08-06-06

Pee-Wee's Big Adventure

Lang geleden dat er nog eens een fILLEMbespreking op deze blog gekomen is. Tijd om daar verandering in te brengen. En waarom het dan ook niet ineens hebben over Tim Burtons langspeelfilmdebuut Pee Wee’s Big Adventure?

 

In deze film beleeft het hoofdpersonage Pee Wee, zoals de titel het al enigszins verraadt, een groot avontuur. Zijn dierbaarste bezit, zijn fiets, wordt namelijk gestolen. Als blijkt dat de politie niet van plan is om hulp te bieden, besluit Pee Wee het recht in eigen handen te nemen en zelf op zoek te gaan naar zijn fiets. Een waarzegster weet hem te vertellen dat zijn fiets zich in de kelder van the Alamo bevindt, dus Pee Wee zet koers in die richting. Wat volgt is een roadmovie waarin Pee Wee allerlei rare snuiters ontmoet, die hem niet altijd even gunstig gezind zijn.

 

Pee Wee zelf, een creatie van hoofdrolspeler Paul Reubens, is op zijn zachtst gezegd een irritant kereltje. Hij is een combinatie van Mr. Bean en Buster Keaton en een groot kind met een irritante stem en een nog irritantere lach. Ondanks dit alles blijft hij heel de film lang overkomen als een sympathieke antiheld, wiens eigenzinnige leven op brutale wijze verstoord wordt.

 

Hoewel dit Burtons debuut is, zijn enkele kenmerken van zijn stijl, die hij later verder zou ontwikkelen, al duidelijk aanwezig. De meest opvallende zijn de weirdo’s die de film bevolken en de ongebreidelde fantasie die hier tentoongespreid wordt. Ook de surrealistische Dali-eske droomscènes zijn het vermelden waard. Hoewel de film de macabare en grillige stijl van zijn later werk mist, is Burtons donkere, ietwat anarchistische humor bij momenten toch aanwezig, en bevat de film een scène die mij zowat letterlijk de stuipen op het lijf joeg.

 

Pee Wee’s Big Adventure is in de eerste plaats een komedie, en gelukkig zit hij boordevol grappen: slapstick, genante situaties, absurde humor (“shht, i’m listening to reason”) en amusante woordspelingen (“Let’s talk about your big ‘but’”). Ik heb hardop gelachen en dat gebeurt maar zelden als ik alleen naar een film kijk.

 

De toon van de film is kinderlijk naïef en het geheel baadt in felle kleuren. Zelfs de grootste depressieveling zou hier nog vrolijk van worden. De muziek van Burtons huiscomponist Danny Elfman past perfect bij het cartooneske karakter van de film.

 

De film zit ook boordevol verwijzingen naar andere films. Hier alvast enkele die mij opgevallen zijn: Goldfinger, Dr. No, Bambi, Psycho, The Wizard of Oz, Batman, ET, un chien andalou, Godzilla, Tarzan…

 

Doe uzelf een plezier, haal het kind in u boven en zie deze film.

 

***/****

 

Pee-wee: What did you do?
Mickey: Well, I lost my temper and I took a knife and I uh-. Do you know those "Do Not Remove Under the Penalty of Law" labels they put on mattresses?
Pee-wee: Yeah.
Mickey: Well I CUT one of them off!
Pee-wee: Jee.
Mickey: Yeah, I have a real bad temper.
Pee-wee: Boy, I always thought that was the dumbest law.

08:26 Gepost door fILLE | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

piewie! piewie!

Gepost door: lord cms | 08-06-06

30 002 hij wipt er voorbij, jammer :-)
proficiat fILLE met je + 30 000 bezoekers !!!!!!!!!!
groetjes

Gepost door: Borriquito | 09-06-06

De commentaren zijn gesloten.