31-05-06

Druk

Druk op het werk de afgelopen dagen. Nooit gedacht dat ik dat zou meemaken. Ik werk zowaar soms zelfs een beetje met concentratie. In die mate zelfs dat ik niet gemerkt had dat de juriste binnenkwam en me om de Verhofstadt kwam vragen. Dat is onze nietjesverwijderaar, maar wij noemen hem zo, omdat hij een grote spleet tussen zijn tanden heeft. In elk geval, ze kwam binnen en sprak me aan, maar ik verschoot nogal doordat ik nogal geconcentreerd was en zei op een toon die er anders uitkwam dan de bedoeling was: “ze hebben u zeker nooit geleerd om te kloppen?” Ze was daar nogal van geschrokken omdat ik anders de sympathie en vriendelijkheid zelve ben en was er precies wat van aangedaan. Iets daarna kwam ze terug binnen en ze heeft blijkbaar bijgeleerd, want toen klopte ze wel. Ik heb haar vriendelijk verzocht om in het vervolg iets stiller te kloppen omdat het hout op onze deur nogal gevoelig is. In tijden van werk ligt mijn gevoel voor humor nog lager dan gewoonlijk.

 

Ik heb in de week ook nog eens naar de filosofische animatiefilm Waking Life van de onvolprezen Richard Linklater gezien. Een film die stemt tot nadenken. Fans van zijn werk zullen zeker Jesse en Céline herkennen in een scène. In die scène vraagt Céline zich af of het leven dat ze leidt misschien de droom is van zichzelf als oude vrouw. En daar ben ik zelf over beginnen nadenken. Stel dat ik de droom ben van mezelf op latere leeftijd, dan vraag ik me toch af hoe saai mijn leven geweest is, als dit het beste is wat ik kan dromen. En de dromen die mijn droom-ik dan droomt slaan helemaal nergens op. Zo droomde ik overlaatst van een vrouw in boerka die willekeurige getallen uitkraamde.

 

Of zoals Theo Maassen het zei: “Ik droomde laatst dat ik een dubbelleven leidde. Overdag een saaie kantoorambtenaar en ’s nachts een koelbloedige misdaadbestrijdiger. Nou, dat is alvast al voor de helft gelukt.”

16:20 Gepost door fILLE | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

25-05-06

Publin

We zijn weer terug uit Dublin. Het was de moeite, al verliepen de heen- en terugreis niet helemaal zoals gepland.

 

Volgens onze berekening zouden we een uur op voorhand op de luchthaven zijn op maandagmorgen. Dat zou ruimschoots volstaan, aangezien we enkel handbagage bij hadden. Maar de mensen van de NMBS dachten daar blijkbaar anders over. We hadden vijf minuten om in Brussel-Zuid over te stappen naar Charleroi, maar door een treinvertraging en na een spurtje naar de andere kant van het station, zagen we onze trein nog juist vertrekken. Frustrerend. Rond half negen kwamen we aan in Charleroi en de check-in zou afgelopen zijn om tien voor negen. De bus naar de luchthaven vertrok pas om kwart voor negen. Mission Impossible dus. We zijn dan maar de eerste de beste taxi ingesprongen, en hebben de chauffeur opdracht gegeven om verkwistend veel gas te geven. Het was een man die zijn vak verstond, want vijf minuten voor het einde van de check-in waren we op de luchthaven. Er zijn meer relaxte manieren om de vakantie in te zetten.

 

Dublin zelf was wel een plezante stad om eens te bezoeken. En de guiness smaakt er beter dan hier :-) Het plezantste vond ik de literary pub crawl, een kroegentocht langs bekende literaire pubs, waarbij twee acteurs scènes uit bekende Ierse werken met veel gevoel voor humor naspeelden. Er was ook een quiz aan verbonden op het einde. De hoofdprijs was een officiële pubcrawl t-shirt, die ik wel graag gewonnen had. Ik moest genoegen nemen met de tweede prijs, een miniflesje Jameson whiskey. Ach ja, een gegeven paard…

 

Opmerkelijk: de kleur van Fanta in Ierland is helemaal anders dan hier. Hier is Fanta een gele vloeistof, daar is het oranje. Maar de smaak is 100% hetzelfde.

 

We hebben ook een bezoek gebracht aan de Guiness-brouwerij (waar Bono de dag voordien geweest was), de bekendste bar van Dublin (The Temple Bar in het centrum van het gelijknamige stadsgedeelte), en de kleinste bar van Dublin (Dawson Lounge). Dat laatste was letterlijk te nemen. Er kon hoop en al twintig man binnen en het had iets weg van een veredelde hobbykamer, maar het was er wel gezellig.

 

De terugweg verliep ook niet helemaal vlekkeloos zoals eerder vermeld. Péke zou ons normaal terug naar huis brengen, aangezien hij zelf ook in het buitenland vertoefde die dag en zijn vlucht eerder zou landen. Maar omwille van technische problemen, ging dit toch niet door. Mijn medereizigers waren allemaal buitenlanders en kenden niemand met een auto. Dan maar in allerijl nog naar de thuisbasis gebeld om nog een andere chauffeur op te trommelen, en op zo een moment is natuurlijk de belwaarde van de GSM op. Na heel wat omzwervingen kreeg ik vijf minuten voor de vlucht (die vertraging had) te horen dat er toch iemand bereid was om ons te komen oppikken. Het scheelde niet veel of we hadden een nacht in de luchthaven moeten doorbrengen. En uit welingelichte bron heb ik vernomen dat dat niet zo aangenaam is.

13:22 Gepost door fILLE | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

21-05-06

Conversatie met de bomma

“Ah, ge gaat morgen naar Dublin? Das in Ierland he?”

“Ja.”

“Daar spreken ze Engels zeker?”

“Ja.”

“En gaat ge dat dan wel verstaan?”

“Ik denk het wel.”

“Gaat ge daar alleen naar toe?”

“Nee, met nen hele groep.”

“Das plezant he. En wie gaat er rijden?”

 

Morgen zit ik dus in Dublin tot en met woensdagavond.

20:10 Gepost door fILLE | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

We want the airwaves

Kate Ryan mocht dan wel niet naar het Songfestival, maar dat is geen reden tot treuren, want in haar streek en online kan geluisterd worden naar mijn nieuwe favoriete radiozender: Radio Ham.

 

Vergeet Studio Brussel, vergeet Radio 1, Radio Ham is de echte shit. Top-dj’s (spreek uit diezjies) als Joe Noega, Holliday (aka Beirke) en Charly Webster maken de airwaves onveilig in hun eigen onnavolgbaar dialect.

 

Vooral het verzoekprogramma van Holliday (vrijdag- zaterdag- en zondagavond van 21u tot middernacht) is geweldig. Dan mogen mensen bellen, de groetjes doen en een plaatje aanvragen. Die gesprekken volgen steevast hetzelfde stramien. Een hoogbejaard besje belt en Holliday begint onveranderlijk te zeveren over het weer (beller na beller!). Na drie keer heeft ongeveer iedereen wel door dat het slecht weer is, maar volgens mij is het gewoon gebrek aan inspiratie van Hollidays kan. Dat leidt dan tot gesprekken als: “In Paal is er ne boewem oep nen otto gevallen.” “Joa joa, tis nogal iet he, en zoewen stukken.!” “Die stukken, das zoewe niks, als de mense moa niks hemme.” Soms duurt het gesprek voor de beller in kwestie wat te lang en dan stelt hij voor om zelf de groetjes te doen. Vervolgens worden minutenlang groetjes gedaan aan nobele onbekenden: “de groetjes aan Mariaka uit Beringen, Mieke uit Loei, Swake, Mariette uit Diest en de kinderen, veul beterschap, ook Jos uit Ham, Mieke uit Loei, ah neeje, die hem ik al gezee zeker, Franske en Louisa, Louisa twieje, en ook aan alle zieke mensen, de mensen in de kantine, en aan alle luisteraars, en aan Beirke natuurlijk he Beirke.” Dan wordt er ook nog een verzoekplaatje aangevraagd, dat steevast een of andere Nederlandstalige kraker is van sterren als Jo Valley, Erik Van Neygen, Laura Lynn, De Heikrekels, De Strangers, de onvermijdelijke Frans Bauer, Henk Wijngaard enz… Als liefhebber van kitsch vind ik zoiets geweldig. Tenslotte sluit Holliday het gesprek lichtjes kreunend af met: “Bedankt voor het bellen en tot wederhoren he.” Van deze standaardzin wijkt hij onder geen enkele omstandigheden af.

 

Ook het kookprogramma in de voormiddag is geweldig. Men leert er onder andere boterhammen met bruine suiker maken. Een gerecht dat me meer iets voor in oorlogstijd lijkt, maar de diezjies op Radio Ham hebben waarschijnlijk allemaal nog aan het front gestaan, afgaande op hun leeftijd.

 

De website zelf is ook een pareltje, vooral het licht archaïsche taalgebruik, en de voorstelling van de medewerkers en hun functie: “greta, zij is er altijd als ze er moet zijn” of “Guillaume, de stille werker. Ge ziet hem niet vorderen maar heeft op het laatste gewoonlijk het meeste werk gedaan.”

 

Allen daarheen! “Wat je ook doet en waar je ook bent, dit is Radio Ham!”

08:51 Gepost door fILLE | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

17-05-06

L'enfer ce sont les collègues

Daarjuist ging het hier op het werk over gewicht en overgewicht en ik merkte op dat ik enkele jaren geleden bijna 100 kilo woog (98 om exact te zijn), en dat leverde mij terstond de bijnaam “den dikke van Diest” op. Van uw collega’s moet ge het hebben. Ik wil toch nog even opmerken dat ik momenteel niet degene ben die op zijn voeding moet letten, nietwaar V.?

 

 

11:05 Gepost door fILLE | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

14-05-06

So you don't wanna hear about my good day?

Eerst en vooral een speciaal verslag van gisterenavond voor Liese: het was rotslecht. Ge hebt niks gemist en moet dus vooral niet verderlezen J

 

Voor al de anderen. Natuurlijk was het niet rotslecht, en ze heeft gisteren het optreden (of beter gezegd, de ervaring) van het jaar gemist. Concreter heb ik het over het optreden van The Dresden Dolls in de AB.

 

 

Ze hadden zowaar drie voorprogramma’s meegebracht. Thomas Truax mocht de spits afbijten en hij was op zijn zachtst gezegd een zeer bizarre snuiter. Deze singer/songwriter produceerde met zijn gitaar en zelfgemaakte futuristisch uitziende instrumenten (met tot de verbeelding sprekende namen zoals the sister spinster en the backbeater) een geluid dat het midden hield tussen Nick Cave en Tom Waits, gecombineerd met de nonsens van Frank Zappa. Zeer onderhoudend.

 

De volgende groep had Amanda Palmer (de zangeres van The Dresden Dolls) leren kennen tijdens een of ander straatfestival. Na dit optreden zouden er in het publiek mensen met oranje emmers rondkomen en het publiek mocht een vrije bijdrage leveren, zodat de groep mee op tournee kon blijven gaan. De groep in kwestie heette Bang On! en drumde op alles wat los en vast hing, in het bijzonder op potten, pannen en vuilnisbakdeksels. En het moet gezegd, ze gaven er een serieuze lap op.

 

 

Daarna was het alweer tijd voor een volgende hoogtepunt: Devotchka. Deze groep kneedde Oost-Europese folk met mariachimuziek en alternatieve rock tot een bijzonder theatraal, sfeervol en bij momenten behoorlijk opzwepend geheel (geluidsfragmenten alhier). Ze speelden een bloedmooie cover van Venus in Furs van de onvolprezen Velvet Underground en een nog bloedmooiere cover van iets van Rufus Wainwright. Op dit laatste nummer zong Amanda Palmer mee. Ze kwam op in een lange jurk en met bloemen. Onwillekeurig moest ik aan het bloemenmeisje uit Chaplin’s City Lights denken, met dat verschil dat Amanda niet blind is. Kippenvel overload.

 

 

Tenslotte was het eindelijk de beurt aan The Dresden Dolls, dachten we, en hadden ondertussen plaatsgenomen op de tweede rij vooraan. Maar eerst werden we nog getrakteerd op een meisje dat eruitzag als een of andere cirusartieste uit het begin van de vorige eeuw, die letterlijk de gordijnen inkroop en daar allerlei acrobatische en levensgevaarlijke stunts uithaalde. Toegegeven, het was enorm spectaculair, maar echt niet goed voor mijn hart. Ik was pas gerust toen ze weer veilig en wel op de grond stond.

 

En dan was het eindelijk echt zover. Amanda en Brian kwamen op en het publiek werd bijna uitzinnig. Ze zetten er direct de sfeer in met Sex Changes, het eerste nummer van hun nieuwe, fantastische cd en hielden anderhalf uur constant het niveau erin met nieuw werk (backstabber, first orgasm, mandy goes to med school), ouder (beter) werk (Missed me, coin-operated boy, hoogtepunt Half Jack, Girl anachronism) en behoorlijk veel covers (Tous les garçons et les filles van Françoise Hardy, Amsterdam van Jacques Brel, Two-Headed Boy van Neutral Milk Hotel!, War Pigs van Black Sabbath en iets van T-Rex). Dit alles gebeurde natuurlijk allemaal in hun onnavolgbare stijl, die een combinatie is van rock, punk en cabaret. Tussendoor was er ook ruimschoots tijd voor anekdotes en interactie met het publiek. Bestaat er een overtreffende trap voor schitterend optreden? Zo ja, dan is die in dit geval voor 200% van toepassing.

10:09 Gepost door fILLE | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

11-05-06

Tis proper

Conversatie tussen mezelve en een van de sanitair verantwoordelijken (kuisvrouw dus):

K: “Schoon weer he.”

F: “Voor zolang het duurt.”

K: “Vorige zaterdag heeft het bij ons lelijk gedaan. Waar bent u woonachtig?”

Woonachtig, geweldig woord. Ik dacht dat dat enkel door Rad van Fortuinkandidaten gebruikt werden die ook werkzaam zijn, graag passief sporten en kinderen hebben die Nancy of Kimberly “noemen”.

F: “Ge moogt ook ge zeggen tegen mij.” Dat meende ik, want ik zie geen enkele reden waarom ze u zou moeten tegen zeggen mij.

K: “Zoals u wilt.”

16:56 Gepost door fILLE | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

Belle and Sebastian: Dear Catastrophe Waitress

Om de een of andere reden word ik enorm goedgezind door dit liedje. Aangezien ik graag goedgezind ben, speel ik dit liedje dus ook regelmatig.

 

Dear Catastrophe Waitress
Dear Catastrophe Waitress
I'm sorry that you seem to have the weight of the world over you
I cherish your smile
There's a word of peace on your lips
Say it, and with tenderness I'll cherish you

Dear Catastrophe Girlfriend
Dear Catastrophe Girlfriend
I'm sorry if he hit you with a full can of Coke
It's no joke
Your face is bleeding
You'll soon be leaving this town to the clowns who worship
No one but themselves
No one but themselves

Dear Catastrophe Waitress
Dear Catastrophe Waitress
I'm sorry if the kids hold you in cool disregard
I know it's hard
Stick to what you know
You'll blow them all to the wall
When they realise what you've been working for
You've been working for
You've been working for

08:51 Gepost door fILLE | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

09-05-06

"Voor u staat er ne mensenhater"

Aldus sprak Vitalski gisteren, tijdens zijn zaalshow “Vitalski Intiem”. En het ging er intiem aan toe, nietwaar Sfie? ;-) Maar daarover later meer.

 

De kaartjesknipster van dienst op de trein richting Antwerpen was van het type vriendelijk op het randje van irritant. Met veel te enthousiaste stem riep ze alle stations af die we op onze weg zouden aandoen, en telkens als we een van die stations naderden wenste ze de reizigers die daar afstapten een heel prettige avond toe. Had dat scenario zich iets te vaak herhaald, was ik spontaan enkele haltes eerder afgestapt denk ik. Arbeidsvreugde moet er zijn, maar er zijn grenzen. Datzelfde geldt trouwens ook met de frequentie onder de zonnebank gaan, iets wat de barvrouw in een plaatselijk, gezellig cafeetje niet doorhad. Maar ze had wel Fanta.

 

Het gebeuren vond plaats in de Arenbergschouwberg in Antwerpen. Schoon zaaltje, al zeg ik het zelf. Het zelf. Bij deze. De rode zeteltjes zaten heel comfortabel en bezorgden geen zitpijn, zoals in sommige cinemazalen of andere aangelegenheden wel eens het geval durft te zijn. Er was ook voldoende beenruimte voorzien, altijd een plus voor de iets grotere medemens. En we hadden goeie zitplaatsen.

 

Vitalski werd begeleid door een multi-instrumentalist, die zich veelal van piano bediende, maar ook de gitaar, de harmonica en de trompet niet schuwde. Ik wist eigenlijk totaal niet waar ik me aan kon verwachten, maar ik werd aangenaam verrast. Vitalski vertolkte enkele schlagers in het Nederlands (oa. “ik voel me zo verdomd alleen” en “een kind zonder moeder is als een vaas zonder bloem”) en enkele hilarische uit het engels vertaalde (“Without you” en “In Dreams”). Dit deed hij met groot gevoel voor dramatiek en inlevingsvermogen en een nog groter gevoel voor tremolo in de stem.

 

Voorts onderhield hij het publiek met verhalen over vanalles en nog wat. Zoals het zeer dramatische ein ietwat lugubere euthanasieverhaal van Nonkel Ivan, zijn initiasief tot wwwraak, merkedessen, Rosse Michel (die later een kleurspoeling en naamsverandering zou ondergaan), John Dieriksen (de John Travoltalookalike met O- en X-been), grave grieten, groupies, extra alfabetletters, zijn grote bescheidenheid, lompe mensen en redenen waarom hij geen goeie leider zou zijn. Ook werden we nog getrakteerd op enkele gedichtjes en tenslotte vatte hij nog eens alle hoogtepunten uit de show voor ons samen. Dat was heel sympathiek van hem.

 

Aandacht: wat nu volgt vergt een minimum aan inspanning. Voor het eerst in de bloggeschiedenis (voor zover ik weet toch) volgen er nu twee grotendeels op elkaar gelijkende paragrafen. Afhankelijk of Sfie haar ps nog in haar berichtje over Vitalski er nog staat, moet de ene dan wel de andere paragraaf gelezen worden, voor de enige correcte versie van de harde feiten.

 

Indien PS er nog staat:

Gisteren hing er volstrekt geen magie in de lucht. De genaamde Vitalski heeft helemaal geen oogcontact gehad met Sfie en heeft haar achteraf geen oneerbare voorstellen gedaan backstage. Sfie is daar ook niet op ingegaan, en er was absoluut geen journalist van Het Laatste Nieuws aanwezig die eerstdaags een foto en interview van het niet-koppel zal publiceren.

 

Indien de PS er niet meer staat:

Gisteren hing er magie in de lucht. De genaamde Vitalski had voortdurend oogcontact met Sfie en zij beantwoordde zijn blikken gretig. Nadien is ze backstage gegaan en heeft hij haar een oneerbaar voorstel gedaan waar ze heel graag op in ging. Foto en interview van het kersverse koppel zullen eerstdaags in Het Laatste Nieuws gepubliceerd worden.

17:18 Gepost door fILLE | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

08-05-06

barbecue

Gisteren was ik aanwezig op de voor mij eerste barbecue van het jaar, in aanwezigheid van enkele ex-kotgenoten. Niet die van mij, maar die van mijn beste maat ula, en tevens vrienden van mij, aangezien ik daar jarenlang ’s avonds tv ben gaan kijken. “Familie” was in die tijden een ware hype op dat kot en een traditie die we vijf jaar lang in ere gehouden hebben, al dan niet met de nodige broodjes “Bierhuis” (gewone hotdogs eigenlijk), genoemd naar het stamcafé van de familieleden.

 

Organisator van het schransfestijn was iemand die in studentenkringen bekend staat als halve liter, of ook wel Mario (met alcohol rijd ik ook). Volgens hem is het zelfs aangewezen om op die manier rond te rijden, want dan voelt de klap minder pijnlijk bij een ongeval. Daar valt wel iets voor te zeggen natuurlijk.

 

Mario was overlaatst op een regionale zender geweest waar ze zijn mening vroegen over de steekpartij in Brussel-Centraal en of hij geen schrik had dat ze de laptop in zijn hand zouden stelen. “Nee,” zei hij, “want zo een laptop komt veel harder aan dan een mp3-speler”, terwijl hij het toestel ter demonstratie vervaarlijk in het rond zwierde.

 

Er werd ook nog een scenario bedacht voor een nieuwe Lord of the Ringsfilm. Want de ring zou in tegenstelling tot wat algemeen aangenomen wordt niet gesmolten zijn in het kolkende lava, aangezien de temperatuur daarvan niet hoog genoeg geweest zou zijn. Dit zou duidelijk gemaakt worden door aan het begin van de film in te zoomen op de arm van Frodo, en dan zou blijken dat de haartjes op zijn arm niet verschroeid zijn. Frodo zou dan al zijn vrienden een briefje sturen en samen met hen op zoek gaan naar een warmere vulkaan. Ondertussen zou Sam een existentiële crisis krijgen, omdat hij de enige in Hobbitland is met een normale naam. Zet die oscars alvast aan de kant!

17:16 Gepost door fILLE | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

04-05-06

Save our second wind for sentimental warm weather

Gisteren naar Les nuits botaniques geweest in, u raadt het al, de Botanique in Brussel, tezamen met Sfie, voor het optreden van Architecture in Helsinki.

 

De heenreis verliep voorspoedig, maar in de Botanique stuitten we op een tegenvaller. Het optreden van AIH zou pas rond elf uur beginnen, waardoor we het niet volledig zouden kunnen zien, omdat we onze laatste trein moesten halen.

 

Maar we besloten er het beste van te maken met de drie andere groepen die ook moesten spelen, en dat hebben we ook gedaan. Het decor was alvast geweldig, een grote tent in de botanische tuin van Brussel.

 

Eerst was het de beurt aan Adem uit Londen, die ons in zeer positieve zin verrast heeft, ondanks de ietwat lullige groepsnaam, met liedjes over Love and other planets. Intieme folky liedjes, soms alleen gespeeld door de frontman met gitaar, mini-orgel of speelgoed, soms ook met bassist en drummer, maar constant goed. Helaas heeft hij maar een half uurtje gespeeld, maar hier wil ik zeker meer van horen. Het geheel deed me denken aan de soundtrack van een of andere independent film.

 

Daarna was het de beurt aan Jose Gonzales, blijkbaar een of andere hype, waar ik tot nu toe maar één liedje van gehoord had en me al totaal niet meer herinnerde. Misschien zou dit beter geweest zijn, moest ik er meer van gekend hebben. We stonden redelijk ver vanachter en daar stonden mensen die het nodig vonden om heel de tijd “shht” te zeggen, opdat de anderen zouden zwijgen, waardoor ze zelf de grootste stoorzender waren. Natuurlijk ging juist mijn telefoon op het moment dat Jose Heartbeats inzette. En ik heb dan ook opgenomen, aangezien het over een nakend reisje naar Dublin ging. We zijn dan maar naar buiten gegaan en hebben een zonsondergang gezien, dat was boeiender dan Jose.

 

Vervolgens waren de vuile Walenkoppen van Venus aan de beurt. Vuile walenkoppen omdat ze het gore lef hadden om nog bisnummers te spelen, terwijl dat van de speeltijd van AIH afging. Bovendien was het optreden niet zo geweldig. Naast enkele geslaagde nummers, kregen we voornamelijk te maken met een heel pretentieuze zanger met een stem als Brian Molko van Placebo, tweedehands dEUS-deuntjes en  zwaarmoedige, drammerige muziek.

 

Gelukkig werd ons lange wachten daarna eindelijk beloond toen het de beurt was aan AIH, waar we nog een half uurtje van hebben kunnen meepikken. Veel te kort, maar toch zeer bevredigend. Het was vooral bang afwachten of dit achttal hun geflipte muziek ook live goed zouden kunnen overbrengen. Het antwoord daarop luidt volmondig ja. Zelden heb ik me zo blij gevoeld als bij dit optreden. Opgewekte deuntjes en dito muzikanten, die eruit zagen en zich gedroegen als schoolkinderen die op een dag wakker geworden zijn en merkten dat ze gegroeid waren, maar nog steeds hun normale kleren droegen. Zo klonk hun muziek ook, speels, opgewekt, opzwepend, kinderlijk onschuldig, charmerend en zeer aanstekelijk. Perfecte zomerse bubblegumpop. Topklasse. Zie ook mijn bespreking van enkele maanden geleden.

 

Helaas was de tijd van gaan reeds snel gekomen en hebben we op de tonen van The cemetary een spurt ingezet naar het station. Dat liedje was wel van toepassing, want achteraf voelde ik me alsof ik dood was. Mijn conditie trekt op niks.

08:44 Gepost door fILLE | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

03-05-06

The hills are alive...

... with the sound of Architecture in Helsinki. En de botanique vanavond ook.
Momenteel tijd noch inspiratie voor langere berichtjes.

14:06 Gepost door fILLE | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

02-05-06

The sound of silence

 

17:42 Gepost door fILLE | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |