19-08-07

Pukkelpop: dag 3

De jeuk aan mijn benen was gisteren niet te harden (verdomde botten), maar dat is zowat het enige negatieve dat over gisteren te vertellen valt, want het was zonder enige twijfel de beste Pukkelpopdag, ook al was het beste optreden een dag eerder.

Hellogoodbye mocht vandaag aftrappen. Het groepje haalt hun inspiratie bij Panic! at the disco. Ik denk dat in een overvolle beerput meer inspiratie te halen valt. Ik heb het exact drie nummers volgehouden. Als het een troost kan zijn, bij Panic! at the disco hou ik het niet zo lang vol. Hellogoodbye? Hell No! Goodbye! (hebben ze ineens ook een uitroepteken in hun naam)

Nee, dan veel liever de intieme liedjes die The Bony King of Nowhere, een Gentse folky singer-songwriter en zijn begeleidingsband, uit hun instrumenten toverden. Vree wijs!

The Rakes zijn een kruisbestuiving van Franz Ferdinand, The Killers en Bloc Party, en die cocktail gaat hen zeer goed af. Plezant en zeer energiek optreden.

Heavy Heavy Low Low was eerder bizar. Gedurende een kwartier lang stond de zanger van dit niet oninteressante mathcoregezelschap de ziel uit zijn lijf te schreeuwen onder loodzware muziek en dan besloten ze er om onduidelijke reden de brui aan te geven. Waarop het publiek ze, aangemoedigd door Peter Van De Veire, met alles wat het maar kon vastkrijgen begon te bekogelen.

Albert Hammond Jr van The Strokes heeft een soloplaatje gemaakt en kwam dat voorstellen. Fijne popliedjes, niet meer, maar ook niet minder.

Daarna mocht Arbouretum hun ding doen in de chateau. Folky à la Bonnie "prince" Billie. Hun muziek ging er vlotjes in bij mij.

En dan was het tijd voor een eerste absoluut hoogtepunt van de dag. The Shins. Geweldig aanstekelijk optreden, met liedjes die zoeter zijn dan suiker en catchier dan het ebolavirus werd heel de marquee blij gemaakt. Briljant, en zelfs zonder hun beste nummer (New Slang) boven te halen.

Vervolgens bouwden The Streets een heel aanstekelijk feestje op de main stage. Er werd lustig met frisbees en strandballen gesmeten en ook de liedjes waren zeer plezierig, met als hoogtepunt Fit but you know it. Alleen spijtig dat Mike Skinner het nodig vond om ons zijn gat te tonen.

Bromhead Jackets maken muziek die klinkt als Arctic Monkeys en ze komen er vlot mee weg. Om in de gaten te houden.

Kings of Leon gaf gedurende het eerste half uur van hun optreden (de enige helft die ik gezien heb) een plezant stukje rock weg. Niet zo broeierig als op plaat, maar wel goed genoeg voor de wei.

En dan was het tijd voor het tweede hoogtepunt van de dag: CocoRosie. Met hun kinderlijk naïeve en melancholisch liedjes, hun aanstekelijk podiumgedrag en videoprojecties van My Little Pony en allerhande duivelsuitdrijvingen leidden ze ons binnen in een dromerige sproojeswereld waar het zeer fijn toeven is. Hoogtepunt: Japan. Ook de eerste groep die een bisnummer heeft mogen spelen. Restepc!

Krakow hield de droom in stand, met hun uiterst trage, maar zeer sfeervolle muziek. Het was ook spannend of de hoogzwangere zangeres al dan niet ter plaatse zou bevallen. Talent van eigen bodem.

The Sounds, met Debbie Harry lookalike, trachtten ons even uit de droom wakker te schudden met hun opzwepende liedjes en hun energiek optreden.

Maar hoogtepunt nummer drie van de dag, de bevallige Noorse fee, Hanne Hukkelberg bracht ons weer helemaal in droomstand. Mocht na elk liedje terecht een daverend applaus incasseren waarop ze heel verlegen met "thank you very much" antwoordde. Het was haar van harte gegund.

Tijd om wakker geschud te worden door Sonic Youth, die ironisch genoeg hun plaat Daydream Nation integraal speelden. Een plaat die ik (nog) niet ken, maar die ik, afgaande op wat ik gehoord en gezien heb, zeer dringend moet gaan ontdekken. Het was een verschroeiend optreden, met scheurende gitaren, donderend drums, ongelofelijk coole motherfuckers vooraan op het podium die hun instrumenten martelden met alles wat ze maar voor handen krijgen. Anderhalf uur lang stonden ze briljant te wezen, en dat had wat mij betreft nog anderhalf uur langer mogen duren. Absoluut hoogtepunt van dag drie.

Daarna stuurde Woven Hand ons met allerlei bijbels profetieën en verhaaltjes over hel en verdoemenis blijgemoed naar huis.

Pukkelpop 2007 was fantastisch, en ik ben blij dat ik geen Maesbierhouder tegen mijn kop geflikkerd kreeg.

11:50 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

Commentaren

Heavy Heavy Low Low had een contract waarin stond dat ze nooit meer dan 20 minuten speelden, en meestal slechts 15. Mysterie opgelost :-D

en ik zie niets over N.I.N. foei! ;-)

Gepost door: Jonas | 19-08-07

mathcore waddefok is da nu weer

Gepost door: jeronimo | 19-08-07

Dus statistiekfreak, hoeveel groepen van die 42 (als ik me niet vergis) hebt ge nu daadwerkelijk gezien eigenlijk? Mss wel goed voor het Guinness book of world records :-p

Gepost door: Twinkeltje | 20-08-07

amai maat, 'k begin nu wel lichtelijk jaloers te worden ondanks de bottenjeuk

Gepost door: casper | 20-08-07

Sonic Youth was idd goed! Al ging er blijkbaar wel wat mis bij "Teenage Riot" (openingsnummer). De pubers die een rij voor mij stonden vonden het blijkbaar niet zo goed, ze waren na 3 nummers al weg.

Gepost door: xy | 20-08-07

'hebde sophia niet gezien?'
hihi

Gepost door: soet | 20-08-07

mijn muzikale reisgenote van reizen in eigen streek was ook zo in de ban van diene Wolf. We beeindigden onze trip met een bilbo muziekje en de roste dude mocht bij haar zeker niet ontbreken

Gepost door: soet | 20-08-07

De commentaren zijn gesloten.