23-03-07

Dagen Zonder Lief

Eens om de zoveel tijd komt er eens een film in de zalen waar ik echt emotioneel kapot van ben. Dat gebeurt niet heel vaak en het is des te opmerkelijker als het om een Vlaamse film gaat, want het niveau van de doorsnee Vlaamse film is, enkele uitzonderingen niet te na gesproken, nog steeds bedroevend laag (Windkracht 10, Firmin, what the fuck were they smoking?). Maar Felix Van Groeningen heeft het met zijn nieuwe film Dagen Zonder Lief gepresteerd. De film is een portret van vijf twintigers, jeugdvrienden die elkaar na enkele jaren terug ontmoeten, en moeten vaststellen dat de dagen van weleer voorbij zijn en niets nog hetzelfde zal blijven. Alles begint wanneer Zwarte Kelly (glansrol van Wine Dierickx, miauwkes!) na enkele jaren om onduidelijke redenen terugkomt uit New York en vervolgens voor de nodige opschudding zal zorgen in de vriendenkring. Aanvankelijk wordt er gelachen, bijgepraat en gefuifd dat het een naam heeft, maar uiteindelijk komt iedereen tot de vaststelling dat hun levens veranderd zijn, en dat de vriendschap misschien herzien dient te worden. Het lijkt misschien allemaal nogal zwaarmoedig, maar dat is het zeker niet. De film drijft op een wolk van nostalgie en melancholie en bewandelt voortdurend het pad tussen hoop en wanhoop.

Van Groeningen hanteert een meer sobere filmstijl dan in zijn vorige parel Steve + Sky. Het verhaal kabbelt rustig verder als het leven zelf, maar onderhuids krioelt het van de emoties, die Van Groeningen duidelijk laat aanvoelen zonder ze expliciet kenbaar te maken. Daar is talent voor nodig, talent dat onmiskenbaar aanwezig is bij de hoofdrolspelers, stuk voor stuk klassebakken, die acteren met een zo grote naturel dat het lijkt alsof ze gewoon zichzelf staan te spelen (geleden van Before Sunrise en Before Sunset dat ik nog zoiets heb meegemaakt). Ook de volkse dialogen dragen bij tot dit gevoel. Het is een verademing om eens acteurs te horen die spreken als normale mensen en niet in een of ander kunstmatig Algemeen Beschaafd Vlaams. En wie had ooit kunnen vermoeden dat er zoveel waarheid en emotie kon schuilen in een banaal eurodance nummertje van Lasgo?

Dagen Zonder Lief is bovenal een zeer oprechte film, herkenbaar, en met het hart op de juiste plaats. Een parel om te koesteren. ***,5/****

08:31 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

Commentaren

dagen zonder lief kunne heel mooi zijn en die film wil ik ook wle zien als ik terug ben van mjn trip
en lasgo heb ik altijd al goed gevonden ikke

Gepost door: jeronimo | 23-03-07

Ik ben de weg naar de cinema vergeten. Het is al heel lang geleden dat ik nog een film zag. Een laptop gekocht.

Gepost door: LucV | 23-03-07

ewel om eerlijk te zijn was deze film geen bijblijver voor mij...

Gepost door: tilde | 24-03-07

zo lovend over een film die ik toch niet echt een aanrader vind before sunrise vond ik 10000 keer beter zenne!maa misschien wil ik wel een eerder een supernaive positieve film en vertik ik alle realiteit???

Gepost door: soet | 27-03-07

dagen zonder lief zeg mensen, die film is echt wel goed. zeker voor een vlaamse film. heb hem als een van de eersten gezien: http://gorrax.blogspot.com/2007/03/wereldpremire-in-gent.html

Gepost door: Rode Ridder | 29-03-07

De commentaren zijn gesloten.