17-11-06

Timebomb - Babel

Nadat mijn gebruikelijke donderdags eetdate had afgezegd, besloot ik om naar Babel te gaan om 20u. Iemand anders had me gemaild om samen iets te doen, dus had ik haar meegevraagd naar de cinema, en eerst zouden we iets gaan eten. We hadden afgesproken om 18u30.

 

18u30: ik ben op tijd op de plaats van afspraak, zij niet. Ik kan niet goed tegen laatkomers. 18u40: ze daagt eindelijk op. Ik stel voor om naar de Notre Dame te gaan in Leuven omdat daar altijd een vlotte bediening is. 18u50: ik heb allang gekozen, zij nog niet. 19u: de ober deelt mij mee dat het gerecht van mijn keuze niet meer voorradig is, ik bestel mijn backupgerecht. 19u10: het eten wordt geserveerd. 19u35: gedaan met eten en afgerekend. Een dikke tien à vijftien minuten stappen naar de cinema. Mijn medegangster heeft echter een volle maag, teveel wijn gedronken, en korte benen. 19u55: compleet uitgeput komt ze aan, ik ben nog fit en monter. 19u56: een zeikerd aan de kassa die geen student meer is, probeert tevergeefs met allerlei oude studentenkaarten een korting te verkrijgen, de rij achter ons neemt toe. 19u59: Cinema is heilig en de eerste minuten van een film missen zijn onvergeeflijk. Dag van de verdraagzaamheid of niet, het kan me niet schelen. De bom barst en ik schiet uit mijn krammen. “Makker, als ge te gierig zijt om nen euro meer te betalen, ga dan naar huis of huur een dvd’ke, maar hier staat nog zeker twintig man achter u die allemaal graag op tijd in de zaal zitten!” Ik krijg medestand van andere mensen in de rij, en gegeneerd betaalt de zeikerd de volle pot. 20u02: net op tijd in de zaal. Let the show begin!

  

babel%20POSTER

 

Dat Alejandro Gonzales Iñarittu geen vrolijke Frans is, weet ongetwijfeld iedereen. Zijn twee vorige films (Amores Perros en 21 Grams) getuigden al niet echt van een optimistische levensvisie, maar pleegden wel een rechtstreekse aanslag op het hart en grepen ongemeen hard naar de keel. In beide films was een stom toeval de aanleiding voor een opeenvolging van dramatische gebeurtenissen die de levens van verscheidene mensen willens nillens met elkaar verbond. Diezelfde thematiek is ook terug te vinden in zijn nieuwste parel Babel, waarbij één stomme kogel de levens van een aantal mensen over gans de wereld drastisch zal wijzigen.

 

Twee Marokkaanse jongeren krijgen het geweer van hun vader mee om te gaan jagen op jakhalzen. Door een uit de hand gelopen spel treffen ze echter een toeristenbus. De vrouw van een Amerikaans koppel (Cate Blanchett en Brad Pitt) wordt tijdens een rondreis door Marokko getroffen door een kogel en wordt naar een nabijgelegen dorpje afgevoerd in afwachting van medische hulp. Ondertussen vindt de huishoudster en babysit hun twee kinderen geen oppas voor de kinderen, en neemt ze hen mee naar het huwelijk van haar dochter in Mexico. Bij de terugkeer naar de VS komen ze echter in de problemen aan de grens. Ondertussen worstelt aan de andere kant van de wereld een doofstom Japans meisje nog steeds met de zelfmoord van haar moeder en heeft nood aan affectie. De link tussen de meeste van deze verhalen is onmiddellijk duidelijk, alleen duurt het even hoe we te weten komen hoe het Japans meisje met de andere in verbinding staat.

 

Naast het lot dat al deze mensen met elkaar verbindt, staat ook de relatie ouders – kinderen in elk van deze verhalen centraal. En ook wordt in alle verhalen op pijnlijke wijze duidelijk dat ouders hun kinderen niet altijd kunnen beschermen, ook al zijn de bedoelingen nog zo goed. De Marokkaanse vader kan de stommiteit van zijn zonen niet ongedaan maken, het Amerikaanse koppel heeft een kindje verloren aan wiegedood, de Mexicaanse babysit brengt ongewild de twee kinderen in de problemen en de vader van het Japanse meisje heeft niet kunnen voorkomen dat ze met de zelfmoord van haar moeder geconfronteerd wordt.

 

De titel Babel slaat op de metaforische spraakverwarring en het gebrek aan communicatie dat deze wereld domineert. De VS mogen aanvankelijk geen reddingshelicopter naar de neergeschoten vrouw sturen, omdat ze direct na het incident een terroristische aanslag suggereren. In Marokko is iedereen schuldig tot het tegendeel bewezen wordt, aan de Mexicaanse grens is iedereen een potentiële illegaal, het Japanse meisje en haar vader communiceren helemaal niet meer…

 

Babel is een van de beste films die dit jaar in de zalen te zien is. Allen daarheen. ****/****

08:20 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

Ok Ge hebt me overtuigd!

Gepost door: De Astroloog | 17-11-06

babylon whores stel adt je met een spaanse derne was die de spaanse ziekte had (zijnde te laat komen en pas maat eten) dan zou je gezegd heben: eet aub wat tragen ik zie zo graag je auwende kaakjes op en neer gaan waarin zich dan leuke kuiltjes vertonen en je oorleleltjes die bewegen ook zo leuk op en neer wanner je met volle mond tegn me zit te praten...

terzake: babel : brad pitt en cate blacnhett in zo'n film van die man met zijn onuitspreekbare naam, zelfs al ken je spaans: kan niet slecht zijn!!!

Gepost door: lord cms | 17-11-06

alvast een fijne dag voor jou! groetjes

Gepost door: sylvie | 17-11-06

De commentaren zijn gesloten.