29-04-06

Hel voor beginners

Na een veel te gezellige en bijgevolg ook lange avond, werd ik vanmorgen om 9u30 gewekt door de bel. Mijn zus en haar vriend stonden aan de deur. Ze gingen meubelen kopen en ik had de bedenkelijke eer om mee te mogen naar mijn persoonlijke hel: IKEA. Ik moest mee omdat ik dan eindelijk eens extra cd- en dvd-rekken kon gaan halen, iets waar ik al meer dan anderhalf jaar op zit te wachten. Momenteel wordt alles gewoon op elkaar gestapeld wegens plaatsgebrek, maar daar zal dra een eind aan komen, als ik die verdomde rekken, die ze nu ook al niet meer maken in de kleur van mijn andere rekken, in elkaar gezet krijg tenminste.

 

Eerlijk gezegd kan al die IKEA-prul me gestolen worden. Niet dat ik veel Ikea-prul heb, maar moest dat wel zo zijn, dan zou de kans er altijd in zitten dat het gestolen werd. Een degelijk slot of een alarm zouden dat risico wel enigszins kunnen beperken, maar dat is niet echt aan de orde, aangezien ik niet veel ikea-prul heb. Maar ik ben aan het afwijken.

 

Om de tijd alsook de verveling te doden had ik voor mezelf maar rap een spelletje bedacht: zoveel mogelijk minipotloden meenemen. Bij elke stand met potloden die ik zag, nam ik er een mee. Uiteindelijk heb ik er dertig meegenomen. En misschien heb ik er nog wel enkele gemist.

 

Er hing ook nog domme reclame op: “hou je ook zoveel van onze gele zakken?” Ja, absoluut, dacht ik bij mezelf. Ik kan me geen leven meer zonder voorstellen. Wat een veelbelovende zin was dat. De spanning werd ten top gedreven. Wat zou er hierna nog kunnen volgen om het geheel nog beter te maken?: “koop dan hier de blauwe zak.” Zeikerds, ik wilde er een gele. Wat kan ik met een blauwe zak doen als ik zoveel van gele zakken hou? Die advertentie moet misschien toch maar eens herzien worden. “Hou je ook zoveel van granny smith? Koop dan hier jonagold.” Dat is toch volstrekt belachelijk.

 

Maar niet zo belachelijk als iemand aan te spreken, die iemand anders blijkt te zijn dan degene die je denkt dat het is, en dan de verbaasde blik te aanschouwen van de persoon in kwestie en te moeten mompelen dat je je vergist hebt. Stomme lookalike.

17:03 Gepost door fILLE | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

28-04-06

De ouden van dagen

Gisteren bevond ik mij op het Ladeuzeplein, waar nog steeds dat paasdorp met die ezel van twee berichten geleden stond. Aangezien ik niet zo direct iets beters te doen had, ging ik maar eens een kijkje nemen bij die ezel, om te zien of hij er daadwerkelijk zo slecht uitzag. In de stal zaten, afgezien van de ezel, enkele schapen, geiten en kippen, ook nog twee oude mannen wezenloos voor zich uit te staren. Bij een van hen bungelde een nat stompje tussen zijn lippen, de restanten van een bijna volledig opgerookte sigaar.

 

Een vriendelijk woord kost niks dacht ik bij mezelf en ik vond het ook stom om gewoon te vertrekken zonder iets te zeggen. “Waarom staat dat hier eigenlijk?” vroeg ik aan de sigaarloze. Hij keek me eens aan, maar er volgde geen antwoord. Ik herhaalde mijn vraag dan maar aan de andere, die de sigaar gewoon in zijn mond hield bij het spreken: "Das het lenteproject. we staan hier nog tot maandag, dan zijn we weg." Aha, deze produceerde toch al geluid. Dus ik ging verder: "En wat houdt dat lenteproject dan juist in?" Hij haalde zijn schouders op, zuchtte eens en zei toen: "Tja, das het lenteproject he, dat staat hier nog tot maandag, dan zijn we weg, dat is hier al twee weken bezig.” Blijkbaar mocht het opzet van het lenteproject niet vrijgegeven worden aan derden, dus ik herformuleerde mijn vraag. “Wat is dan juist de bedoeling van dat lenteproject?” “Dat staat hier al twee weken, maandag is het gedaan. Ik sta hier elk jaar ook met mijnen ezel op de kerstmarkt." Dat had volgens mij niet echt betrekking op het lenteproject, en de kans dat ik nog antwoord zou krijgen leek me eerder gering. Dus ik stelde maar een andere vraag: “Zijn dat uw dieren?” “Ja, ik zit hier al twee weken, ze hadden mij dat gevraagd. Als het nog tien dagen langer geduurd had, dan was ik ook wel gebleven, maar maandag is het gedaan. Volgende week zaterdag moet ge ook maar eens komen. Dan is het bloemenmarkt hier. En dan komen er knappe jonge danseressen.” Ik begon dan maar over zijn ezel. “Amai, das wel al een oud beest precies.” “Jaja, al tien jaar, hij komt ook altijd mee naar de kerstmarkt.” “Hij moet wel veel drinken zeker, als het zo warm weer is gelijk in de week?” Plotseling beleefde hij blijkbaar een helder moment, en sprak vurig: “Manneke, zwijgt me daarvan, dinsdag is hier nog een zatte zottin geweest die geen vlaams sprak. Ik verstond er geen knijt van, en die is tegen mij beginnen te roepen over water, maar die sprak dat heel raar uit en maar naar diejen ezel wijzen. Ik heb die dan opgesloten gehad en de pollis gebeld. En ze hebben ze meegepakt. Ik laat mij door niks of niemand doen. In den oorlog heb ik als jonge gast van 14 jaar ook nog wapens gepikt bij de Duitsers. Ik heb van niemand schrik.” Ondertussen begon zijn kompaan heftig te knikken om dit verhaal te bevestigen. Ik begon me een beetje ongemakkelijk te voelen en heb dan maar snel afscheid genomen. Tegenwoordig worden mensen voor minder doodgestoken.

12:06 Gepost door fILLE | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

27-04-06

Rad van Fortuin

gezocht: persoon

 

P_P_ D_  _L_ _N

 

- "Pipi de klont?" Bizar, ik zag nergens een T staan.

- "Pipi de clown?", ook fout

- "Pipo de clown?" Juist. Wat een randdebielen zeg.

19:07 Gepost door fILLE | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

I don't wanna be buried in a pet sematary

Het stinkt hier op het werk. En nee, het is niet mijn mond die te dicht bij mijn neus hangt, of enige andere vorm van lijfgeur. Ik ben ook nergens ingetrapt onderweg. Nee, de geur hing hier gisteren ook al. In eerste instantie dacht ik aan soep, aangezien de keuken hier vlakbij is, en de soep er ’s middags altijd behoorlijk verdacht uitziet. Ik heb ook de vuilbakken eens geïnspecteerd. Ge weet maar nooit dat iemand daar iets in gooit dat er eigenlijk niet thuishoort. Afgezien van wat papier en lege Bountyverpakkingen was daar ook niks speciaal te bemerken. Ik was niet de enige die het opmerkte. Collega V. kwam gisteren binnen en begroette me als volgt: “in uw privéleven doet ge wat ge wilt, maar het is wel een vorm van collegialiteit om fris en gewassen op het werk te verschijnen.” Jaja, we lachen wat af op onze dienst. Hij vond dat er een geur van rottend vlees hing, en dat is waarschijnlijk dichter bij de waarheid. Vorig jaar is hier naar het schijnt een probleem geweest met dode muizen die lagen te rotten onder onze vloer, en door de warmte begon dat natuurlijk te stinken. We hebben gemerkt dat er van ons schoteltje met vergif goed gegeten is (V: “jamaar, ik dacht dat dat Frisk was, huhuhuhu”) en de kans dat er enkele casualties zijn is bijgevolg niet denkbeeldig. We hebben dan de deur en alle ramen opengezet om toch wat frisse lucht binnen te krijgen, en de gebouwencoördinator gebeld, die de geurhinder zelf moet komen vaststellen. Gisteren kwam hij in de late namiddag, maar rook niks omdat het hier al vrij goed verlucht was.

 

Vandaag moeten we dus alles dicht laten, zodat hij zeker kan merken dat het stinkt en daarna de nodige stappen ondernemen. In de tussentijd leef ik boven een dierenkerkhof. Het is eens iets anders.

11:43 Gepost door fILLE | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

26-04-06

Ezel, koe, geit?

Het is verkiezingsweek in Leuven en dat zullen we geweten hebben. Alle studentenverenigingen doen hun uiterste best om verkozen te worden en aldus het praesidium van volgend jaar te mogen zijn. Dergelijke verkiezingen draaien nooit om inhoudelijke thema’s, maar des te meer om zoveel mogelijk gratis weg te geven en zo de meeste stemmen weg te kapen. Bier vloeit natuurlijk in overvloed, en dat kan zijn gevolgen hebben.

 

Ik had gisterenavond in Ron Blacks afgesproken. Toen ik daar aankwam trof ik enkele andere Erasmussers aan die naar een van die verkiezingsmanifestaties geweest waren, en zich al van 17u in de drank gestort hadden, wat duidelijk te merken was. Plotseling kwam een van hen die ik alleen van ziens ken binnengewaggeld, zo zat als een kanon en wenend. Ze was op het Ladeuzeplein gaan kijken naar een of andere ezel die daar staat in een geïmproviseerd Paasdorp, en had tegen de eigenaar ervan gezegd dat het beest er slecht uitzag en dorst had, en vroeg of hij wat water kon krijgen. De eigenaar zei dat alles OK was, maar daar wilde de Erasmuster duidelijk niet van weten. Ze is daar beginnen roepen en doen, en toen heeft de eigenaar de politie gebeld en haar opgesloten, en volgens haar ook op de grond geduwd.

 

Niet veel later kwam de politie aan en ze is toen een hele scène beginnen maken. Ze vroegen om haar paspoort te mogen zien, maar dat had ze niet op zak. Ze werd helemaal hysterisch en toen heeft de politie haar meegenomen en ze zouden haar opsluiten voor 12 uur, zodat ze haar roes kon uitslapen. “Het is voor haar eigen veiligheid en voor die van de ezel.”, zei een van hen. Dat vond ik grappig. Ik vond het ook grappig dat de anderen volop foto’s trokken toen ze in de politiewagen gezet werd en dat ze ook haar duimen naar ons opstak, enigszins fier. Dat wordt een plezante anekdote om later thuis te vertellen.

 

Overdreven dierenliefde kan gevaarlijk zijn :-)

08:45 Gepost door fILLE | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

25-04-06

bah

Het is weer zover. Het is efkes mooi weer, de temperatuur stijgt een beetje, en de trein zit weer vol naar zweet stinkende mensen. Dat het maar rap weer winter wordt :-)

17:16 Gepost door fILLE | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

24-04-06

Sometimes in April

 

Gisterenavond belde P. me op. Of ik niet met haar naar de cinema wilde. P. gaat in de zomer naar Afrika en wilde daarom naar een film van het Afrikafilmfestival gaan, Sometimes in April. Aangezien het april is en het onderwerp van de film wel interessant leek (de genocide in Rwanda) en ik zelden tot nooit nee zeg tegen een cinemabezoek ben ik maar meegegaan.

 

De film bleek gratis te zijn, een aangename verrassing. Het publiek was een publiek dat ik wel verwacht had: een overgrote meerderheid van geitenwollensokken- en sandalendragende, wereldwinkelshoppende wereldverbeteraars die zich uit principe niet scheren (ook de vrouwen niet) en nogal flatulent zijn door het overmatig nuttigen van linzensoep. Daarnaast ook nog een iets ouder publiek dat waarschijnlijk eens lekker cultureel en sociaal geëngageerd uit de hoek wou  komen, en zich achteraf goed voelen doordat ze een Afrikaanse film gezien hadden en daarmee in gedachten waarschijnlijk het hele continent van hongersnood en andere ongemakken verlost hadden. Zeikerds dus. Het merendeel van die zeikerds stond achteraf ook nog in het STUK-café, waar ze met zijn allen naar het jazz-optreden gingen (spreek uit: dzjaas), om zich daar als vingerknippende hipcats te kunnen gedragen, die de muziek waarschijnlijk niet goed vonden, maar dat natuurlijk niet zouden toegeven aan gelijkgestemde zielen die zich daar ook rot verveelden. Ik ging omdat ik dorst had, wat minstens een even goeie reden is.

 

De film zelf viel wel mee. Het was wel duidelijk dat het om een tv-film ging, maar er werd over het algemeen deftig geacteerd. Het ging zoals gezegd over de genocide van 1994 in Rwanda, waarbij de Hutu’s op drie maanden tijd ongeveer een miljoen Tutsi’s afgeslacht hebben. Het moeilijke bij dit soort films is om een zekere mate van objectiviteit te bewaren en niet alles van één kant te belichten. Dat was hier helaas wel het geval. Bijna alle Hutu’s werden in de film afgeschilderd als macheteslingerende gekken waar geen zinnig woord tegen te zeggen viel, wat volgens mij ook niet echt een accurate beschrijving van de werkelijkheid was. Hutu’s die het niet eens waren met de slachtpartijen kwamen vrijwel niet aan bod, en als dat wel zo was, werden ze meestal direct een kopje kleiner gemaakt. Het is waarschijnlijk ook een film die omwille van zijn thema niet veel negatieve kritiek te verduren zal krijgen. Het was een film met het hart op de juiste plaats, maar hij gaf een te eenzijdig beeld op de situatie. Afgezien daarvan was het wel een interessante, zij het met zijn 2u20min, iets te lange kijkervaring.

 

**1/2 / ****

20:07 Gepost door fILLE | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

22-04-06

Not so free record shop

Soms stap ik wel eens de free record shop binnen om mijn DVD-collectie op peil te houden. Soms staat in dit geval gelijk aan bijna wekelijks. Gisteren was het soms, want The Jacket was op DVD verschenen. Vorig jaar nog achtste geëindigd in mijn cinematopzoveel en dus zeker de moeite waard om te kopen. Ik had me al enigszins geërgerd aan de verkoper die nogal betweterig overkwam bij de klanten voor mij, maar ik mocht zelf niet klagen. Bij het naar buiten gaan, viel mijn oog nog op de cd American Idiot van Green Day, die maar zes euro kostte. Ik ben niet zo een grote fan, maar bij gelegenheid maken ze wel een liedje dat ik kan appreciëren, en soms laat ik me leiden door impulsen.

Dus keerde ik terug naar de kassa:

- “Aha, nog een cd’ke gevonden. En het is dan ook nog eens nen hele goeie. Hunne beste sinds hun debuut Dookie.”

Ik weet wel dat missen menselijk is, maar ik denk dat een cd-verkoper toch met een zekere kennis van zaken moet handelen, en aangezien deze specifieke verkoper me al niet aanstond kon ik het toch niet nalaten om fijntjes op te merken:

- “Dookie is niet hun debuut, want daarvoor hadden ze al 39/Smooth en Kerplunk uitgebracht.” Niet dat ik daar liedjes van ken, maar juist is juist.

- “Ah ja? Dat wist ik niet, zo ziet ge maar he, dat zelfs ik elke dag nog elke dag iets kan bijleren.”, zei hij iets te geforceerd grappig bedoeld, met een vette knipoog. Aan hem was duidelijk geen groot humorist verloren gegaan, en dat hij nog iets kon bijleren, werd al gauw duidelijk, want hij vervolgde. “Het is in elk geval beter dan de twee andere cd’s die ze na Dookie uitgebracht hebben.” Hij wist duidelijk van geen ophouden, maar ik ook niet.

- “Als ik me niet vergis hebben ze tussen Dookie en deze cd nog vijf andere cd’s uitgebracht.”

- “Nee nee, twee, daar ben ik zeker van. Warning en Nimrod.” Toch nog iemand die zeker durft zijn van iets. Maar toch moest ik hem corrigeren.

- “Klopt, maar ze hebben ook nog Insomniac, International Superhits! en Shenanigans uitgebracht.”

- “Allez, ik blijf hier maar bijleren vandaag.”, sprak hij, zij het zonder knipoog deze keer. “Ge doet er in elk geval een goeie koop aan.”

- “Voor zes euro kan ik dat niet laten liggen.” Dat kan ik natuurlijk wel, maar ik heb nu eenmaal geen karakter als het op dergelijke zaken aankomt.

- “Ik heb spijt dat ik hem een half jaar eerder gekocht heb, want toen heb ik er 22 euro aan betaald, en dat was dan nog eens met mijn personeelskorting.”

- “Dan kan ik u misschien aanbevelen om int vervolg eens naar de Bilbo of de JJ Records te gaan, want daar zal die cd u maximum 17 euro kosten.” En dat was ruim geschat.

Daar had hij blijkbaar niet veel op te zeggen, want hij wenste me gewoon een prettig weekend en veel luisterplezier. Dat was dan toch wel vriendelijk van hem.

14:02 Gepost door fILLE | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

21-04-06

Las ochentas

Ah, de 80s! Dat waren nog eens tijden. Toen kon een mens nog schaamteloos rondlopen met een matje, poedelkapsels, fluorescerende trainingen, bandana's op kniehoogte, beenwarmers, gigantische oorbellen, en de videoclips van die periode waren ook geweldig, met die heerlijke foute synthesizerdeuntjes. Wees wel gewaarschuwd, want de afschuwelijkste hit allertijden (Africa van Toto) zit er ook tussen. Rock me Amadeus!

17:03 Gepost door fILLE | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

20-04-06

Lost

Ik denk dat ik zowat de enige ben die nog nooit naar Lost gekeken heeft. Dat schijnt wel goed te zijn. Mijn collega V. is duidelijk wel fan van het programma. Dat bleek dezemiddag toen hij na het eten met een lumineus idee kwam aandraven: “het is mooi weer buiten, gaan we eens een wandelingske maken?” Het vooruitzicht om uit vrije wil te bewegen sprak me niet zo aan, maar het vooruitzicht om gewoon te moeten werken nog veel minder, dus stemden ik en nog een andere collega in met zijn voorstel. De wandeling had niet echt een doel, een beetje sightseeing misschien. We volgden gewoon V., die dan weer zijn inspiratie van het moment volgde, zonder dat iemand echt op de weg lette. Op een bepaald moment was het welletjes geweest en besloten we om terug te keren, maar niemand wist nog waar terug zich bevond. V. probeerde nog enkele straten in te slaan in de hoop een punt van herkenning aan te treffen, maar het mocht niet baten. Hij moest toegeven dat hij de weg kwijt was. Op den duur heeft hij dan toch de weg gevraagd en na een wandelingetje van anderhalf uur kwamen we terug op het werk aan.

16:58 Gepost door fILLE | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

18-04-06

I loathe the smell of old women in the match

Tijdens het aanschuiven aan de kassa in Match kwam ik O. tegen, een Roemeense deerne met een gat om “Voila” tegen te zeggen. Het was al een tijdje geleden dat ik O. nog gezien had, maar toevallig had ik haar zaterdag op msn nog gesproken. Net zoals ik bleek ze een enorme fan te zijn van Before Sunrise en Before Sunset en algauw ging het gesprek daarover. (dit heeft totaal geen relevantie voor wat ik wil zeggen, maar ik wilde gewoon die filmtitels nog eens vermelden).

Plotseling trok O. een gezicht alsof ze stront geroken had, en keek dan met een blik vol afgrijzen naar het oude vrouwtje voor haar. Die rook effectief naar stront en nog vanalles. De rij verlaten was geen optie meer, aangezien we al te dicht bij de kassa stonden en de andere rijen gigantisch lang waren. De stank was echt niet te harden. Ik had al een paar keer gedaan alsof ik mijn neus moest snuiten, om toch nog enige frisse lucht naar binnen te krijgen. Wij waren blijkbaar niet de enigen die de geur hadden waargenomen; ook de kassiersters hadden er lucht van gekregen en deden geen enkele moeite om dit te verhullen. “Godverdoemme, zoe stinken, sebiet komt mijn eten terug naar boven.” “Dieje stank gaat hie nog zeker een half uur blijven hangen.” De kassierster die de vrouw bediende, had haar sjaal voor haar neus en mond gebracht en keek gewoon de andere richting uit als de vrouw iets vroeg. Grof, maar niet geheel onterecht.

Ze zeggen dat de derde leeftijd gerespecteerd moet worden. Volledig mee akkoord, maar de derde leeftijd maakt het ons niet altijd gemakkelijk.

19:08 Gepost door fILLE | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

17-04-06

Trommelvliesteisteraars

Enkele liedjes die tegenwoordig regelmatig ten huize van mezelve te horen zijn:

 

1. Serge Gainsbourg: Les sucettes; My lady héroïne; lemon incest
2. The Wolfbanes: as the bottle runs dry
3. The Dresden Dolls: My Alcoholic Friends (nieuwe cd normaalgezien deze week, eindelijk!)
4. The Flaming Lips: A Spoonful weighs a ton; buggin'
5. Modest Mouse: Doin' the cockroach, Cowboy Dan
6. Sixtoys: Lost and Found, Winds of Change
7. Misfits: Dig up her bones
8. Death Cab for Cutie: We laugh indoors
9. The Streets: the hardest way to make an easy living
10. Adam Green: Novotel, Cast a Shadow
11. Pulp: I Spy, F.E.E.L.I.N.G.C.A.L.L.E.D.L.O.V.E
12. Arcade Fire: Rebellion (lies) (na al die maanden nog steeds niet kapot te
krijgen)
13. Neutral Milk Hotel: in the aeroplane over the sea
14. Anti-Flag: The Press Corpse

20:00 Gepost door fILLE | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

14-04-06

Goede Vrijdag

Ik vraag me af wat er zo goed is aan Goede Vrijdag?

 

Voor mij was er in elk geval niet veel goeds aan. Daarstraks drong een sanitaire stop zich op. When nature calls heeft het geen zin om daar weerstand tegen te bieden. Dus ik begaf me naar het toilet, dat zich op een paar meter van mijn bureau bevindt, en waarbij ik langs de minikeuken moet passeren. Om in die keuken te komen moet ik een klein trapje van twee treden beklimmen. Aangezien ik lichaamsbeweging soms wel belangrijk vind, maak ik meestal een elegant sprongetje waarbij ik de twee treden in één katachtige elegante sprong neem. Vandaag was dat niet anders, maar om de een of andere reden ging er iets mis. Lag het aan de zwaartekracht die iets sterker ingesteld stond dan normaal, lag het aan slaapgebrek, of was het gewoon lompheid? Ik zal het nooit weten, maar dat doet er niet toe. Het is het resultaat dat telt. Ik zette mijn sprong in, en tijdens mijn kortstondige vlucht voelde ik dat mijn rechtervoet bleef hangen tussen de twee treden in, waardoor ik eerder onzacht met de keukenvloer in contact kwam. En natuurlijk was het lot zo wreed om ervoor te zorgen dat er zich op dat moment iemand in de keuken bevond. Goede vrijdag my ass.

 

Wel altijd grappig op deze dag zijn die zotte Filippijnen die zich in navolging van Gristus aan een kruis laten nagelen. Volgens mij nemen ze het tweede lid van hun bevolkingsnaam nogal letterlijk. Maar uiteindelijk zijn het softies. Als ze dan echt zo gelovig zijn, vind ik dat ze zich ook met een speer moeten laten doorboren en een doornenkroon moeten dragen. En denken ze daarmee dat ze stoer zijn? Of respect gaan krijgen van hun medemens? Ik daag al die Filippino’s uit om eens op het spitsuur met een mp3-speler in Brussel-Centraal te gaan zitten. Eens zien of ze dan nog zoveel praat hebben.

 

En dan was er nog die Brit die zich wilde laten kruisigen. Om god te danken en om van zijn slapeloosheid af te geraken. Hoe gaan twee gaten in uw handen ervoor zorgen dat ge ineens beter slaapt? Daar kan ik wel een antwoord op bedenken, dat ik om redenen van goede smaak hier niet ga neerschrijven. Rare jongens die Britten, maar dat wist ik al langer dan vandaag.

 

Ook grappig is de geweldige show van Theo Maassen, getiteld Functioneel Naakt, die ik al drie keer gezien heb, en vandaag waarschijnlijk nog eens ga bekijken op Canvas. Coca-Cola, onthoud die naam.

 

Morgen Stille Zaterdag. Hoe kan die naam beter eer aangedaan worden, dan door naar een punkfestivalletje te gaan. 10 euro staan garant voor 14 groepen en 13u teringherrie. Ik kijk er al naar uit. Breek de stilte!

19:56 Gepost door fILLE | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

13-04-06

De Post is uw vriend

Het was weer zover. Alle postzegels waren op op het werk. Dat gebeurt wel vaker, en dan word ik naar het postkantoor gestuurd om er nieuwe te gaan halen. Ik vind dat niet erg. Verandering van de werkomgeving is goed zegt men, en op tijd wat frisse lucht ook. Hoewel fris een relatief begrip is in de omgeving van Brussel. Blijkbaar zorgt dat voor de nodige slijmvorming, want onderweg, een wandeling van een kleine vijf minuten, heb ik zeker vijf mensen op straat zien speken. Een wansmakelijke bedoening die zich meestal door luidruchtig schrapen van de keel aankondigt. In het postkantoor stond er een oudere man voor me, die ook zijn keel begon te schrapen. Ik vreesde even het ergste, maar het bleek gelukkig vals alarm te zijn.

 

Toen ik aan de beurt was, werd ik onmiddellijk herkend, en aangesproken met de naam van mijn werkplaats. Pars pro toto. “Lang geleden. Kom maar naar achter.” Naar achter betekent dat ze mij een glaasje jenever wilden geven in hun keukentje. Op de post wordt ook hard gewerkt. “Ja maar, ik heb niet veel tijd.” “Ach kom, eentje.” Tegen zoveel overredingskracht was ik niet opgewassen. “Allez, rap dan.” Het viel goed mee, want het was appeljenever. Mijn glaasje was nog niet leeg, of het werd al bijgevuld. Ondertussen werd er wat gezeverd over Jef van Luc van Louis van Mariëtte van de geburen en andere nobele onbekenden. En ongeveer een twintigtal minuten later kon ik de terugtocht naar het werk iets vrolijker aanvatten, met zegels uiteraard. Onderweg voelde ik even de aandrang om op straat te speken, maar dat heb ik maar gelaten.

15:00 Gepost door fILLE | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

12-04-06

Don't panic!

Een ding heb ik geleerd uit The Hithchhiker’s Guide to the Galaxy: Don’t panic! Advies dat gisteren goed van pas kwam. Ik was gisteren meegevraagd naar de nalma voor een onderheerlijke maaltijd. Daar kan ik geen nee tegen zeggen. Ik kan dat wel, maar dan heb ik geen eten. Ik moest ook een cinematicket hebben en die kosten daar maar vijf euro, toch twee euro verschil met de normale prijs, wat me na vier tickets eigenlijk een gratis ticket oplevert.

 

In elk geval, ik kwam aan de kassa en toen ik wilde betalen, stelde de kassierster mij een vraag: “student of personeel?” Shit, daar had ik me niet aan verwacht. Aangezien ik geen van beide ben en geen behoefte had om meer te betalen, was de enige optie keihard en overtuigend liegen. “Euhhhhhhh, personeel.” Dat was niet geheel gelogen, aangezien ik wel ergens een personeelslid ben, niet bij de KUL, maar dat was haar vraag niet. Dus strikt genomen ben ik volledig eerlijk geweest. “Mag ik dan uw kaart eens zien?” De onvermijdelijke vraag. “Don’t panic!”, weergalmde het in mijn hoofd. Quasi nonchalant keek ik in mijn portefeuille op de plaats waar ik een dergelijke kaart zou steken als ik er een had. Daar stak natuurlijk geen kaart. En dat werd onmiddellijk gevolgd door het waarschijnlijk meest gehoorde slechte excuus in de nalma: “oei, ik heb ze precies niet bij.” De kassierster had het ongetwijfeld in de mot, maar zal geen goesting gehad hebben om er meer woorden aan vuil te maken, want na een kleine aarzeling zei ze: “Zorg maar dat ge ze volgende keer niet vergeet.” Dat is nu al de derde keer dat ik bijna door de mand val. Eens benieuwd hoe lang ik mij er nog met flauwe excuses kan van af maken.

10:42 Gepost door fILLE | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

11-04-06

waarom?

Waarom mors ik water altijd op die plaats waar het lijkt alsof er iets anders gebeurd is? Heel ambetant, zeker aangezien ik juist van het toilet kom. Er zit niks anders op dan achter mijn bureau te blijven zitten tot het opgedroogd is.

09:30 Gepost door fILLE | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

10-04-06

Armi & Danny

In de reeks foute videoclips. Ik weet niet of er hier al zo een reeks is, maar als dat niet het geval is, is dit in elk geval de eerste van de reeks: Het Finse duo Armi & Danny met de hit(?) "I wanna love you tender". Het geheel speelt zich af in de ruimte en volgens mij willen de makers hiermee aangeven dat liefde alle grenzen overstijgt. Voor het onnozele dansje heb ik echter geen enkele zinnige verklaring. Het liedje op zich blijft wel hangen, vooral de zinsnede: "you're absolutely fine, you're lips have taste like wine, i'd like to think you're mine". 10/10 voor silliness.

09:44 Gepost door fILLE | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

09-04-06

Adam Green - Jacket Full of Danger

Adam Green is terug! En hoe. Iets meer dan een jaar na zijn vorige album Gemstones ligt nu zijn nieuwe album Jacket Full of Danger in de winkel.

 

Green plaatst de K terug in Kitsch en de F in Foute muziek, maar doet dit zo tongue in cheek dat het eindresultaat onweerstaanbaar en ongelofelijk catchy is. Op nauwelijks 30 minuten tijd laat hij 15 nieuwe songs op de mensheid los, die net zoals op zijn vorige albums volgens een gekend recept uitgevoerd worden: bombastische Las Vegas crooners met puberale teksten die met dodelijke ernst gezongen worden. Bij Green geldt de vuistregel dat hoe naïever en onschuldiger de muziek klinkt, hoe vulgairder de teksten zijn. Bij momenten klinkt hij als de dikke hamburgerverslaafde Elvis (“Nat King Cole”, bekijk de video hier”), Jim Morrisson (“C-Birds”) of Nick Cave (“Hey Dude”). “White Women” klinkt als een nummer dat zelfs door de leden van Spinal Tap onsubtiel bevonden zou zijn (“you know I want to bone you, I wanna nail a hole in you”) en “Jolly Good” klinkt als de soundtrack van een of andere fiftiesfilm.

 

Deze cd zal gegarandeerd een glimlach op het gelaat toveren, en bij momenten misschien wel een schaterlach veroorzaken. Zuurpruimen beware!

19:22 Gepost door fILLE | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

07-04-06

Terug

Terug van Genève. Later meer daarover.

13:32 Gepost door fILLE | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

02-04-06

Verzachtende omstandigheden

Zoals Liza al bericht heeft, hebben we niet gewonnen op de muziekkwis, maar ik zou graag verzachtende omstandigheden pleiten. Eerst en vooral zaten we met drie in de ploeg, terwijl de andere ploegen allemaal uit vier leden bestonden. Dus moesten we eigenlijk nog 1/3 van de punten extra krijgen, wat ons eindtotaal (dat nu 70,5 % was) op meer dan 100% zou brengen, waaruit overduidelijk blijkt dat wij eigenlijk de enige terechte winnaars zijn. Ten tweede zat er opvallend veel muziek uit de jaren 80 bij, en hadden we nog nooit van groepen als Mai Tai of de Mary Jane Singers gehoord. Aan hun muziek te horen was dat ook geen groot verlies. Maar oudere kwissers waren dus in het voordeel. En ten slotte werden we ook op redelijk onzachte wijze uit de zaal verwijderd omdat we het gore lef hadden om al om 19u35 naar binnen te gaan, niet onlogisch als de kwis om 19u45 begint en het inschrijvingsgeld nog betaald moet worden, dunkt me. Maar de organisatie dacht daar blijkbaar anders over. We hadden de zaaldeur nog maar nauwelijks open of twee ouden van dagen (waarvan er 1 een dubbele snor had) begonnen te tieren: “Tom, hod die mannen is teege, ’t is nog te vruug.” Pure intimidatie en dreigementen. Dit alles kon echter de pret niet drukken en ons beletten om een 16de plaats op 48 ploegen in de wacht te slepen, en naar huis te gaan met een marginaal t-shirt (in mijn geval van kriek extra).

 

Nog een paar uurtjes te gaan en ik vertrek naar Zwitserland tot vrijdag. Tot dan zal het hier dus even stil zijn.

09:39 Gepost door fILLE | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |