07-06-07

Death Proof

Death_Proof

Death Proof is Quentin Tarantino’s gedeelte van Grindhouse, een samenwerking met Robert Rodriguez, een hommage aan de goedkope trash-, cult- en exploitationfilms uit de jaren zeventig, die veelal in groezelige zaaltjes vertoond werden. Twee films voor de prijs van één, een double bill voor de fijnproever. Helaas werd beslist om de films in Europa afzonderlijk uit te brengen, omdat het publiek hier niet met de grindhouseformule vertrouwd zou zijn. Belachelijk. Dit ruikt naar geldklopperij. Planet Terror, Rodriguez' bijdrage zal pas later dit jaar de zalen bereiken. Voorlopig moeten we het stellen met Death Proof.

 

De plot van de film kan ultrakort samengevat worden en is nog simpeler dan de doorsnee Temptation Island deelnemer. Maniakale stuntman (Kurt Russell die zijn imago van B-film acteur ten volle uitbuit) vermoordt meisjes met zijn auto en kiest op een dag de verkeerde slachtoffers uit. Zeer simplistisch dus, maar bij dit soort films draait het om de fun. Helaas ontbreekt die fun een beetje. De sleazy sfeer zit er in de eerste helft (die vooral naar de slasherfilms refereert) nochtans goed in. Goedkope bimbo’s in weinig verhullende kledij, gretige close ups van welgevormde derrières, snelle wagens, een leuke Johnny Cash verwijzing en Kurt Russell die duidelijk in zijn sas is. De krassen en strepen op het scherm, de haperende geluidsband en de af en toe wegvallende frames geven het geheel een authentiek trashy seventies sfeertje mee, alle registers worden opengetrokken en elk mogelijk genrecliché passeert heel tongue in cheek de revue. Roger Corman zou fier geweest zijn. Maar in de tweede helft lijkt Tarantino gas terug te nemen, en komt de zaak pas echt terug op gang bij een dolle auto-achtervolging (die duidelijk refereert aan de originele Gone in 60 Seconds en die andere autoklassieker Vanishing Point).

 

Het grootste probleem zit hem echter bij de dialogen, nochtans hét handelsmerk bij uitstek van de Quentmeister. Zoals steeds bulken die van de verwijzing naar de popcultuur, obscure films en tv-reeksen, maar bijna nooit op diezelfde snedige manier als in zijn vorig werk. Soms zijn het zelfs gewoon doorslagjes van  zijn vorige films (de voetmassage, big kahuna burger).

 

De soundtrack is gelukkig wel weer topklasse. Een mix van opzwepende surfmuziek, bubblegumpop en groezelige country-rock, die perfect bij dit soort films past.

 

Al bij al is deze film een wisselvallig beestje. Ondanks het oeverloze geleuter is het best wel een redelijk onderhoudende kijkervaring, met enthousiasme gemaakt, maar het begint er een beetje op te lijken dat Tarantino een karikatuur van zichzelf aan het worden is.

 

**,5/****

20:45 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

allez ik ind dat die bumpers van die bimbo's niet zouden mogen spreken ;-)
laat de beelden maar voor zich spreken ;-)

Gepost door: jeronimo | 08-06-07

De commentaren zijn gesloten.