27-01-07

De 10 platen die mijn leven veranderden

Gelezen bij aardvarksken en heel interessant om eens over na te denken: de tien platen die mijn leven veranderden. Een aartsmoeilijke opgave, maar ik heb er eens lang en goed over nagedacht en denk dat dit ze ongeveer zouden moeten zijn.

 

Aangezien ik een product van de 80s ben, heb ik het grote voordeel dat ik dat decennium niet heel bewust meegemaakt heb. Begin jaren 90 ben ik eigenlijk aandachtig naar muziek beginnen luisteren en alles begon met de top 30 op radio 2. Ik ontdekte er prachtgroepen als 2 Unlimited, Dr Alban, Haddaway en Culture Beat. Mijn leven leek verdoemd. Tot ik op een mooie dag eind 1993, op dertienjarige leeftijd een cassette kreeg die een klasgenoot gekopieerd had met daarop:

 

1. Nirvana - In Utero

Totale cultuurschok! Van slappe eurobeats naar scheurende gitaren, een zanger die nu eens fluisterde dan weer tierde alsof hij van een of andere duivel bezeten was, en bovendien ook nog eens geweldige melodieën kon bedenken. Dit was rock ‘n’ roll, and I liked it! Vanaf die dag ben ik definitief (een) andere muzikale richting(en) ingeslagen.

 

2. Weezer - Weezer

Zoals mijn ouders destijds naar “de rode” en “de blauwe” van The Beatles luisterden (mijn ouders niet eigenlijk, die luisterden naar “the song of ocarina” en “berdien stenberg”), luisterde ik naar “de blauwe” van Weezer, in mijn ogen nog steeds de ultieme popplaat, waar ik na meer dan 10 jaar nog steeds niet genoeg van kan krijgen. Het gebeurt maar zelden dat er op een cd geen enkel slecht nummer staat, maar dit is er zo een.

 

3. Osdorp Posse & Nembrionic - Geendagsvlieg

Hiphop is nooit echt mijn ding geweest. Komt het doordat er in mijn hood niet elke dag drive-bys zijn of niggas & bitches gesignaleerd worden? Ik zou het niet kunnen zeggen, maar het is een genre waar ik weinig voeling mee heb. Tot ik de OP leerde kennen. Rap in het Nederlands, maatschappijkritisch en met vuile woorden! Het duurde niet lang of ik kon al hun teksten mee”zingen”. Vorig jaar heb ik ze nog eens live aan het werk gezien, en toen bleek dat ik nog steeds zeer veel van die teksten ken.

 

4. Pixies - Doolittle

Na het horen van Debaser wist ik gewoon dat ik alles van de Pixies moest hebben. Het is onmogelijk een favoriete plaat van hen te kiezen, maar aangezien Debaser en mijn favoriete liedje Wave of Mutilation op Doolittle staat, ga ik daarvoor. Een plaat vol verminking, opensneden en uitgelepelde oogballen, boxcarraces, hoeren, paco pico piedra, samson & delilah, apen in de hemel, leuk toch? De blauwdruk voor Nirvana en talloze andere groepen.

 

5. Ramones – Road to Ruin

Nadat ik in 1998 mijn kotleven aanving, bleek Studio Brussel teveel de dance- en slappe r&b-toer op te gaan en heb ik de radio de rug toegekeerd. Een aantal jaren terug was ik wel gecharmeerd door Green Day, Offspring, NOFX en aanverwanten, en ik begon me terug wat meer in de punk te verdiepen. Zo kwam ik al snel tot de grondleggers van het genre, de Ramones en die groeiden met hun minimalistische songs al snel uit tot mijn absolute favorieten. Dat zijn ze tot op de dag van vandaag nog steeds. 1,2,3,4! Ongeveer gelijktijd heb ik ook London Calling van The Clash gekocht, en die is bijna even geweldig.

 

6. Flogging Molly – Drunken Lullabies

Rebels of the Sacred Heart was mijn eerste kennismaking met deze groep, en in het begin was ik helemaal niet onder de indruk. Een hoop zatte Ieren die een beetje muziek maakten dacht ik. Na enkele luisterbeurten was ik volledig in de ban van dat liedje en wilde ik meer. Hun muziek is verantwoordelijk voor mijn Ierlandobsessie en heeft er voor gezorgd dat ik voor het eerst in 10 jaar tijd nog eens naar het buitenland gegaan ben.

 

7. The Shins – Oh, Inverted World

In Garden State zegt Natalie Portman: “You gotta hear this one song it’ll change your life, I swear.” Ze had het over dit liedje en 100% gelijk. Ik was twee jaar eerder al verkocht door hun dromerige, zomerse pop. Zelfs in hartje winter laten zij de zon schijnen.

 

8. The Dresden Dolls – The Dresden Dolls

In mijn zoektocht naar muziek die origineel is en afwijkt van de platgetreden paden stootte ik op The Dresden Dolls. Ze omschrijven zichzelf als “Brechtian Punk Cabaret” en dat is een vlag die de lading behoorlijk goed dekt. Theatraal bombast wisselt af met ingetogen ballades en onverwachte agressieve uithalen. Liedjes over sexpoppen, geslachtsveranderingen, hermafrodieten en pedofielen. Wat wil een mens nog meer? Live plegen ze af en toe al wel eens een geweldige cover.

 

9 . The Arcade Fire – Funeral

De sensatie van 2005. Indiebombast van de bovenste plank. Een verwerkingsproces van overleden familieleden, desolaat, afstandelijk en tegelijk ook warm en hoopvol. Ik vervloek mezelf nog steeds dat ik ze twee jaar terug op Pukkelpop gemist heb en Marilyn Manson heb ondergaan om een goeie plaats voor de Pixies te hebben, maar mijn herkansing komt eraan op 4 april in de Hallen van Schaarbeek.

 

10. Johnny Cash - American IV: The Man Comes Around
Veel woorden ga ik hier niet aan vuil maken, de clips spreken voor zich.

 

11. Neutral Milk Hotel – In the Aeroplane Over the Sea

Het beste heb ik tot het laatste bewaard. Leren kennen via een cover die The Dresden Dolls deden. Woorden kunnen onmogelijk uitdrukken hoe goed ik dit vind. Een koortsachtige conceptplaat over Anne Frank, visionair, jeugdige hoop die genadeloos de kop wordt ingedrukt. Een zanger die zo vals zingt als een kat, zingende zagen, trompetten, chaos, op hol geslagen kermisattracties, Jezus Gristus, synthetic flying machines. Geen toegankelijk plaatje, maar een ervaring, die bij voorkeur steeds in zijn geheel ondergaan wordt. Onwaarschijnlijk mooi en ontroerend.

19:49 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

nembrionic is natuurlijk de enige band die mij nog in het geheugen ligt als deel van de hollandse deathmetal-stroming die heel dicht aanleunde bij de US-deathmetal sound...met Gorefest op kop.
de hollandse scene heeft me nooit kunne bekoren: enkel die muzikale duizend ppot Arjen Lucassen van Ayreon en mss ook wel After Forever enzo een beetje.

Dr Alban: sing haleluja!!! 'no dope no coke no herione" :-)
Haddaway: baby don't hurt me, baby don't hurt me no more, ken ik ook nog allemaal van buiten.
om army of lvoers niet te vergeten...

Nirvane sucks big time, pas nu ontdek ik af enteo dat ze toch wel goeie liedjes schreven...
oud worden hé...

pixies: nooit grag gehoord, enkel even trachte te ontdekekn in de jaren negetig omdat hetmoest blijbkaar...en er was een cd met blote tetten op...
net als die cd van Sonic Youth waar twee naakte mensen een popje in hun reet propten...die cd-hoe is later gecensureerd denk ik.
o ja en "Gish" van Smashing Pumpkins toen ze nog onbekend waren...
om van Faith nor more te zwijgen die opeens hoge toppen begon te scheren met Angel Dust...
en die revival van de Ramones maat...
net toen Led Zeppelin waar actueel werd met die vergane Deuren.
jaja...the good ole time lad!
:D



Gepost door: lord cms | 28-01-07

Interessant lijstje ! Veel herkenningspunten.. Johnny Cash is ook schitterend met die cover van U2..
En dat clipje met Harold Lloyd deed me ook helemaal terugdenken aan mijn kindertijd...
The Ramones, ooit gezien op het Seaside Festival in De Panne, een al lang ter ziele gegaan punkrock festivalletje, waar het vol met zwart volk liep :-)

Gepost door: Aardvarksken | 31-01-07

De commentaren zijn gesloten.