22-01-06

Bobke

De auto vertraagde. “Gas geven!”, zei ik. “Anders missen we hem nog.” Hem, de schurftige poedel die onze richting opgelopen kwam. Hem doodrijden zou een daad van barmhartigheid geweest zijn. Ik ga ervan uit dat mijn moeder geen barmhartig mens is. Ik vind poedels maar niks, een slechte grap in de evolutie van de wereld. Als ik één diersoort mocht afschaffen zouden het poedels zijn, of muggen misschien. Mijn ma dacht daar blijkbaar anders over, want ze stopte. Het beest was duidelijk ontsnapt, want het sleurde een leiband met zich mee. Al snel begreep ik waarom. In de verte naderden twee vrouwelijke exemplaren van het type homo marginalis extremis. Beiden droegen kleren in kleurencombinaties die zelfs voor Wibra te gewaagd waren. Het deed pijn aan de ogen. De woorden shampoo, lichaamshygiëne en tandverzorging stonden blijkbaar ook niet in hun woordenboek. Een van hen zat in een rolstoel en vloekte luid op de poedel. “Maakt godverdoemme da ge trug hie zijt, bobke, of anders…!” Anders wat?, dacht ik. Gaat ze rechtstaan en zo haar uitkering van de ziekenkas verliezen? Gaat ze het beestje bewusteloos werpen met Karlsquelleblikjes? De spanning steeg, en Bobke had duidelijk geen zin om terug te gaan naar zijn baasjes. Ik kan hem geen ongelijk geven, de keuze tussen vrijheid en ondervoeding is nu eenmaal geen moeilijke keuze. Mijn ma was ondertussen uitgestapt om Bobke te vangen en spoorde mij aan om te komen helpen. Een poedel mag best wel wat lijden, dus leek het mij inderdaad geen slecht idee om hem terug te bezorgen aan de eigenaars, die Bobke met gevloek aanspoorden om terug te komen. Ondertussen stonden er al twee chauffeurs achter ons te claxonneren. Reden genoeg voor mij om me vooral niet te haasten. Na een vijftal minuten had ik Bobke toch te pakken en gaf hem terug aan de rolstoelmarginaal. Een dankuwel kon er niet vanaf. Wel: “godverdoemme, smerige biejest!”, gevolgd door een luidruchtig gerochel. Ik maakte dat ik terug in de auto zat, en keek Bobke nog even grijnzend na. Maar toen ik hem in de ogen keek, voelde ik een beetje medelijden, en prijsde ik mezelf gelukkig dat ik niet degene zou zijn die later op de dag sigarettenpeuken op zijn lichaam zou uitgedrukt krijgen. Het leven van een poedel kan hard zijn, en terecht.

 

(Voor ik Gaia en andere organisaties op mijn dak krijg, ik ben een pacifist, en keur geweld tegen zowel mensen als dieren volkomen af. Ik zou geen vlieg kwaad doen. Poedels daarentegen…)

18:39 Gepost door fILLE | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

Commentaren

* gelukkig voor dat arm beestje bestaan er nog goeie moeders, zoals de jouwe ;-)

Gepost door: Leen | 22-01-06

:-) hahahaha!

Gepost door: lord cms | 22-01-06

Wete wat nog erger is dan ne poedel? Zo ne poedel op stelten. Brrrr. En dan wordt dat zo geschoren met pomponnekes aan de poten... menslievendeugd... :-D

Gepost door: Péke | 23-01-06

spuitje geven! baasje + poedel ;-)

Gepost door: Jonas | 23-01-06

:-) onze kat krabt die wel open hoor als je wil...

Gepost door: liese | 24-01-06

Doe normaal

Gepost door: Marieke | 15-11-06

De commentaren zijn gesloten.