30-05-07

D*I*S*C*O of the Caribbean

aihEind 2005 liet Architecture in Helsinki hun nieuwe album In Case We Die op de mensheid los, een van de meest geflipte, naïeve en opgewekte plaatjes voor de ADHD-generatie. Met een gemiddelde van 163 tempo- en stijlwisselingen stuiterde dit plaatje alle kanten van het sonische spectrum uit en slaagde er wonderwel in toch een consistent geheel te blijven vormen, met zulke suikerzoete melodieën dat de tandarts het gegarandeerd zou afraden. Aangezien de tandarts niet mijn beste vriend is, trok ik me daar niks van aan en liet dat plaatje in ongezonde doses tot mij komen, en de houdbaarheidsdatum is nog lang niet overschreden. Live ook niet, en dat mochten ze gisteren bewijzen in de Botanique. Het achtkoppige gezelschap is inmiddels gereduceerd tot zes, maar moet nog steeds niet inboeten aan enthousiasme of kinderlijke charme. De Alice in Wonderlands van de popwereld. Architecture in Helsinki is zo lief en knuffelbaar dat zelfs de troetelbeertjes zouden vinden dat het slappe softies zijn. Fuck de troetelberen, figuurlijk uiteraard. We kregen naast de beste nummers van In Case We Die (Nevereverdid, It’5, Wishbone, Maybe you can owe me, Do the Whirlwind, The Cemetery) hoofdzakelijk nummers te horen van de in augustus te verschijnen nieuwe plaat, en al die nummers klonken al vanaf de eerste klanken fantastisch, en zotter dan ooit tevoren. Alsof iemand tegen de bandleden gezegd had: “mja, niet slecht, maar zou het nog net iets excentrieker kunnen?” Deze keer combineren ze tropische beats met vette disco en funky geluidjes en dito stemmetjes, doorspekt met kinderrijmpjes en cheerleaderkreetjes. De groepsleden sprongen van hot naar her en rammelden op alles wat los en vast zat. De gummiberen op speed. Onmogelijk om hier stil op te blijven staan. Zelfs Christopher Reeve zaliger zou op wonderbaarlijke wijze rechtgestaan hebben uit zijn rolstoel. Bij wijze van spreken natuurlijk. Het zou me straf lijken, moest dat echt lukken. De nieuwe single valt alvast hier te beluisteren.

 

Na het optreden stond ik aan de merchandisestand en ik merkte dat de zanger handtekeningen uitdeelde. Ik stapte er op af om mijn ticket te laten signeren. Terwijl hij daarmee bezig was, merkte hij ineens op: “Your ticket is fancier than the others.” Ik had mijn ticket in de Fnac gekocht, en die zien er anders uit dan de gewone Botaniquetickets. Dus ik antwoord: “I know, it’s a VIP ticket.” “Really? What are the benefits then?” “Front row seats and a free t-shirt at the merchandise stand.” “Nice try !” Vond ik ook van mezelf, maar helaas pakte het niet.

08:25 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

wil jij mijn parnter zijn? ik vind dat wij tesamen anar getnse conerten moten gaan: jij reveiwt en ik trek foto's, of ab of botanique of wherever voor 'teen of ander online musicmagazine? goddeau of damusic.be ofzo?
je hebt eenf rissen en heldere komsiche schrijfstijl of ligt eht aan de pillen die je slikt?

Gepost door: Jeronimo | 30-05-07

Ik zou daar achteraf pas aan gedacht hebben, en op het moment zelf iets héél stoms gezegd hebben :)

Gepost door: Life is a dance | 30-05-07

De commentaren zijn gesloten.