27-09-07

Happy Days

Het zijn vrolijke tijden in de cinema. Vorige week werd me al het geslaagde regiedebuut van Anton Corbijn, Control (***/****), in de maag gesplitst, een bijzonder sombere en deprimerende biopic over het leven van Ian Curtis, de vrolijke Frans van Joy Division. Gisteren was het de beurt aan het zeer opbeurende 4 luni, 3 saptamani si 2 zile, een bikkelhard Roemeens abortusdrama dat eerder dit jaar in Cannes de gouden palm wegkaapte. Een rauw, compromisloos drama dat het Roemenië ten tijde van Ceausescu in al zijn botte lelijkheid neerzet, met een grove maar tegelijkertijd zeer gestileerde en symmetrische cameravoering. Scenes worden minutenlang gerekt, zonder dat de camera ook maar één keer van standpunt verandert. Er heerst ook constant een onuitgesproken claustrofobische spanning, die de kijker subtiel met een zeer ongemakkelijk gevoel opzadelt. Zeer sterke, maar loodzware film. (***,5/****).

Gelukkig is het deze dagen niet allemaal miserie troef. Op muzikaal vlak valt er, naast een herwonnen interesse in het meesterwerkje Unknown Pleasures van Joy Division, genoeg plezier te beleven. Met The Sounds bijvoorbeeld, Zweden die de 80s doen herleven alsof de beenwarmers en Milletjassen nooit weggeweest zijn. Of met de opzwepende punkdisco van Braziliaanse CSS, de doldwaze smile smile happy happy indiepop van mafketels Matt and Kim, en nog het meest van al met het nieuwe album van Animal Collective, het sonische equivalent van een dolgedraaide kermis of een zak gevuld met kleurrijke snoepjes. Veroorzaakt duizeligheid door overdosissen sweetness. Aanrader! Al ben ik in mijn naaste omgeving blijkbaar de enige die daar momenteel zo over blijkt te denken :-)

08:27 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

22-09-07

Pak de poen

Twintig jaar geleden had men bij de openbare omroep een lumineus idee. Ze zouden in samenwerking met de nationale loterij een heuse live"shouw" op poten zetten waarbij de winnaar zomaar even één miljoen Belgische franken zou kunnen opstrijken. De presentatie was in handen van de gebroeders Verreth die zich in een vreemdsoortig Nederlands uitdrukten. Op papier moet dit er fantastisch uitgezien hebben, in werkelijkheid was het dat niet, en daardoor weer juist wel. Alles wat enigszins fout kon gaan, ging ook fout. Belspelletjes gaan compleet de mist in, ook een superspannende ronde met auto's op afstandsbediening mislukt, en de drukknoppen en lichtjes van de kandidaten houden er ook een eigen logica op na. Men vraagt zich voortdurend af of de vraag al volledig gesteld is. Voorts is het genieten van neologismen als "kipgezond" en uitdrukkingen als "overhaast is zelden goed". Natuurlijk wordt het geheel opgefleurd door een resem sterartiesten als Ernestine, Peter Koelewijn, Anya, Marleen, het duo Willy Sommers (in leren broek en met McGyverkapsel!) en John Massis (of is het Message?), en als top of the bill.........Percyyyyy.....Jazeker! Er duikt ook een Snellen Eddy avant la lettre op. Een programma "om echt om even bij stil te staan". Daarom kondig ik "met graagte" de integrale lachkrampverwekkende en buikspierverrekkende Pak de Poen "shouw" aan.

22:48 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

19-09-07

Billy Bragg

De laatste tijd verschaft de muziek van Billy Bragg me audiofoon plezier, met dank aan degene die het geniale idee gehad heeft om zijn cd's opnieuw uit te brengen met bonus cd.

De folk-punk van Bragg balanceert tussen politiek, romantiek en melancholie, en is ideaal om 's ochtends de zon over de Leuvense skyline te zien opkomen, of op zijn minst de nacht in dag te zien overgaan. (een mens moet toch iets doen tussen half zeven en zeven uur 's ochtends)

Mijn favoriet van het moment is Moving the goalposts, waarvan ik enkel een matig geslaagde cover van terugvind op youtube.

I put on my raincoat to make it rain
And sure enough the skies opened up again
I dreamed of you as I walked to the shops
You were dancing with the wallies on top of the pops

Once in a while
Gennady gerasimov drops his smile
And you can see that his aim's
A portfolio pregnant with gains

He’s been up all night
Moving the goalposts

Like a jackdaw with a fiery brand
Spread the news all over this land
Robin hood and his merry men
Are nevernevernever coming back again

I don’t believe that love should be pain
So could you please rub my back again
I think it’s safe to leave them in the park
Let’s blow out the candles and kiss in the dark

Heavens above
Can this sticky stuff really be love!
Don’t get dressed yet
Not yet

We’ve been up all night
Moving the goalposts

08:34 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

12-09-07

Gladde jongens

Sommige mensen irriteren mij. Niks aan te doen, het is gewoon zo. Zelf breng ik dat gevoel ongetwijfeld ook soms over op anderen. Dat is nu eenmaal de tol van perfectie, dat leidt onvermijdelijk tot jaloezie. Maar we wijken af. Ik erger me de laatste dagen, weken, maanden aan iemand die 's morgens op dezelfde trein stap als ik. Een zeer bizar figuur. Hij valt nooit op het perron te bespeuren, maar van zodra de trein aankomt, duikt hij ineens uit het niets op om zich dan als eerste naar binnen te wurmen terwijl de deuren nog maar amper open zijn en er nog volk naar buiten moet komen. Hij is echt het prototype van de jonge carrièrepik, die desnoods over lijken gaat om hogerop te kunnen geraken. Altijd in kostuum, met zijn aktentasje onder de arm. Ik schat hem een jaar of 25 en hij is waarschijnlijk actief in iets juridisch of economisch, met een lichte voorkeur voor dat laatste. En hij heeft een arrogante smoel. Als de trein in Brussel aankomt speelt zich ongeveer exact hetzelfde scenario af. Vanuit het niets staat hij plotseling voor de deur, en van zo gauw die tien centimeter opengaat, wringt hij zich er al tussen. En dat laatste is hem vandaag zuur opgebroken. Want net op het moment dat hij zijn manoeuvre uitvoerde, gingen de treindeuren abrupt weer toe, en zat hij ertussen. Ik denk niet dat hij zich verwond heeft, maar hij was er toch even niet goed van. En daar had ik dan weer plezier in. Leedvermaak is mij soms niet vreemd.

08:06 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

07-09-07

Van het nachtkastje naar het dvd-meubel

Aandacht! Ik wil niet seksistisch overkomen, maar ik denk dat dit bericht vooral voor vrouwen van toepassing is. Hier komt een vaststelling die velen onder jullie misschien zal shockeren, zonder hierbij te willen veralgemenen. Allemaal klaar? Hier komt hij dan: een IKEA-bezoek (alleen al de uitspraak van dat woord heeft ongeveer de werking van een rode of anderskleurige lap op een stier, want het is een fabeltje dat stieren enkel op rood zouden reageren) hoeft echt niet lang te duren. Mijn ervaring leert dat een IKEA-bezoek in vrouwelijk gezelschap altijd in een daguitstap ontaardt, met een voormiddag kwijlen op meubilair en nutteloze gadgets, dan een middagmaal in het restaurant en in de namiddag moet elke pot en lepel en lamp en kussen en knuffelbeer in de markthal eens bekeken, schattig bevonden en tenslotte onaangekocht worden.

Maar zoals reeds eerder aangegeven, het kan ook anders. Wegens mijn verhuis van het voorbije weekend had ik nog enkele meubilaire toestanden nodig, dus ging ik gisteren met mijn huisgenoot naar het oord des verderfs. En op minder dan een uur, ik herhaal, op minder dan een uur, keerden we reeds huiswaarts met in de auto zes spaarlampen, acht lampenkappen, 1 nachtkastje, 1 tv-meubel, 4 stoelen en 4 dvd-kasten. Zo kan het dus ook. Focus is het sleutelwoord. Wat niet strikt noodzakelijk is, wordt genegeerd.

We zijn dan nog wel tot 1u 's nachts bezig geweest om alles in elkaar te vijzen, kloppen, schroeven, op te ruimen. Daardoor ben ik nu een beetje moe. Maar het weekend en The Scabs staan voor de deur, dus ik klaag niet.

08:17 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

04-09-07

Time is on my side

Mijn horloge gaf vanochtend half zes aan toen ik opstond. Dat is niet normaal, want op een werkdag sta ik op om half zeven, het uur dat mijn wekker aangaf. Een kwartier later bleek het op mijn horloge nog steeds half zes te zijn. Langzaam maar zeker kwam ik tot de conclusie dat mijn batterij plat was. Dat is voor mij een kleine ramp, want ik ben nogal een tijdsfreak. Ik kan niet leven zonder horloge, en van een horloge die een halve minuut achter loopt, krijg ik het al zwaar op mijn zenuwen. Het idee van een hele werkdag zonder functionerend horloge te moeten rondlopen, maakte mij al nerveus.

Dit euvel moest zo snel mogelijk verholpen worden. Na het werk begaf ik mij onmiddellijk naar de eerste de beste juwelierszaak, die uitgebaat wordt door twee ietwat rijpere vrouwen. Ik legde mijn probleem uit. "Kom uw uurwerk binnen een half uur maar halen", zei een van de vrouwen tegen mij. Ik zei dat ik dat nogal moeilijk kon inschatten wegens gebrek aan uurwerk. Blijkbaar was dat het toverwoord, want toen zei ze dat ze het onmiddellijk zou doen. Toen ze terugkwam zei ze: "wel oppassen met water, want daar kan de batterij niet tegen." "Geen probleem," zei ik, "ik drink alleen maar Fanta." Ik geef toe dat het niet de meest hilarische opmerking van de eeuw was, maar de dwaze blik die ik als reactie kreeg, had ik ook niet verwacht. Doodserieus zei ze: "nee, ik bedoel dat uw horloge niet nat mag worden." "Oei oei," zei de andere, "ze geven vandaag regen." Waarop ze allebei begon te schaterlachen. Waarschijnlijk gaat die opmerking al jaren mee in die juwelierszaak. Ik beantwoordde ze met een gelijkaardige apathische blik. "Jaja, ge ziet he, hoe ouder, hoe zotter.", bracht de tweede verkoopster lachend uit. "Dat voorspelt dan niet veel goeds voor de toekomst," zei ik. Daar konden zij dan weer niet mee lachen. Misschien is mijn humor nog niet belegen genoeg.

18:55 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |