Soldiers of love
Vuur liefde af
Geen kogels meer
Alle wapens neer
Soldiers of love
Vuur liefde af
De wapens neer
Geen oorlog meer

Ik had een droom waarin ik zag
De hele wereld met een vlag
Waarop in 't groot te lezen staat
Wij willen vrede en geen haat
United we stand, together we will fall
Leg alles wapens neer
Geen oorlog meer

refrein

Soldiers of love

refrein

Soldiers of love



 
 

07:52 Gepost door fILLE | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

10-11-05

Solliciteren is leuk

Solliciteren is leuk! Vandaag was het toch het geval, maar ik wil deze uitspraak zeker niet veralgemenen. Meestal is solliciteren een kleine marteling. Het gevoel hebben van onderworpen te zijn aan de Spaanse Inquisitie en dat ontsnappen onmogelijk is, ongeacht wat je vertelt.

 

Maar vandaag was dat dus niet het geval. Ik ben op gesprek geweest bij Sint-Lukas in Brussel. Na een voorspoedige tocht langs allerlei cafés waar schaarsgeklede dames op het raam tikten om me binnen te lokken (tevergeefs) en klein Marokko, kwam ik ruimschoots op tijd aan.

 

Eerst moest ik enkele testjes doen op de computer: brief opstellen, en samenvoegen met adressenbestand, een excel-bestandje maken en enkele berekeningen maken. Kinderspel. Het gesprek op zich ging ook heel vlot, ondanks een storend detail waar ik me op was beginnen focussen. Het gebit van de interviewer. Austin Powers was er niks tegen. Nefast voor de concentratie en heel moeilijk om er niet naar te zitten staren.

 

En daarna kwam het plezantste, een rondleiding door de school. Daar was vanalles te zien, opvallend veel Franz Ferdinands ook. Op een gegeven moment kwamen we aan een zaal en toen zei de man die het gesprek had afgenomen, mijn potentieel toekomstige collega: “en dan komt nu het beste onderdeel van de rondleiding”, terwijl hij in zijn handen wreef. Mijn nieuwsgierigheid werd alvast geprikkeld en toen de deur openging wist ik plots waarom hij zo enthousiast was. Er waren enkele jonge schilders aan het werk. Op zich niet zo spectaculair, maar ze waren zich aan het concentreren op enkele naaktmodellen. “Spaanse naaktmodellen.”, aldus mijn grijnzende potentieel toekomstige collega. Inwendig dacht hij waarschijnlijk: “yeah, baby, yeah”. Een grapje leek me wel op zijn plaats. En ik vroeg aan hem: “hebben ze koud of zijn ze gewoon blij dat ze u zien?” Dat vond hij blijkbaar hilarisch.

 

Ik heb wel een vrij goed gevoel over de sollicitatie, volgende week woensdag zou ik meer weten. Spannend.


16:15 Gepost door fILLE | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

woord van de dag

Bubbly. Om de een of andere reden vind ik dat een geweldig woord.

11:16 Gepost door fILLE | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

09-11-05

Aargh

Begin de dag met een hartaanval!

 

Ik werd zojuist wakker door een hels gedaver, en toen ik mijn ogen opendeed zag ik een obscure schim achter mijn gordijn. Ik dacht dat mijn einde nabij was en dat Magere Hein me kwam halen. Bij nader inzien bleek het gewoon een werkman te zijn die de dakgoot komt vernieuwen.


09:02 Gepost door fILLE | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

08-11-05

Eastpak Antidote tour

Gisteren ben ik zoals eerder vermeld naar de Eastpak Antidote tour geweest in de Ancienne Belgique. Vier groepen kwamen er het beste van zichzelf geven: The Unseen, Randy, Flogging Molly en Millencolin.

 

The Unseen brachten hardcore en klonken muzikaal alsof een drilboor zich een weg door mijn schedel probeerde te boren. De zanger schreeuwde ondertussen de longen uit zijn lijf. Ik vermoed dat hij naar lucht hapte doordat zijn broek nogal spande. Naar verluidt zouden de teksten nogal politiek geïnspireerd zijn, maar ik heb alleen de occasionele “fuck you” en “fuck the system” kunnen verstaan. Een energiek optreden, daar niet van, maar het was niet echt mijn ding.

 

Nee, geef mij dan maar Randy, Zweedse melodieuze skatepunk. Heel luchtig en met de nodige oehs en aahs op de achtergrond. Ook politiek geïnspireerd, maar het komt nooit prekerig over, en ze hadden ook geen moeite om het publiek mee te krijgen. Ze deden me bij momenten aan the Ramones denken en dat is natuurlijk altijd goed. Blijkbaar verkeerden ze nog in Halloweenstemming, want ze hadden allemaal een kostuum aan met een skelet op.

 

Deze twee groepen waren natuurlijk maar opwarming voor het echte werk en de hoofdreden van mijn aanwezigheid: Flogging Molly. Dat optreden was echt topklasse. Ik weet niet wie er ooit op het idee gekomen is om Ierse folk met punk te mixen (ik gok op the pogues), maar ik ben die persoon eeuwig dankbaar. Bijna al mijn favoriete liedjes hebben ze gespeeld (met uitzondering van Rebels of the Sacred Heart). Het publiek ging compleet uit zijn dak en ze hadden absoluut geen moeite om de zaal te transformeren in een Devil’s Dance Floor. Dat liedje was meteen ook een van de talloze hoogtepunten. Na het optreden konden ze mij uitwringen als een dweil. Ik was kletsnat van het zweten en heb in het heetste van de strijd ook nog een mep op mijn lip mogen incasseren. Maar dat hoort er nu eenmaal bij.

 

Millencolin had daarna de ondankbare taak om af te sluiten. Het is meestal plezanter als de headliner beter is dan het “voorprogramma”. Helaas was dat niet het geval, Anneke had daarvoor al gewaarschuwd. Ik had er nochtans zo naar uitgekeken. Maar blijkbaar vonden de heren het nodig om voornamelijk nieuwere nummers te spelen, wat natuurlijk niet geheel onbegrijpelijk is. Helaas is Millencolin nieuwe stijl maar een flauw afkooksel van de helden van weleer. Ik denk dat ik maar ga doen alsof de groep gesplit is na de vijf eerste cd’s.

 

Maar over de gehele lijn ben ik wel tevreden. Ik ging in eerste instantie voor Flogging Molly en die hebben absoluut niet teleurgesteld.


12:58 Gepost door fILLE | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

07-11-05

Bijna

Tis bijna zover! Vanavond Flogging Molly en Millencolin in de AB, evenals Randy en The Unseen. Van Flogging Molly (een van mijn favoriete groepen, en de rechtstreekse aanleiding tot mijn liefde voor Ierland) ben ik zeker dat ik kwaliteit mag verwachten, dat was de vorige vier optredens ook al het geval.
 
Maar ik ben heel benieuwd naar Millencolin. Het was destijds een van de groepen die mij naar punk hebben doen grijpen en al vond ik hun laatste twee albums niet zo geslaagd, de andere blijven na al die jaren nog altijd moeiteloos overeind. Een verslag volgt waarschijnlijk morgen :-)

12:04 Gepost door fILLE | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

06-11-05

Terecht!

Oef! Eindelijk is hij terug terecht! Mijn cd Gemstones van Adam Green. Toen ik hem vorige week wilde beluisteren, bleek hij niet meer op zijn plaats te zitten in mijn mapje met cd's die altijd en overal mee naartoe moeten. Een kleine ramp, aangezien er bijna geen week voorbijgaat zonder dat ik naar die cd luister: het perfecte tegengif voor een wereld die zichzelf te au sérieux neemt. Nu bleek dat een of andere snoodaard (ik verdenk mezelf) ze in een cd-doosje van Elliott Smith gestoken had. Daar ben ik na een half uur cd-doosjes opendoen achtergekomen. Gelukkig wist ik nog naar wat ik de afgelopen twee weken het meeste geluisterd had, anders had de zoektocht nog langer kunnen duren.

20:48 Gepost door fILLE | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

05-11-05

A History of Violence

Wie een beetje vertrouwd is met het werk van regisseur David Cronenberg weet dat hij nogal een obsessie heeft voor seks, geweld, de menselijke psyche (en de aftakeling ervan) en de nodige dosis gore. Het merendeel van zijn films is niet echt aan een breed publiek besteed (met uitzondering van de SF-thriller The Fly). Hier en daar werd gezegd dat zijn nieuwste, A History of Violence een stuk toegankelijker zou zijn dan zijn vorige films. Hij is in elk geval conventioneler opgebouwd, maar echt toegankelijk zou ik hem toch niet durven noemen. Dit betekent geenszins dat het een slechte film zou zijn, integendeel zelfs.

 

Viggo “Aragorn” Mortensen speelt Tom Stall, de uitbater van een snackbar in een rustig dorpje. Hij is een eenvoudig man met een perfect gelukkig gezin. Op een avond komen vlak na sluitingstijd nog twee ongure types binnengewandeld en dreigen een bloedbad aan te richten. Tom weet echter het hoofd koel te houden en doodt beide mannen. Daarna wordt hij aanzien als een lokale held. De media-aandacht die hieruit voortvloeit, zorgt ook voor de komst van enkele gangsters, die beweren dat ze Tom nog van vroeger kennen.

 

Op het eerste zicht is dit een verhaaltje van twee keer niks, maar onder de oppervlakte wemelt het van de contrasten en dubbele bodems. De idyllische, bijna zeemzoete sfeer van de beginscènes slaat al snel om van zodra het (behoorlijk expliciet) geweld zijn intrede doet in de film, en het perfecte gezin uit elkaar dreigt te vallen. Is liefde sterker dan geweld? Cronenberg stelt de vraag, maar het ambigue einde geeft geen pasklaar antwoord hierop.

 

Cronenberg neemt ook de op geweld beluste maatschappij op de korrel. Hij toont niet alleen het geweld, maar toont ook behoorlijk gedetailleerd de gevolgen ervan (zoals een half weggeschoten wang), iets waar de meeste films vriendelijk voor bedanken.

 

De briljante openingsscène behoort samen met de slotscène van Corpse Bride tot het beste wat ik dit jaar al in de cinema heb mogen aanschouwen. De acteerprestaties zijn van zeer hoog niveau. Vooral die van Ed Harris en William Hurt blijven nazinderen.

 

Deze film is niet bepaald lichte kost en is misschien niet echt aanbevolen voor gevoelige kijkers of mensen die gewoon een ontspannend avondje uit verwachten. Maar aan al de anderen wordt deze film zeer warm aanbevolen.

 

***,5/****


09:55 Gepost door fILLE | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

04-11-05

Lost in Administration

Gisteren heb ik eens werk gemaakt van mijn werkloosheid. De werkloosheid op zich was al een feit, maar ik moest nog alles in orde brengen om stempelgeld te krijgen. Daarom begaf ik me naar de hulpkas, alwaar aan het loket een absurd staaltje van administratie ten beste gegeven werd. Ik had me juist laten inschrijven en nadat ik mijn stempelkaart en andere documenten gekregen had vroeg de man achter het loket of ik gaan stempelen was.

“Nee.”, antwoordde ik.

“Dan zijt ge niet in orde he.”

“Ja maar ik heb juist alle papieren van u gekregen om te kunnen gaan stempelen.”

“Ge weet toch dat ge elke 3de en 26ste dag van de maand moet gaan stempelen.”

“Nu wel ja. Omdat ge het mij juist vertelt.”

“Maar vandaag zal dat niet meer gaan omdat het stempelkantoor al toe is en ge zijt dan niet in orde voor deze maand.”

Kafka op zijn best.

“Als ik geweten had dat ik vandaag moest gaan stempelen zou ik dat wel gedaan hebben, maar ge verstaat zelf toch ook wel dat dat niet gaat als ik niet ingeschreven ben.”

“Dan had ge u maar eerder moeten inschrijven.” Klantvriendelijk ook nog op de koop toe.

“Maandag hebben ze mij nochtans aan de telefoon gezegd dat het kantoor op dinsdag en woensdag gesloten was.”

“Dat is ook zo.”

“Dan is het toch redelijk logisch dat ik vandaag pas kon langskomen om me in te schrijven.”

Stilaan begon het toch door te dringen precies.

“Ga dan maar naar de VDAB voor ne stempel.”

 

Op naar de VDAB dan maar. Daar hing alvast een weinig hoopgevend bericht aan de deur. Donderdag gesloten. Ik ben toch maar naar binnengegaan op hoop van zege. Na een beetje zoeken zag ik toch iemand die druk verwikkeld was in een spelletje Patience. Heel vriendelijk werd ik door hem begroet:

“We zijn gesloten vandaag.”

“Ja, dat zag ik op de deur, maar ik zou ne stempel moeten hebben om in orde te zijn.”

“Ah, te lang in uw bed blijven liggen en “vergeten” te gaan stempelen zeker.” Zijn toon en insinuaties stonden me niet echt aan.

“Nee, toch niet, ze vertelden mij juist op de hulpkas dat ik twee dagen per maand moet gaan stempelen, en dat het stempelkantoor vandaag al gesloten is. Ze hebben mij naar hier gestuurd voor ne stempel.”

“Hier is het vandaag gesloten. Kom morgen maar eens terug.”

“Ik zou dieje stempel toch vandaag moeten hebben om in orde te zijn.”

“Vandaag is het gesloten zeg ik toch juist.”

“Ja, maar ik moet dieje stempel vandaag hebben.”

Uiteindelijk onderbrak hij zijn spelletje patience en besloot hij om mij toch aan de stempel te helpen.

“En int vervolg op tijd uit uwe nest he.”

“Jaja, bedankt.”

 

Zeikerds.


12:19 Gepost door fILLE | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

03-11-05

Paris

Dag trippers, als dagtripper van het eerste uur ben ik gisteren op een spannende en avontuurlijke trip naar Parijs geweest in charmant gezelschap. De weergoden waren ons niet gunstig gezind, maar dat kon de pret niet drukken.

 

We hadden een drukke planning en zijn er in geslaagd om alles te zien wat we wilden: Montmartre, Arc de Triomphe, Champs Elysées, Notre Dame, Louvre, Jardin des Tuileries en de Eiffeltoren.

 

Aux Champs Elysées, sur mon derrière je suis tombé. En het doet nog veel zeer ook. We wilden onder de bomen gaan wandelen, maar daarbij moesten we over een nat en glad rooster stappen. Helaas hadden mijn schoenen niet genoeg grip en kwam ik redelijk hard ten val.

 

Een van de hoogtepunten van de trip was de quai Henri IV. Op zich valt daar niks te beleven, maar voor mij had het een grote emotionele waarde, aangezien het een filmlocatie was van Before Sunset, een van mijn favoriete films allertijden. Dat is zo een van de zeldzame momenten waarop een mens beseft dat hij perfect gelukkig is.

 

Het Louvre was ook behoorlijk indrukwekkend, alleen hingen er iets te veel schilderijen en beeldhouwwerken naar mijn goesting ;-) Vooral de Mona Lisa en de Venus van Milo waren wel eens interessant om te zien. Ook nog een hilarisch schilderij gezien van twee homo’s in een ridderkostuum (zo leek het althans), die er zelf maar een beetje meewarig bijstonden.

 

Het absolute hoogtepunt was de Eiffeltoren. Het was al donker toen we er arriveerden, en om het uur laten ze daar tien minuten lang lichtjes op flikkeren. Het had iets weg van een uit de kluiten gewassen kerstboom. De perfecte afsluiter van de dag.

 

Daarna realiseerden we ons dat het hoog tijd werd om terug richting gare du nord te gaan omdat we onze trein moesten halen. Helaas vonden we niet zo gauw een metrostation en toen we er een vonden bleek dat we op een slechte verbinding zaten en nog twee keer moesten overstappen. Ondertussen tikte de tijd sneller weg dan in een aflevering van 24, en toen we in gare du nord aankwamen hadden we nog welgeteld twee minuten om de Thalys te halen. Uiteraard speelde ook de wet van Murphy in ons nadeel en gingen de deuren van de metro niet open. Er restte ons nog ongeveer anderhalve minuut toen we in het station stonden en na een spurt op leven en dood  (het scheelde toch weinig in mijn geval, mijn conditie is echt nul komma nul) door het gigantische station, zagen we de Thalys nog net voor onze neus wegrijden. Gelukkig waren er op de Thalys van een uur later nog twee plaatsen vrijgekomen en konden we alsnog de reis naar huis aanvatten, in eerste klasse dan nog wel.

 

Dat vond ik eerlijk gezegd een beetje decadent. We vielen nogal uit de toon tussen alle zakenlui die er zaten, maar over het comfort hadden we absoluut niet te klagen. Geweldige zetels, met genoeg beenruimte (iets wat in tweede klasse net niet het geval was), een kussentje in de nek, een doekje om ons te verfrissen. Juist op het moment dat ik aan mijn wafels wou beginnen, kregen we dan ook nog eens een maaltijd voorgeschoteld en drank à volonté. Behoorlijk absurd en we kregen spontaan de slappe lach. Ik dacht nog te klagen over het feit dat ze geen Fanta hadden, maar dat heb ik toch maar niet gedaan :-)


11:24 Gepost door fILLE | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

01-11-05

Life's no fun without a good scare

Gisterenavond heb ik me voorbereid op mijn uitstapje naar Parijs morgen door met mijn reisgezellin achtereenvolgens naar Before Sunrise en daarna het relevantere Before Sunset te kijken. Ik ben er volledig klaar voor en zij vond de films gelukkig ook fantastisch.

 

Daarna zijn we nog naar een Halloweenfuif getrokken, met enkele Erasmussers. Voor de tweede, en waarschijnlijk laatste keer dit jaar had ik mijn vampiertanden (geweldige dingen, ik ben er aan gehecht aan het geraken) nog eens aan, de rest van mijn kostuum liet ik deze keer achterwege. De anderen waren wel all the way gegaan, compleet met nepbloed en dergelijke, en voelden zich behoorlijk lullig toen bleek dat zij de enigen waren die verkleed waren.

 

De fuif zelf viel behoorlijk tegen, maar op de terugweg naar huis gebeurde er nog iets amusant. Ik werd aangesproken door twee meisjes die op zoek waren naar een bepaald café. Toen ik hen antwoordde, stootte een van hen een angstkreet uit en was compleet over haar toeren. In het vervolg moet ik die vampiertanden misschien toch maar eerst uitdoen, maar wordt anderzijds in het fantastische “Nightmare Before Christmas”, dat ik bij mijn thuiskomst nog maar eens bekeken heb, niet gezegd: “Life’s no fun without a good scare”?


09:27 Gepost door fILLE | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |