13-12-06

the world is our dancefloor now, remind me how to dance again

guillemots_photoNa een kort en gezellig etentje, met een ontluisterende blik in CMS’ portefeuille en ’s mans privéleven (ouwe snoeper), zetten Sfieke en ikzelf koers richting Botanique voor het optreden van Guillemots.

 

De snoodaards hadden een mij volstrekt voorprogramma uit Gent meegebracht: Mrs. Hyde, die een jazzy, en niet geheel onaangenaam geluid voortbrachten, en het moet gezegd, de zangeres annex pianiste kan enorm goed zingen, en Sfieke vond dat ze mooie kleren aanhad. Ik vond de inhoud van de kleren ook niet slecht. Maar de inhoud van die inhoud verklaarde waarschijnlijk ook de groepsnaam, want de zangeres had een air en ego om arrogante dikkenek tegen te zeggen. Dat heb ik niet gedaan aangezien we vlak voor het podium en aldus binnen gehoorsafstand stonden. Volgende keer wat minder ego en iets betere nummers, dan komt het allemaal wel goed denk ik.

 

Dan was het de beurt aan Guillemots. Ik stond me af te vragen wat nu eigenlijk de juiste uitspraak van die naam is. Gilmots? Giemo? Gaaimo? Giejemo? Stuur uw antwoord op een gele briefkaart naar het welbekende adres en win absoluut niks. De uitspraak doet er uiteindelijk niet toe, als de muziek maar goed is, en dat was zeker het geval, al had het optreden niet de intimistische sfeer van de cd. De eerste die zich op het podium vertoonde was de zanger met een kostuum om Herr Seele tegen te zeggen, een kapsel om Sjarel van The Magical Flying Thunderbirds tegen te zeggen en een pet die deed vermoeden dat The Rubettes nooit hadden opgehouden. Na een rustig liedje begeleid met keyboards gebeurde er iets vreemds. Het optreden ontaardde in complete chaos toen de rest van de groep het podium betrad: een knappe contrabassiste, die recht voor mijn neus postvatte (yes!), een dikke drummer in Afrikaans kleed, een in ijsbeerpak gehulde vrouw op saxofoon, een punky gitarist. Zeer overweldigend. Wat volgde was een aaneenschakeling van vanalles en nog wat: perfecte popsongs (made-up lovesong #43, trains to brazil), muziek uit schooltelevisieprograma’s, speelgoedcasioballades, opgefokte zigeunermuziek, samba, jazz, een op hol geslagen kermisattractie, disco (annie, let’s not wait). Niet alles kwam even goed uit de verf, maar het optreden bleef gans de tijd spannend en volstrekt onvoorspelbaar. We kregen tot slot nog één bisnummer en trokken daarna moe edoch tevreden huiswaarts, na even achtervolgd te worden door een rare snuiter, die zich ook al na het voorprogramma aan ons opdrong.

08:32 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

ik weet van niets en wie was die rare snuiter dan wel?

Gepost door: lord cms | 13-12-06

. Amaai zeg, gelle schuimt nogal veel concerten af! Als ge nu in uwe portefeuille kijkt zitten er wss nie veel centen meer in? :-D

Gepost door: Twinkeltje | 13-12-06

De commentaren zijn gesloten.