22-12-06

Haal het zagemeel maar boven!

Gadverdamme! Dan wil een mens eens in alle rust genieten van een sterk geacteerd Duits psychologisch drama dat de excessen van extreme godsdienstwaanzin blootlegt (Requiem) en dan vindt een cinemaganger op leeftijd het nodig om net op het moment van een exorcisme (dat overigens totaal niet expliciet is) beginnen te kotsen. Freaky? Een beetje. Goed gevoel voor timing? Absoluut. Goor? 100%! Gelukkig hebben we nog maar 10 minuten in de zure geur moeten zitten. Dat zijn toch geen manieren.

22:13 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

21-12-06

Revenge is a dish best served cold

Ik ben een goed mens met een slecht karakter van tijd tot tijd, maar enkel en alleen als anderen het uitlokken. En die twee geiten op de trein hebben het uitgelokt. En hoe. Ik moest al niet van hen weten toen ik ze de eerste keer zag. Hun boertige tronie stond me niet aan. Vaak blijkt een eerste indruk de verkeerde te zijn, maar in dit geval zat ik er pal op. Elke avond zitten ze in dezelfde wagon als ik. En regelmatig hoor ik ze uitspraken doen waarvan zelfs Hitler zou vinden dat ze een beetje radicaal zijn. Die dikke troela’s hebben mij gisteren gehinderd, en dat zullen ze geweten hebben.

 

Op het perron was ik L. tegengekomen, een vriendin van mij. Het was behoorlijk druk en naar goeie gewoonte een heel geduw en getrek om in de trein te geraken. In het gewoel was L. al op de trein geraakt en zou plaats voor me houden. Het was een wagon waar de zeteltjes in de lengte tegenover elkaar staan. Ik naderde L., maar de dikke troela’s propten hun moddervette reet gewoon op twee stoeltjes naast L., die duidelijk aangaf dat er eentje bezet was voor mij. Daar trokken de koeien in kwestie zich niks van aan en ik had veel zin om hun zelfgenoegzame grijns van hun lelijk smoelwerk af te halen, maar de wet verbiedt dierenmishandeling. Dura lex sed lex. We merkten nog op dat we het heel sympathiek vonden, maar de dellen deden alsof ze het niet hoorden. Ik heb dan maar rechtgestaan.

 

Vandaag was het wederom behoorlijk druk, en de troela’s waren uiteraard weer op post. Deze keer had ik het geluk om net voor hen de wagon te zijn en ontwaarde nog drie vrije plaatsen. Ik zette me zonder aarzelen op de middelste plaats, en grijnsde zelfgenoegzaam. Nog geen 5 seconden later, bulderde een van de twee met haar marginale stem in plat Leuvens mij toe: “zeg zoude gij is niet wat opschuiven, dan kunnen wij allebei zitten.” Ik zei dat ik goed zat en geen behoefte had om mij te verplaatsen. Begonnen ze mij daar uit te maken voor rotte vis, maar ik heb gewoon mijn mp3-spelerke wat luider gezet en hen genegeerd. Ondertussen was een van de twee plaatsen al ingenomen, en zijn de mormels afgedropen. Sweet revenge!

17:48 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

6 things you always wanted to know about fILLE but were afraid to ask

Enkele dagen geleden kreeg ik een zogeheten stokje in mijn richting geworpen van dit heerschap. Aangezien 's mans schrijfstijl me wel bevalt, heb ik, zoals inmiddels talloze andere bloggers, besloten om hier 6 rare dingen over mezelf te vertellen

 

1) Napoleonbollen: ik wijt het aan een lichte vorm van autisme, maar ik zal nooit het huis verlaten zonder exact drie Napoleonsnoepjes in mijn linkerbroekzak te steken. Die snoepjes worden niet noodzakelijk en zelden allemaal opgegeten, maar als ik dat niet doe, voel ik me niet goed voor de rest van de dag.  

 

2) Muziek: ik mag graag van mezelf denken dat ik goeie muzieksmaak heb. Anderen zullen het daar misschien niet mee eens zijn, maar die anderen hebben ongelijk. Toch heb ik ook een muzikale afwijking, waardoor ik Nederlandstalige kitsch en Vlaamstalige kitsch in het algemeen geweldig vind. Ik zou het niet op cd kopen (met uitzondering van de allergrootste, Henk Wijngaard), maar ik vind artiesten als Bart Kaëll, Willy Sommers, Paul Severs, Laura Lynn en Luc Steeno fantastisch. Nog beter vind ik de wannabe Vlaamse artiesten, met als voorbeeld de onnavolgbare Rudy Sylvester of Dirk Dekkers (anale!).

 

3) Gebrek aan ernst: bloedserieuze aangelegenheden werken om de een of andere reden onnoemelijk veel op mijn lachspieren. Tijdens begrafenissen zit ik steevast achteraan in de kerk omdat ik weet dat ik mezelf niet in de hand heb en ik in geval van nood nog kan vluchten naar veiliger oorden. Ook een minuut stilte uit respect voor tsoenami’s, hongerlijdende kindjes of doodgeknuppelde zeehondjes wordt door mij in complete afzondering doorgebracht, anders loopt het gegarandeerd fout. Ik doe dat niet met opzet, want ik vind die dingen even erg dan andere mensen, maar mijn reacties erop zijn enigszins afwijkend.

 

4) Films: ik zie graag en enorm veel films. Noem mij gerust CinefILLE (dit jaar reeds 60 keer in de cinema). Ik kan ook van elke film die ik ooit gezien heb (naar schatting een stuk of 3500) zeggen of er al dan niet vrouwelijk naakt in voorkomt. Soms weet ik dat ook van films die ik niet gezien heb. Hetzelfde geldt voor namen van regisseurs en acteurs die in die films meespelen.

 

5) Actualiteit: wordt door mij nauwelijks tot niet opgevolgd. Dat gaat het ene oor in en het andere weer uit. Ik kan naar een nieuwsuitzending kijken en vijf minuten daarna weet ik al niet meer wat er gezegd is. Grote evenementen komen mij uiteraard ook wel ter ore, maar soms met enige vertraging. Zo heb ik na ongeveer een maand vernomen dat er in Thailand een tsoenami geweest was. Nutteloze trivia gaat er bij mij dan wel weer in. Zo weet ik dat de langste man ter wereld twee dolfijnen gered heeft of dat Robert Long aan longkanker gestorven is. Of dat Flip Kowlier, Michael Franti en Gabriel Rios een liedje uit The Nightmare Before Christmas verkracht hebben.

 

6) Taalfauten: ik kan mij ongelofelijk veel ergeren aan mensen die “noemen” en “heten” door elkaar halen, of “dan” en “als”, of mensen die te pas en te onpas het woordje “dus” gebruiken (“ik ben dus de fILLE”), of DT-fouten. Daar wordt jarenlang op gehamerd in scholen. Hoe is het dan in godsnaam mogelijk om daar fouten tegen te maken? Ik erger me ook aan mensen die zich ergeren aan het feit dat ik me daaraan erger en ik erger me alvast ook al aan mensen die gaan reageren dat ik het woord taalfouten opzettelijk met “au” geschreven heb en daar de ironie niet van inzien.

 

7) Wiskunde: Ik kan niet tot 6 tellen.

 

Voila, mijn taak zit erop. Ik geef dit stokje door aan iedereen die het hebben wil, maar zadel niemand er persoonlijk mee op, want wijzen is onbeleefd.

08:30 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

20-12-06

De cd's van 2006

Update: The Decemberists kapen alsnog de derde plaats weg in het eindklassement!!!!!

 

Het is weer zover. Het einde van het jaar, de periode waarin het allerhande lijstjes regent. Dit is alvast mijn cd-top 10 van het jaar, in opklimmende volgorde. Het jaar is nog niet helemaal afgelopen, maar het lijkt me sterk dat er nog een cd zou kunnen uitkomen die dit lijstje zou kunnen veranderen. Toch nog even meedelen dat de derde plaats normaal naar The Crane Wife van The Decemberists zou gegaan zijn, maar die cd is hier nog altijd niet uitgebracht, en kan ik dus bijgevolg niet in het eindklassement opnemen. Het zal voor 2007 zijn.

 

 

images

10. Sufjan Stevens - The Avalanche

Overschotjes uit zijn fantastische Illinoisplaat van vorig jaar. Het is veelzeggend dat zijn overschotjes nog beter zijn dan de gemiddelde plaat die dit jaar uitgebracht werd. Grote klasse dus. Zijn kerstplaat haalde de top 10 net niet.

 

 

gainsbourg

 

09. Serge Gainsbourg - Les 100 Plus Belles Chansons

Provocerend, kitscherig, vulgair, sexy en onweerstaanbaar. Zeer compleet carrière-overzicht (bevat de integrale Melody Nelson plaat), enkel Je t’aime moi non plus ontbreekt, maar zijn andere schandaalnummer Lemon Incest, samen met dochter Charlotte staat er wel op.

 

 

strike

 

08. Strike Anywhere - Dead FM

Voor punkliefhebbers was het een niet zo bijster interessant jaar. Gelukkig hebben mijn twee huidige favorieten in het genre beiden een topplaat uitgebracht en kapen daarmee respectievelijk een 8ste en 7de plaats mee weg. Strike Anywhere kiest voor een iets toegankelijker en gevarieerder geluid zonder daarbij aan authenticiteit in te boeten. Geïnspireerde melodieuze hardcore met een boodschap.

 

 

rise

 

07. Rise Against - The Sufferer and the Witness

Net zoals Strike Anywhere melodieuze hardcore met een boodschap, maar net iets subtieler verpakt en iets krachtiger afgeleverd.

 

 

fiery

 

06. The Fiery Furnaces - Bitter Tea

Net iets minder geflipt dan hun geweldige Blueberry Boat album, maar toch ADHD genoeg om een plaats in mijn top 10 te bemachtigen. Het muzikale equivalent van een ritje op een op hol geslagen rollercoaster. Onvoorspelbaar en dikwijls achterstevoren gezongen, maar steevast interessant en spannend. Meerdere luisterbeurten zijn wellicht nodig. (ik vond alleen een live-liedje)

 

 

belle

 

05. Belle and Sebastian - The Life Pursuit
Twee pop op zijn allerbest, dromerige popsongs met opzwepende sixtiesarrangementen, suikerzoet en oh zo aanstekelijk. 50 minuten feel good muziek.

 

 

cash

 

04. Johnny Cash - American V - a Hundred Highways
waardige posthume afsluiter van de carrière van the man in black.
De ontroerendste plaat van het jaar. Een gebroken en dodelijk zieke Cash perst voor een allerlaatste keer het allerbeste uit zichzelf.

 

 

campbell

 

03. Isobel Campbell and Mark Lanegan - Ballad of the Broken Seas
Beauty and the Beast.
Een engelenstem en een grafstem. Twin Peaks meets americana en het eindresultaat levert vuurwerk en een wondermooi plaatje op.

 

 

islands

 

02. Islands - Return to the Sea
zeer weird, charmerend, innemend, melancholisch, fascinerend, eigenzinnig.
Superlatieven schieten tekort. The Arcade Fire van dit jaar. Ovide en zijn vriendjes, maar dan muzikaal. Met voor mij het liedje van het jaar (zie link)

 

 

dresden

 

01. The Dresden Dolls - Yes, Virginia… 
Net iets minder indrukwekkend en tegendraads dan hun vorige, maar ze laten nog steeds moeiteloos alle concurrentie achter zich. Weergaloos optreden in de AB eerder dit jaar.

 

 

 

Ook zeer plezant: Sufjan Stevens: Songs for Christmas; The Pipettes: We are The Pipettes; Arctic Monkeys: Whatever People Say I Am, That’s What I’m not; Guillemots: Through the Windowpane; The Kooks: Inside In, Inside Out; Regina Spektor: Begin to Hope; Tapes ‘n Tapes: The Loon; The Spinto Band: Nice and Nicely Done; The Streets: The Hardest Way to make an Easy Living; Adam Green: Jacket Full of Danger, Me First and The Gimme Gimmes: Love Their Country…

 

Teleurstelling van het jaar: Red Hot Chili Peppers: Stadium Arcadium, Joan As Police Woman: Real Life, NOFX: Wolves in Wolves’ Clothing

 

Beste comeback: The Who: Endless Wire, Ignite: Our Darkest Days

 

Beste Reissue: Pavement: Wowee Zowee, The Triffids: Born Sandy Devotional, Sebadoh: III

 

Guilty pleasures van het jaar: Lily Allen: Alright Still, The Feeling: Twelve Stops and Home

 

Ontdekking: Of Montreal, Belle and Sebastian, Modest Mouse, The Knife, Death Cab for Cutie

12:02 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

18-12-06

Alsof de zomer nooit gestopt is

08:19 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

16-12-06

Licht bumpercontact mag

Sommige taferelen zijn hilarisch om te aanschouwen, zoals een vader die daarnet verwoede pogingen ondernam om zijn wagen te parkeren tussen twee andere wagens, en daarbij instructies kreeg van zijn achtjarige zoon, terwijl de moeder rustig aan de overkant van de straat geld in de parkeerautomaat aan het steken was. “Papa! Papa! Pas op! Ge zit er bijna tegen!” Een redelijk luide slag volgt. “Papa! Stop!!! Ge zit er tegen!” Waarop de moeder doodkalm: “Matthias, roept zo niet, licht bumpercontact mag.” “Ja, maar er is wel een hele deuk in de bumper!”

11:06 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

14-12-06

strange days

Vorige week zat er een raar meisje op de trein dat de wereld wilde nummeren, zie enkele berichten eerder. Vandaag zat ze er weer, deze keer iets verder van mij af, maar wel met haar gezicht in mijn richting. Telkens ik even opkeek uit mijn boek (A riot of our own, night and day with the Clash, door hun road manager Johnny Green) zag ik dat ze me zat aan te staren en ze knipoogde ook constant naar mij. Ik negeerde haar, maar toen ik in Brussel Noord opstond om uit te stappen, riep ze: “Ik heb u wel herkend hoor!” Ik heb gewoon mijn weg richting uitgang vervolgd.

10:08 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

13-12-06

the world is our dancefloor now, remind me how to dance again

guillemots_photoNa een kort en gezellig etentje, met een ontluisterende blik in CMS’ portefeuille en ’s mans privéleven (ouwe snoeper), zetten Sfieke en ikzelf koers richting Botanique voor het optreden van Guillemots.

 

De snoodaards hadden een mij volstrekt voorprogramma uit Gent meegebracht: Mrs. Hyde, die een jazzy, en niet geheel onaangenaam geluid voortbrachten, en het moet gezegd, de zangeres annex pianiste kan enorm goed zingen, en Sfieke vond dat ze mooie kleren aanhad. Ik vond de inhoud van de kleren ook niet slecht. Maar de inhoud van die inhoud verklaarde waarschijnlijk ook de groepsnaam, want de zangeres had een air en ego om arrogante dikkenek tegen te zeggen. Dat heb ik niet gedaan aangezien we vlak voor het podium en aldus binnen gehoorsafstand stonden. Volgende keer wat minder ego en iets betere nummers, dan komt het allemaal wel goed denk ik.

 

Dan was het de beurt aan Guillemots. Ik stond me af te vragen wat nu eigenlijk de juiste uitspraak van die naam is. Gilmots? Giemo? Gaaimo? Giejemo? Stuur uw antwoord op een gele briefkaart naar het welbekende adres en win absoluut niks. De uitspraak doet er uiteindelijk niet toe, als de muziek maar goed is, en dat was zeker het geval, al had het optreden niet de intimistische sfeer van de cd. De eerste die zich op het podium vertoonde was de zanger met een kostuum om Herr Seele tegen te zeggen, een kapsel om Sjarel van The Magical Flying Thunderbirds tegen te zeggen en een pet die deed vermoeden dat The Rubettes nooit hadden opgehouden. Na een rustig liedje begeleid met keyboards gebeurde er iets vreemds. Het optreden ontaardde in complete chaos toen de rest van de groep het podium betrad: een knappe contrabassiste, die recht voor mijn neus postvatte (yes!), een dikke drummer in Afrikaans kleed, een in ijsbeerpak gehulde vrouw op saxofoon, een punky gitarist. Zeer overweldigend. Wat volgde was een aaneenschakeling van vanalles en nog wat: perfecte popsongs (made-up lovesong #43, trains to brazil), muziek uit schooltelevisieprograma’s, speelgoedcasioballades, opgefokte zigeunermuziek, samba, jazz, een op hol geslagen kermisattractie, disco (annie, let’s not wait). Niet alles kwam even goed uit de verf, maar het optreden bleef gans de tijd spannend en volstrekt onvoorspelbaar. We kregen tot slot nog één bisnummer en trokken daarna moe edoch tevreden huiswaarts, na even achtervolgd te worden door een rare snuiter, die zich ook al na het voorprogramma aan ons opdrong.

08:32 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

11-12-06

Terug van weggeweest

De slimste mens ter wereld vanaf vandaag terug op tv. En wederom hebben ze mij niet uitgenodigd om deel te nemen. Dit moet een vergissing zijn.

Voor degenen die een fuck geven: surf naar www.bwards.be en stem mij naar de eerste plaats. Voor degenen die geen fuck geven, doe exact hetzelfde, of juist niet, suit yourself. Voor degenen die mij een fuck willen geven, het mailknopke staat rechts, we zullen wel zien of er iets te regelen valt. Mannen, gelieve u te onthouden.

18:28 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

09-12-06

Kings of Convenience

Eat this Simon and Garfunkel! Schoon liedekijn lief ende klein. Let ook op de geweldige bril!

 

13:05 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

08-12-06

Wasdanawee?

JackbustIk wil niet voorbarig zijn, maar daarstraks hoorde ik verontrustend nieuws op de radio: Flip Kowlier, Gabriel Rios en Michael Franti hebben het in hun kop gehaald om een single te maken voor een goed doel. Op zich niks op tegen natuurlijk, maar ik ben een beetje ongerust dat ze What’s This? uit Tim Burton’s geweldige The Nightmare Before Christmas compleet gaan verpesten. Ze zouden trouwens niet de eerste zijn (Fall Out Boy iemand?). Singles voor het goeie doel zijn namelijk meestal kutliedjes van formaat. Denken we maar aan het kippensoepgezever van vorig jaar, of de verkrachting van Where is my mind? een jaar eerder. Ik ben er dus niet gerust in.

17:19 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

07-12-06

nummer de wereld, begin bij jezelf

De trein wordt bevolkt door vreemd volk, medereizigers. Dezemorgen zat ik tegenover zo een exemplaar, zoals wel vaker het geval is. Het specimen in kwestie was een meisje van een jaar of 22 en viel dadelijk op door haar kleurencombinatie. Alles wat ze aanhad of bij zich had was ofwel groen ofwel zwart. Ze was verwoed bezig met het tekenen van kaders op A4-bladen, millimeterwerk zo te zien. 20 kaders per blad. Vervolgens begon ze die te nummeren met tientallen: 0, 10, 20, enz… Op een gegeven moment begon ze zeer luid te vloeken en dat trok uiteraard mijn aandacht nog meer. “Scheelt er iets?”, vroeg ik. “Ik wilde nummeren tot duizend, maar nu moet ik een nieuw blad beginnen voor dat laatste nummer en dat is enorme verspilling. Nu moet ik doordoen tot 2000.” Een snelle berekening leerde me dat dat niet veel zou uithalen, want dat hetzelfde probleem zich dan weer zou stellen en dat zei ik haar ook. Toen ze dat doorhad begon ze teleurgesteld maar verwoed die kaders uit te knippen. Ik was ondertussen wel een beetje nieuwsgierig geworden naar het waarom van haar activiteiten en toen ik om meer uitleg vroeg, zei ze: “ik wil de wereld nummeren.” Ik zei dat ze dan waarschijnlijk niet zou toekomen met 1000 nummerkes. “Ge moet klein beginnen,” zei ze. Daar kon ik haar geen ongelijk in geven. Toen begon ze alle uitgeknipte kaartjes verwoed groen te kleuren. Toen ik naar het waarom daarvan vroeg zei ze: “alles moet groen zijn, anders voel ik me slecht.” Dit leek me het ideale moment om haar met rust te laten. Ik wilde niet het risico lopen dat ze plotseling in mijn knieën zou bijten of iets van die strekking. Bij het verlaten der trein heb ik ze nog succes gewenst met haar “project”, dat leek me toch wel het minste dat ik kon doen.

18:46 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

04-12-06

San Nicolas kapoentje

Gadverdamme! (of mierda beter gezegd). Zojuist in de Spaanse les twee uur mogen horen dat San Nicolas woensdag komt. San Nicolas viene en el CLT este miercolés. Ik hoop maar dat hij verkleed komt met ne mijter en ne valse baard en chocolade meebrengt voor iedereen, anders zal ik mijn speldoos van de dzjoef op ou muile™ bovenhalen en zal het wijzertje halt houden op Radijzen.

21:42 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

03-12-06

welkom, welkom, bij de twee biggetjes

varkenBezoek uit Frankrijk is altijd plezant, zeker als het bezoek in kwestie de favoriete Erasmuster S. van vorig jaar is (zie talloze avonturen eerder op deze blog). Het was een zeer blij weerzien gisteren. Er was gisterenavond ook nog een laat verjaardagsetentje gepland met enkele ex-medestudiegenoten, en nog steeds zeer goeie vriendinnen en hun respectieve partners. En zoals wel vaker het geval is, hadden we ook nu weer afgesproken bij de Mexicaan El Sombrero in Leuven, waar een goeie prijs/kwaliteitsverhouding heerst. Bij de Mexicaan worden ook al weleens bruine bonen geserveerd, en dit gaf natuurlijk meteen aanleiding tot allerlei flauwe grappen, aangezien S. met mij de kamer zou delen. Het lachen werd al direct heel wat minder toen bleek dat in de lasagne van S. ook bruine bonen zaten. Vanaf dat moment begon een soort van psychologische koude oorlog en een bonenwedloop. Uit medelijden heb ik een hoopje bonen deels laten liggen, maar de ingenomen dosis bleek ‘s nachts toch nog voldoende te zijn. Zij deed echter ook lustig haar duit in het zakje, en niet alleen dat, doordat ze nogal verkouden was bleek ze ook enorm hard te snurken. Daarom heb ik haar vanochtend zeer lieflijk “petit cochon” genoemd. En ook het venster wat opengezet.

21:32 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

01-12-06

Mag het iets meer zijn?

Gisteren in de wibra nog een sjaal op de kop kunnen tikken voor maar 2,99 euro! Ik geef niet graag meer geld uit aan een sjaal omdat ik er toch altijd in slaag om hem op een of andere manier kwijt te spelen. Aangezien ik enkel groot geld op zak had besloot ik met bancontact te betalen. De kassierster stelde mij een eigenaardige vraag: “moet dat juist zijn?” Ik was niet helemaal mee en zei: “bij voorkeur wel, het mag ook altijd minder zijn.” Een vieze blik en herhaling van de vraag werden beide in mijn richting geworpen. Het leek me aangewezen om verduidelijking te vragen en dat deed ik dan ook. Ze dacht dat ik krap bij kas zat en wilde me een trip naar een bancontact besparen, door wat geld uit de kassa mee te geven. Dat mocht ze wel iets duidelijker aangeven.

08:53 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |