30-05-07

D*I*S*C*O of the Caribbean

aihEind 2005 liet Architecture in Helsinki hun nieuwe album In Case We Die op de mensheid los, een van de meest geflipte, naïeve en opgewekte plaatjes voor de ADHD-generatie. Met een gemiddelde van 163 tempo- en stijlwisselingen stuiterde dit plaatje alle kanten van het sonische spectrum uit en slaagde er wonderwel in toch een consistent geheel te blijven vormen, met zulke suikerzoete melodieën dat de tandarts het gegarandeerd zou afraden. Aangezien de tandarts niet mijn beste vriend is, trok ik me daar niks van aan en liet dat plaatje in ongezonde doses tot mij komen, en de houdbaarheidsdatum is nog lang niet overschreden. Live ook niet, en dat mochten ze gisteren bewijzen in de Botanique. Het achtkoppige gezelschap is inmiddels gereduceerd tot zes, maar moet nog steeds niet inboeten aan enthousiasme of kinderlijke charme. De Alice in Wonderlands van de popwereld. Architecture in Helsinki is zo lief en knuffelbaar dat zelfs de troetelbeertjes zouden vinden dat het slappe softies zijn. Fuck de troetelberen, figuurlijk uiteraard. We kregen naast de beste nummers van In Case We Die (Nevereverdid, It’5, Wishbone, Maybe you can owe me, Do the Whirlwind, The Cemetery) hoofdzakelijk nummers te horen van de in augustus te verschijnen nieuwe plaat, en al die nummers klonken al vanaf de eerste klanken fantastisch, en zotter dan ooit tevoren. Alsof iemand tegen de bandleden gezegd had: “mja, niet slecht, maar zou het nog net iets excentrieker kunnen?” Deze keer combineren ze tropische beats met vette disco en funky geluidjes en dito stemmetjes, doorspekt met kinderrijmpjes en cheerleaderkreetjes. De groepsleden sprongen van hot naar her en rammelden op alles wat los en vast zat. De gummiberen op speed. Onmogelijk om hier stil op te blijven staan. Zelfs Christopher Reeve zaliger zou op wonderbaarlijke wijze rechtgestaan hebben uit zijn rolstoel. Bij wijze van spreken natuurlijk. Het zou me straf lijken, moest dat echt lukken. De nieuwe single valt alvast hier te beluisteren.

 

Na het optreden stond ik aan de merchandisestand en ik merkte dat de zanger handtekeningen uitdeelde. Ik stapte er op af om mijn ticket te laten signeren. Terwijl hij daarmee bezig was, merkte hij ineens op: “Your ticket is fancier than the others.” Ik had mijn ticket in de Fnac gekocht, en die zien er anders uit dan de gewone Botaniquetickets. Dus ik antwoord: “I know, it’s a VIP ticket.” “Really? What are the benefits then?” “Front row seats and a free t-shirt at the merchandise stand.” “Nice try !” Vond ik ook van mezelf, maar helaas pakte het niet.

08:25 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

29-05-07

Jesse Malin + Willy Mason

jessemalinGisteren was het in de AB Club een drukte van jewelste. Misschien een beetje eufemistisch uitgedrukt, maar het zaaltje met een capaciteit van 250 man en/of vrouw was toch behoorlijk goed gevuld. En terecht, want Jesse Malin maakte er zijn opwachting. De New Yorkse ex-punker (met een verleden in obscure bandjes als D.Generation, Heart Attack en een zijproject met Ryan Adams met de welluidende titel We Are Fuck You (nomen est omen)), gooit het tegenwoordig over een andere boeg. Hij speelt rechttoe rechtaan rock ‘n’ roll, met miniverhaaltjes over outcasts die het moeten zien te redden in de grote boze wereld, en hij doet dat goed. Op zijn recentste plaat laat hij zich bijstaan door goed volk als Josh Homme, Jakob Dylan, Ryan Adams en The Boss hemzelve (het wondermooie Broken Radio). Live waren deze gasten er niet bij, maar dat kon de pret geenszins drukken. Malin speelde een best of van zijn eerste en laatste plaat (uit de middelste kwam niet geheel onterecht geen enkel nummer). Tussendoor kregen we nog wat verhaaltjes over rechtse fastfoodketens en de periode dat hij in het voorprogramma van The Ramones mocht toeren. Hoogtepunten waren Downliner, Brooklyn en een verschroeiende versie van In The Modern World, waarbij Malin stream of consciousnessgewijs aan het einde van het nummer in een zee van noise en feedback volledig loos ging.

 

Daarna was het de beurt aan de mij onbekende Willy Mason, een 21-jarige zanger uit Massassuchetts, die een kruising van folk en country bracht. Soms een beetje uit de toon, maar het is moeilijk om niet te bezwijken voor zijn doorleefde en intelligente teksten en opzwepende melodieën (die viool!). Nummers die me bijblijven zijn Oxygen (al was het maar voor volgende flard tekst: “We can speak louder than ignorance, cause we speak in silence every time our eyes meet”) en Hard Hand To Hold (“it’s hard to lie down, when you don’t trust the ground”). Mooi optreden. Ik ben alvast benieuwd naar meer.

08:38 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

28-05-07

Sommige mensen hebben echt teveel tijd

En ik ben er een van. Al surfend stuitte ik op dit filmpje met 100 filmquotes met een nummer in. En ik heb ze op zicht proberen te herkennen: ik had er 83 :-)

 

10:30 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

22-05-07

Wat een dag!

Wat een dag. Op het werk kreeg ik telefoon van een collega die vroeg of ik een stevige plastieken zak had. Ik zei dat ik dat wel een erg persoonlijke vraag vond en dat ze zich beter met haar eigen zaken bemoeide.

 

Op weg naar huis werd ik op een afstand van nog geen twintig meter drie keer aangeklampt door Greenpeacemedewerkers. Ik snap wel dat het hun werk is om mensen lastig te vallen, maar tegen de volgende die me nog eens aanspreekt, zeg ik dat ik geen tijd heb omdat ik nog een paar zeehondjes moet neerknuppelen.

 

Na mijn vrijwel wekelijkse Bilbobezoek (opbrengst: Roman Candle van Elliott Smith (eindelijk midprice), Want One en Want Two van Rufus Wainwright), ging ik op zoek naar een of andere kleerwinkel, waar een collega van mij een broek had laten verkorten, en mij werd de eer toebedeeld om die broek te gaan halen. De winkel was nog niet zo gemakkelijk te vinden. Ik ben er twee keer in geslaagd om hem te passeren. Gelukkig bracht een kort telefoontje verlossing. Voor mij was een oude vrouw, een jaar of zeventig schat ik, aan de beurt. Ze wilde weten of haar kleedje wat smaller gemaakt kon worden, want het viel nogal ver open vond ze. Voor het gemak had ze dat kleedje aangedaan zodat ze het kon tonen. Maar ze had er wel niet de goeie schoenen onderaan. Dat kwam doordat ze weldra aan haar knie geopereerd zou worden en alleen die schoenen mocht aandoen, omdat haar knie anders te veel belast zou worden, en “den doktoor” had gezegd dat er dan misschien wel vocht in haar knie zou kunnen komen, en dat zou niet goed zijn voor haar knie. Ik geraakte op den duur den tel kwijt van al die knieën. Toen ze uiteindelijk ter zake kwam, moest iedereen haar snel gelijk geven dat het kleedje te open was. Want toen ze eens zwierig om haar as wentelde (en dat ondanks de pijnlijke knie!), werd er op décolletéhoogte net iets te veel vlees zichtbaar. Dat had ik liever niet gezien :-s

 

Hoewel mijn eetlust enigszins bedorven was door het voorgaande schouwspel, ging ik toch naar Patje Platje, de beste frituur van Leuven, en Patje was blijkbaar in een cynische bui. Nadat ik besteld had kwam een student met een heel hoge stem aan de beurt. “Excuseer, meneer, wat zit er eigenlijk in het midden van zo ne zigeunerstick?” Waarop Patje heel droog antwoordde: “een houten stokske.” Goeie frieten en goeie grappen, Patje is echt wel the place to be.

18:43 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

21-05-07

Ceci n'est pas un examen de français

Gadverdamme, ik heb me geërgerd! Dan zit ne mens rustig af te wachten om mondeling examen Spaans af te leggen en zitten ze daar te zeveren dat het deze keer minder "vocabulaire" was dan vorige keer, en dat als ge de "vocabulaire" goed kent, dat ge er al half op door zijt. En dat "vocabulaire" gemakkelijker is dan de "grammaire". Als ge dan toch per sé een andere taal wilt gebruiken om die termen te benoemen, dan kan het toch evengoed in de taal waarvan ge examen hebt. En wie het daar niet mee eens is, kan ferm mijn cojones kussen.

20:36 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

19-05-07

de mama's en de papa's

Ne mens komt soms iets tegen. Daarjuist kwam de mama mij aan het station halen. Ze heeft sinds een tweetal weken een nieuwe auto, met airco en cd-speler. Dat waren de belangrijkste voorwaarden. Dat laatste vind ik een behoorlijk aankoopargument, want ik begon het stilaan beu te worden om altijd maar cassettes op te nemen met muziek voor het weekend. Dus ik keek er al naar uit om na de treinrit een van mijn nieuwe aanwinsten (lichte voorkeur voor The Apples In Stereo) in de cd-speler te rammen en te genieten van mooie muziek. Dat was helaas buiten Engelbert Humperdinck gerekend. De snoodaard had al een vast plaatsje in de cd-speler veroverd. Maar als ik het niet goed vond, mocht ik een andere cd uit het hoesje kiezen. Dat aanbod kon ik niet afslaan natuurlijk. En al gauw zat ik verwoed te bladeren tussen cd's van Il Divo, Helmut goes weet ik veel wat, Andrea Bocelli, Percy Sledge, Pavarotti en de onvermijdelijke Berdien Stenberg. Jammer dat er niks van James Last, André Rieu of de allermooiste panfluitmelodieën tussen zat.

 

Maar toen ik thuis binnenkwam viel mijn mond helemaal open van verbazing. De papa zat naar een film te kijken. Een Engelstalige film. De papa kijkt normaal nooit naar film. Maar dit is een film over zeeschepen (Pirates of the Caribbean). Een kutfilm weliswaar, maar toch. De wereld draait zot volgens mij.

 

Nu is het wachten tot de hond zijn eerste woordje zegt of alleen op het potje kan gaan.

22:01 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

17-05-07

Nostalgie is ook niet meer wat het geweest is

Theo & Thea!

15:24 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

11-05-07

The Seven Year Itch

marEen nieuw en leuk initiatief van de NMBS om de wachttijd op het perron aangenamer te maken: wind. Terwijl ik op mijn trein stond te wachten, werden iets verderop een druk telefonerend meisje en haar rokje opgeschrikt door een onverwachte windvlaag, waarbij ze Marilyn Monroe gewijs dat rokje terug naar de wetten van de zwaartekracht trachtte te laten luisteren. Geef toe, er zijn ergere manieren om de dag mee te beginnen.

08:11 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

10-05-07

Eurosong 1984

1984. George Orwell schreef er eens een visionair boekje over, maar wat er dat jaar op het songfestival gebeurde, tart elke inmiddels werkelijkheid geworden fantasie die hij daarin beschrijft.Alice & Franco Battiato wonnen het songfestival niet.

Ze hadden nochtans veruit het beste eurosongnummer allertijden (geen ironie) gemaakt. Met een uiterst hippe videoclip zelfs, met ontploffing en al, en Battiato die er met zijn zonnebril-voor-blinden uitziet als de maffioso bastaardzoon van Harry Dean Stanton en Adrien Brody, en er komt een paard in voor (essentieel voor geweldige clips: zie in dat verband ook Glen Medeiros). Het beste moment vind ik als ze naast elkaar zitten en allebei in de camera zingen, en vooral dan de paardenstaart van Alice. Kortom, dat nummer had alles in zich om de winnaar te worden.

Maar tot ieders scha en schande won Zweden dat jaar, met een (ki)(ca)t(s)chy liedje, dat volgens mij gaat over het feit dat ze drie gigantische oetlullen met gouden schoenen en witte broeken en hilarische dansmoves zijn. Wat mij betreft, Sweden zero points.

Waar is het dan misgegaan? Ligt het aan de gordijnen die de drie operazangeressen op het einde dragen? Aan de potloodventerjas van Alice? Aan de gigantische bril van Battiato? Aan het duo dat er bijstaat alsof ze zopas een diarree-aanval achter de rug hadden en vreesden dat hun darmen elk moment weer zouden kunnen moeilijk doen? Het ietwat statische geheel? Mogelijkheden genoeg, maar volgens mij was Battiato te creepy. Let er op hoe hij zich steeds met psychopatische blik in beeld brengt als Alice aan het zingen is. Een andere hypothese, die me waarschijnlijker lijkt, is dat hij problemen had met zijn micro. Kijk maar hoe hij heel de tijd met zijn armen gesticuleert dat de micro niet naar behoren functioneert. Daarom komt hij ook steeds in beeld, om dat subtiel kenbaar te maken aan de techicus van dienst. Jammer maar helaas:

08:40 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

09-05-07

Waarom?

Waarom halen de kuisvrouwen het altijd in hunne kop om juist de wc's te kuisen als ik mijn grote behoefte wil gaan doen? Ik vind het ook altijd zo spijtig om te gaan vlak nadat ze gekuist hebben. Dat komt dan precies over alsof ik hun werk niet respecteer en dat op zeer plastische wijze tot uiting breng, maar daar zijn die dingen tenslotte toch voor gemaakt.

14:51 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

04-05-07

Kinepolis "film"quiz

Onder het mom van filmquiz werden gisteren talloze studenten en ander filmminnend volk naar het Kinepoliscomplex van Leuven gelokt. Blijkbaar had men mij ook ingeschreven, ervan uitgaand dat ik wel zou meedoen. "Ah, zijn we u dat vergeten te zeggen?" Voor 8 euro per deelnemer werd een spannende quiz beloofd, alsook een te gekke avant-première, een flesje cola, een beker popcorn, een of andere energydrink en een receptie achteraf. Slechts het eet- en drinkgedeelte van deze belofte werd ingelost. Voor de rest was dit een walgelijke schertsvertoning die met film weinig tot niks te maken had. Om te beginnen werd het geheel aan elkaar geluld door een of andere pipo van JimTV die er blijkbaar de gamerubriek verzorgt. Het niveau van 's mans grappen was nog flauwer dan het verzamelde werk van Geert Hoste en Raf Coppens samen. Als dit de idolen van de huidige jongeren zijn, dan is het wel duidelijk waarom deze wereld naar de kloten gaat. Een blik op zijn profiel leert me dat hij zich bezighoudt met "biljaarke steken, hete MySpace chicks versieren, bushdiven, café gaan,..." In zijn vriendenkring wordt hij waarschijnlijk omschreven als "ne wreed toffe", of "ne wijze" of "ne vet koele", maar dit soort individuen blijft liefst zover mogelijk uit mijn buurt. Het amusantste aan de quiz waren de verwijten die hij non-stop vanuit het publiek naar het hoofd geslingerd kreeg.

Een ronde bestond uit allerlei vragen over Kinepolis, in de stijl van: welke kinepolis heeft de grootste zaal? Wat heeft dat in godsnaam met film te maken? Er werd ook doodleuk een ronde met muziekfragmenten geschrapt wegens technische problemen. Gelukkig was er wel de sponsorronde, met interessante meerkeuze filmvragen als: "wanneer werd Nivea opgericht?". Dit soort gokvragen heeft waarschijnlijk het verschil gemaakt. De einduitslag is nog niet bekend gemaakt, enkel die van de eerste drie ploegen, waartoe we niet behoorden (weet ik veel wanneer Kinepolis op de beurs gegaan is). Het waren toch stomme prijzen, vriendelijk aangeboden door de sponsors.

De avant-première waar we op getrakteerd werden, was ook al niet veel soeps. Fracture, een zeer makke en dodelijke saaie rip-off van Cape Fear en Primal Fear (van dezelfde regisseur overigens), met een degelijke Anthony Hopkins en Ryan Gosling die in een psychologisch kat-en-muis-spel verzeild geraken. Het uitgangspunt was wel interessant, maar de uitwerking ervan liet zeer te wensen over en de ontknoping was te belachelijk voor woorden. Sporadisch geïnspireerde scènes, maar veel te veel niet ter zake doend gezever errond. De popcornschransende menigte rondom mij leek het wel goed te vinden. Ik daarentegen kijk nog liever naar een vergelijkende studie over de spankracht van wasknijpers dan dit soort ongein nog eens te moeten ondergaan: *,5/****

08:22 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

03-05-07

Cat Power

cat-power-font4Gisteren was het behoorlijk druk in het Koninklijk Circus. Bekend volk (o.a. Michiel Devlieger en Fien Troch) en minder bekend volk, schoon (veel) en minder schoon (helaas ook veel) volk hadden zich daar verzameld voor Cat Power en The Dirty Delta Blues, een gelegenheidsgroep met o.a. Jim White (bekend van The Dirty Three en Nick Cave) en Judah Bauer (Jon Spencer Blues Explosion).

Maar eerst was het de beurt aan Dexter Romweber Duo, broer en zus, die de vetste rock and roll speelden sinds Elvis besloot zich op een strikt dieet van hamburgers te zetten. Het werd ook meteen duidelijk waar The White Stripes hun mosterd vandaan hebben (nee, niet van die hamburgers). Zeer aanstekelijk voorprogramma.

Dan was het de beurt aan de dame waar we voor gekomen waren: Chan Marshall, aka Cat Power en haar begeleidingsband The Dirty Delta Blues. Ze bracht covers van haar favoriete soul-, country- en bluesnummers (waar ik op Satisfaction en Dark end of the street na geen enkel nummer van kende) en een selectie van eigen nummers (alle van haar recentste cd). Het geheel klonk nu eens alsof we ons in een of andere broeierige nachtclub bevonden, dan weer in een of ander groezelig baancafé. Telkens met een zangeres die zeer verlegen en fragiel overkomt. Zo fragiel dat een anorexialijder, balancerend op een dun twijgje met een porseleinen servies in de handen zou zeggen: “amai zeg, die komt fragiel over.” Maar wat een stem!: heel verlegen en hees, maar o zo mooi. Zelfs al zou ze urenlang uit een telefoonboek voorlezen, zou ik nog ademloos en gefascineerd blijven luisteren.

Theo Maassen zei ooit dat hij nooit danst want “de eerste pas is altijd lullig”. In het geval van Chan waren alle passen lullig, maar tegelijkertijd zeer lieftallig en charmerend. Foute discobewegingen, Joe Cocker-achtige spastische trekjes, dartel rondhuppelend het podium. Très cute.

Op het einde van het optreden stopte ze mij nog een setlist in mijn handen, wat zowat het coolste rocksouvenir is sinds het plectrum dat Therapy?-zanger Andy Cairns me ooit gaf op Werchter. Of klink ik nu iets te veel als Serge Simonart?

Cat Power noemde haar laatste album The Greatest en ze zal niet ver van de waarheid zitten.

08:28 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

02-05-07

Gamen kan de gezondheid schaden

Gisteren heb ik bijna een hartaanval gehad. Allemaal de schuld van een computerspelletje. Ik was Return to Castle Wolfenstein aan het spelen, een 3D-schietspel, waar het er eigenlijk op aankomt om alles en iedereen die u voor de voeten loopt omver te knallen. In het merendeel van de gevallen zijn het nazi's, dus dat is het nuttige aan het aangename koppelen. Helaas hebben diezelfde nazi's het in hun kop gekregen om zich met occulte zaken bezig te houden, waardoor het spel zich ook in duistere, mistige catacomben afspeelt waar allerlei levende doden huishouden. De redelijk spooky soundtrack maakt de spelervaring enorm intens. Met klamme handen zat ik me in opperste concentratie en behoorlijk opgejaagd in een van de gangen een weg te banen doorheen al dat onderaards gespuis, tot plotseling een van mijn huisgenoten op mijn deur klopte. Ik vloog zowat tegen het plafond van het verschieten. Het heeft zeker vijf minuten geduurd eer mijn hartslag terug normaal was. Ik heb dan maar wijselijk besloten om even een pauze in te lassen.

10:56 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |