21-07-06

de trein is altijd fijn

Nog rap een laatste postje voor vertrek naar Bordeaux en La Rochelle voor een week.

 

Woensdag ben ik in gezelschap van een Zweedse deerne naar de Gentse Feesten geweest, alwaar CMS onze gastheer van dienst was. Heel plezante avond met een chronisch slaaptekort tot gevolg, maar dat nemen we er graag bij. Plezante optredens gezien van The Nits, een stukje Sois Belle en een geweldige An Pierlé.

 

De heenreis verliep echter niet geheel vlekkeloos. Ik had met CMS afgesproken in de derdelaatste wagon en zou plaats voor hem houden. Hij kwam echter maar niet opdagen en de trein begon boordevol te geraken. Een vrouw wou naast mij gaan zitten maar ik zei dat ik de plaats bezet hield voor iemand. “Bezet bestaat niet op de trein”, zei ze. “Toch ben ik deze plaats aant bezet houden voor iemand.” “Ja, maar bezet bestaat niet.” “Dat kan wel zijn, maar hij gaat hier elk moment zijn.” “Kunt ge dat bewijzen?” Dit was ongetwijfeld de domste opmerking die ik de afgelopen weken gehoord heb. Het enige bewijs is dat hij opdaagt natuurlijk. Dat probeerde ik haar duidelijk te maken, maar het mocht niet baten. Ze probeerde naast mij te gaan zitten, dus ik schoof rap op, om de plaats vrij te houden. “Merci, meneer, ik zal het onthouden,” zei ze en ze ging verder. Gadverdamme zeg, wat een geit was me dat. CMS kwam niet opdagen, dus ik belde maar eens, en hij zei dat hij ons niet kon vinden. Achteraf bleek dat we in de vierde wagon zaten en niet in de derde.

 

Toen we in Gent aankwamen, begon een vent die naast mijn Zweeds gezelschap zat iets onverstaanbaar te broebelen tegen mij. Na een keer of drie bleek dat hij vroeg of mijn vriend nu was komen opdagen. “Nee,” zei ik. “Ge moest u schamen.”, zei hij. Ik wilde nog zeggen dat ik anders niet degene was die twee halve liters jupiler in sneltempo leegzoop op de trein, de conducteur vijf minuten liet wachten doordat hij aan het bellen was en de ganse reis op de decolleté van mijn gezelschap zat te geilen. Maar ik besloot dat maar wijselijk te laten, aangezien hij meer het type leek van eerst erop meppen en dan nadenken, als dat laatste er al in zat. De zeikerd.

12:39 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

17-07-06

Lachen met Hollanders

Meerbepaald Klaas Van Der Eerden in dit geval

23:17 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

14-07-06

Jean-Marie vs Lorenzo

Feit: de meeste kinderen zijn onuitstaanbare etters.

Typevoorbeeld: Lorenzo

Locatie: Trein Diest-Gent

Tijdstip: voormiddag

 

Doordat ik de batterij van mijn mp3-speler had vergeten op te laten werd ik ter hoogte van Aarschot daarstraks weer in de harde realiteit van het alledaagse bestaan geworden en dat temidden van een Neutral Milk Hotel lied. Er zijn plezantere dingen. Zeker aangezien ik nu nog meer dan een uur in stilte had te overbruggen. Alhoewel stilte niet echt het juiste woord was. Daar zorgde een irritant kind voor dat constant zat te roepen. Het was duidelijk dat zijn vader niet het minste gezag had. De vader bleek een geitenwollensok te zijn die zijn zoontje via praten en loze dreigementen tot rede trachtte te brengen, tevergeefs. Een paar goeie lappen verdiende die kleine, en de vader al evenzeer. Wie noemt er zijn kind nu Lorenzo. Dat Child Focus daar eens iets aan doet. Tot Brussel-Zuid ging het ongeveer als volgt: Lorenzo brulde en tierde waarop zijn vader zei: “Lorenzo, rustig, Lorenzo, je weet wat we daarover over afgesproken hadden, Lorenzo ga je nu eens ophouden.” Ik weet niet wat erger was, het aanhoudende geroep van Lorenzo of het gezaag van zijn vader. Het was in elk geval een marteling. Maar in Brussel-Zuid kwam er redding in de vorm van een marginale Jean-Marie Pfaff lookalike (is dat geen pleonasme). Jean-Marie zette (legde eigenlijk) zich in de zetel tegenover mij en staarde vermoeid en dronken voor zich uit. Ondertussen was Lorenzo het stilzitten beu en begon nog steeds luidkeels roepend en tierend door de wagon te lopen, tot overduidelijke ergernis van JM. Na een keer of vier was het voor laatstgenoemde welletjes geweest en hij greep Lorenzo bij zijn t-shirt en zei met zwaar doorrookte stem: “maat, als gij niet gaat zitten waar ge zat en uwe kop gaat houden, dan gaat ge iets beleven.” Hierop zette Lorenzo het op een wenen en begaf zich duidelijk geschrokken terug naar zijn plaats, en heeft voor de rest van de reis geen kik meer gegeven. Met dank aan JM.

19:53 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

12-07-06

Rise Against - Ready to fall

De nieuwe cd van het geweldige Rise Against, The Sufferer and the Witness, is ondertussen al een dikke week uit en is een kleine splinterbom. 14 nummers waarvan er geen enkel tegenvalt. Explosieve melodieuze en emotionele hardcore. Aanrader.

Hun nieuwe videoclip van het nummer Ready to Fall zorgt blijkbaar voor controverse. Het gaat over wreedheden jegens de dieren en is vrij expliciet. Kijken op eigen risico dus.

17:38 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

10-07-06

Satan is in my ass

Het weekendje Parijs zit er weeral op en het was de moeite.

 

De eerste avond waren er wel enkele communicatieproblemen, aangezien Fransozen nogal de neiging hebben aan sneltempo te ratelen, en ik niet de neiging heb om in datzelfde tempo te volgen, waardoor mijn antwoorden zich dikwijls beperkten tot “oui” of “non” of “comprends pas” of gewoon stomweg glimlachen. Die eerste avond waren er vooral vrienden van het lief van mijn gastvrouw, en ook een vriendin, die binnenkwam en een van de aanwezige vrienden op de mond kuste. When in France do as the French, dacht ik en ik wilde hetzelfde doen, omdat ik de volgende was om haar te begroeten. Wist ik veel dat dat de vrouw van die vriend was. Afgezien van dit kleine incident verliep de avond voorspoedig en met gezelschapsspelletjes. Normaal dienen die spelletjes tot vermaak en is deelnemen belangrijker dan winnen, maar die mening werd niet door alle gasten gedeeld, wat leidde tot enorme spelvertraging. Ter illustratie het spel Bug Bluff: hierbij is het de bedoeling dat de spelers niet al hun kaarten kwijt geraken of vier kaarten met dezelfde afbeelding in bezit krijgen. De regels zijn simpel. Iemand geeft een kaart door aan iemand anders en zegt welke afbeelding erop staat. De andere speler moet dan zeggen of hij het al dan niet gelooft, en in geval van juist antwoord moet de eerste speler de kaart houden, in het andere geval de speler die de kaart krijgt. Vlot spel dat weinig denkwerk vereist, maar dat was buiten de anderen gerekend. Bij elke kaart die werd doorgespeeld werd een diepgaande analyse gemaakt van welke kaarten nog in het spel zaten en hoe de doorgevende speler zich bij vorige zetten gedragen had om de kans op fout antwoord tot een minimum te reduceren. Ik speelde het spel zonder enige strategie. Ik deed maar iets, en dat werkte blijkbaar beter dan al die analyses.

 

Zaterdag kwam er dan meer bekend volk en zijn we Parijs wat gaan verkennen. Notre Dame, waar het veel te druk was om binnen te gaan, Ile de la cité, en het daaraangrenzende Ile waar ik de naam niet meer van weet, quartier latin, jardins de Luxembourg, la Sorbonne, de senaat, en geheel in Da Vinci Code verantwoorde stijl de église St. Sulpice. Daar kwam ik voor de eerste keer tot de ontdekking dat Fransen blijkbaar nogal gevoelig aangelegd zijn wat betreft religieuze aangelegenheden, de tweede keer was iets ambetanter, maar dat was pas een dag later. We stonden op een gegeven moment voor een standbeeld van Maria met Jezus op de arm en een slang aan haar voeten. Naar het schijnt kwam dat beeld ook in de da vinci code voor. Dat kon ik niet meer met zekerheid zeggen, maar ik kon wel bevestigen dat het beeld een onthulling deed die het christendom op zijn grondvesten zou doen daveren. “Wat dan?” Ik zei dat het bewees dat Maria eigenlijk een man was. “Hoe dan?” “Die slang is geen slang.” Het duurde even eer ze het snapten, maar het duurde niet lang eer ze er door verontwaardigd waren. Niks gewoon me dunkt.

 

’s Avonds was er dan nog een fuif bij de gastvrouw. Rond elf uur zijn we daar wel even weggegaan om gewapend met een fles wijn en enkele glazen naar de flikkerende Eiffeltoren te gaan kijken, toch wel een van de hoogtepunten van het weekend. Beter een flikkerende Eiffeltoren, dan een Eiffeltorende flikker. Die toren was juist om de hoek, dus qua wandelafstand was dat ideaal. We zaten in een chique buurt, in een oud appartement, met versierde plafonds enzo, en een oude, enorm charmante lift. Precies zoals in films. Geweldig.

 

Zondag, blasfemiedag. Ik besloot er in de namiddag alleen op uit te trekken om Montmartre te bezoeken. Na een voorspoedige reis en een veel te zware klim stond ik in de Sacré Coeur, waar ik rustig wat rondkeek, tot ik plotseling aangeklampt werd door iemand van de toezichters. Hij verzocht me vriendelijk de kerk te verlaten omdat mijn t-shirt aanstootgevend was, de zeikerd. Vanvoor staat er een duiveltje met een viool op (kijk alhier) en vanachter Belzébuth: les péchés du diable. Niks gewoon. En ik had er al speciaal op gelet om niet mijn t-shirt van Bad Religion aan te doen.

 

Dan ben ik maar wat naar de schilders gaan kijken en heb aan iemand de weg naar het café uit Amélie Poulain gevraagd (Rue Lepic 15, voor de geïnteresseerden) en daar een spaghetti gegeten en fanta gedronken. Dat was ook wel plezant.

 

Op de terugweg zat ik nog naast een irritant kind dat constant “allez les bleus” riep, tevergeefs zo zou later blijken.

11:07 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

06-07-06

le lapin rouge

Dezemorgen stond de trein stil tussen Schaarbeek en Brussel-Noord. Dat gebeurt soms. Ik keek naar buiten, naar de berm en ik zag er twee konijntjes vrolijk rondhuppelen. Dat toverde een glimlach op mijn lippen. Geluk zit hem soms in de kleine dingen.

 

Morgen na het werk vertrek ik voor een weekendje naar Parijs. Wat fuiven met zicht op Eiffeltoren. Licht decadent, maar het geluk zit hem soms in decadente dingen.

17:23 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

05-07-06

Johnny Cash

Gadverdamme! De nieuwe posthume Johnny Cash is redelijk briljant. In het bijzonder If you could read my mind. Zelden zoveel emotie op 4:30 gehoord. Restepc!

 

If you could read my mind, love,
What a tale my thoughts could tell.
Just like an old time movie,
'Bout a ghost from a wishing well.
In a castle dark or a fortress strong,
With chains upon my feet.
You know that ghost is me.
And I will never be set free
As long as I'm a ghost that you can't see.

If I could read your mind, love,
What a tale your thoughts could tell.
Just like a paperback novel,
The kind the drugstores sell.
When you reached the part where the heartaches come,
The hero would be me.
But heroes often fail,
And you won't read that book again
Because the ending's just too hard to take!

I'd walk away like a movie star
Who gets burned in a three way script.
Enter number two:
A movie queen to play the scene
Of bringing all the good things out in me.
But for now, love, let's be real;
I never thought I could act this way
And I've got to say that I just don't get it.
I don't know where we went wrong,
But the feeling's gone
And I just can't get it back.

If you could read my mind, love,
What a tale my thoughts could tell.
Just like an old time movie,
'Bout a ghost from a wishing well.
In a castle dark or a fortress strong.
With chains upon my feet.
But stories always end,
And if you read between the lines,
You'll know that I'm just tryin' to understand
The feelin's that you lack.
I never thought I could feel this way
And I've got to say that I just don't get it.
I don't know where we went wrong,
But the feelin's gone
And I just can't get it back!

19:37 Gepost door fILLE | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

02-07-06

Hey ho, hey ho, je krijgt hem niet cadeau

Gisteren was ik op een feestje, een Hawaïan party meerbepaald. Het gebeuren vond plaats in een donkere kelder, waar ik omsingeld was door een bende Limburgers. Niet ideaal natuurlijk, maar het hadden ook Hollanders kunnen zijn, troostte ik mezelf. Een van de gasten was een dwerg. Ik had heel de tijd de neiging om hem Hans te noemen, naar analogie met de dwerg uit Big Brother. Het voordeel was dat deze dwerg ook Hans bleek te heten. Waarschijnlijk een typische dwergennaam. Het is beter dan Klein Duimpje natuurlijk. Hans was uiteraard niet van de grootsten en sleurde overal een (lege) bak jupiler mee waar hij ging opstaan om niet constant te moeten springen als hij iets wilde zeggen en dan iets ter hoogte van een navelbuik te schreeuwen.

 

Gezien het thema van de fuif was er ook een zwembadje waarin de drank lag. Op een gegeven moment had Hans zich met zijn bierbak ter hoogte van dat zwembad opgesteld. Ondertussen was een van de gasten aan een onstuimige dans begonnen en raakte daarbij per ongeluk Hans, die het evenwicht verloor en recht in het zwembad belandde. Dat was behoorlijk hilarisch. Goed dat Hans een volleerd zwemmer was en zichzelf kon redden.

12:54 Gepost door fILLE | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |