30-10-07

Die zondag bij de bomma

Op zondag bij de bomma zijn er altijd koffiekoeken, en dat durft wel eens rare conversaties tot gevolg hebben:

- "Brengt ge volgende week nog eens donuts mee?"
- "Watte?"
- "Donuts, van die ronde koeken, met suiker op en een gat in."
- "Met een gat in?"
- "Ja, donuts."
- "Jaja, das goed, zonos."
- "Nee, donuts."
- "Ik zeg het toch, zonos."
- "Nee, donuts, met een d."
- "Ah, dan heb ik het mis verstaan. Donos."

 Probeer op zo een momenten maar eens serieus te blijven. En dan nog commentaar krijgen dat ge de bomma zou uitlachen.

17:12 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

28-10-07

Haruki Murakami

Alvast 1 reden waarom ik Murakami de beste schrijver van het moment vind, escapisme in zijn zuiverste vorm:

"When I was 15," Miss Saeki says with a smile, "all I wanted was to go off to some other world, a place beyond anybody's reach. A place beyond the flow of time."
"But there's no place like that in this world."
"Exactly. Which is why I'm living here, in this world where things are forever being damaged, where the heart is fickle, where time flows past without a break." As if hinting at the flow of time, she's silent for a while. "You know, though," she goes on, "when I was 15, I thought there had to be a place like that in the world. I was sure that somewhere I'd run across the entrance that would take me to that other world."
"Were you lonely when you were 15?"
"In a sense, I guess. I wasn't alone, but I was terribly lonely. Because I knew that I would never be happier then I was then. That much I knew for sure. That's why I wanted to go - just as I was - to some place where there was no time."

 (uit Kafka on the Shore, Haruki Murakami)

13:00 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

25-10-07

Pret op de trein

Die ochtend in het station van Leuven: trein afgeschaft. Iedereen die weleens de trein neemt, weet dat die mededeling garant staat voor miserie. En daar moesten we niet lang op wachten. Toen tien minuten later een trein aankwam, zat die natuurlijk al overvol, en was ik genoodzaakt om post te vatten in een gangetje (bestaat er eigenlijk een woord voor dat gedeelte van de trein waar de toegangsdeuren zich bevinden?). Maar ik was niet de enige. En even later stonden we op elkaar gepropt als joden op weg naar Auschwitz, minus de krullen. Op zich geen probleem, ware het niet dat onze ademruimte aanzienlijk beperkt werd door twee dames die zich languit neergezet hadden en daardoor nogal wat oppervlakte in beslag namen. Vriendelijk vragen of ze wilden rechtstaan, had geen effect. Drastische middelen drongen zich op. Plotseling schoof mijn rechtervoet "per ongeluk" uit tegen het achterste, wegens het schokken van de trein. Dit fenomeen herhaalde zich nog een keer of vijf, tot ze het eindelijk begrepen had, rechtstond, en iedereen weer opgeluchter kon ademhalen. De venijnige, moordzuchtige blik nam ik er graag bij. L'enfer, c'est les autres.

08:27 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

18-10-07

Het is zover

Jawel! Het heeft lang geduurd, maar gisteren heb ik de eerste volledig versierde kerstboom van dit jaar gezien (de exemplaren van vlak na nieuwjaar even niet meegerekend). Volgens mijn berekeningen is dat toch een kleine twee maanden te vroeg. Is er dan niks nog heilig?Als we de Jehova's mogen geloven is de kerstboom dat niet, toch zeker niet als hij versierd is. Buiten kerstbomen heb ik in mijn leven eigenlijk nog nooit veel versierd, maar dat terzijde. Ooit belden eens twee van die pipo's aan en vroegen of er een kerstboom stond en of er kerstballen in hingen. Toen ik dat bevestigde, waren ze daarvan duidelijk aangedaan en duidelijk teleurgesteld. Want de kerstballen zouden volgens hen symbool zijn voor alle kindertjes die Herodes had laten ombrengen in zijn zoektocht naar onze heer Jeejzes Gristus. Rare jongens die Jehova's. Ik wilde ze nog een gratis bloedtransfusie aanbieden, maar ineens moesten ze nog ergens dringend zijn. Bij de buren waarschijnlijk.

08:19 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

15-10-07

Focus filmdag Knack

Blind Mountain

De focusdag van dit jaar was van een uitermate zwaar kaliber. Al vanaf ‘s ochtends kregen we een loodzwaar drama in de maag gesplitst. Boer zoekt vrouw, maar dan op zijn Chinees. Een Chinese studente wordt, in de waan dat ze medicijnen zal verkopen, door mensenhandelaars meegelokt naar een afgelegen bergdorpje op het platteland. Wanneer ze de volgende dag ontwaakt, blijkt dat ze verkocht is aan een boerenfamilie en uitgehuwelijkt is aan de zoon des huizes. Uiteraard schikt ze zich niet in haar lot en onderneemt ze talloze, vruchteloze pogingen om te ontsnappen en blijft ondanks alles hopen op verlossing uit deze uitzichtloze situatie.

 

De schijnbare rust van het Chinese platteland (dat prachtig in beeld wordt gebracht) contrasteert fel met de afschuwelijke wanpraktijken die er plaatsvinden. De film schetst een zeer schrijnend portret van een bepaald deel van China waarin een wreed systeem vrouwenhandel, mishandeling en verkrachting door een hele gemeenschap aanvaard wordt en waarbij de overheid niet echt ingrijpt. De film is gesitueerd in de vroege jaren 1990, maar handelt over een thema dat vandaag nog steeds actueel is. Hoofdrolspeelster Huang Lu zet een prachtprestatie neer.

***/****

 Klass

Wie dacht dat na Blind Mountain het schokkendste achter de rug zou zijn, zal niet geweten hebben wat hem overkwam bij Klass, een Estse film over pesten op school, met verregaande gevolgen..

 

Joosep wordt dagelijks op wreedaardige wijze gepest door zijn klasgenoten. Wanneer een van hen er genoeg van heeft, wordt hij een geliefd medeslachtoffer van de pestkoppen. Dag na dag worden de pesterijen erger en erger, tot de twee slachtoffers besluiten zich te verweren.

 

Elephant van Gus Van Sant lijkt niet alleen thematisch, maar soms ook stilistisch een inspiratiebron geweest te zijn voor regisseur Ilmar Raag (de shots van de onheilspellende lucht bijvoorbeeld). Maar in tegenstelling tot die film wordt hier wel een verklaring gegeven voor de onafwendbare finale.

 

Er wordt een hippe, enerverende MTV-stijl gehanteerd, die gecombineerd wordt met een zeer brutale, no-holds-barred benadering van het geweld, dat niet alleen de pestkoppen, maar ook de kijker hard treft, doordat deze machteloos en lijdzaam moet toekijken. Een schokkende, emotionele uppercut, die de kijker verdwaasd achterlaat. Hier kan Nic Balthazar een serieuze punt aan zuigen! Klasse!

***,5/****

 La Léon

Na de uitstekende lunch (met dessertjes dit jaar!) was het de beurt aan een Argentijnse film, waar ik niet veel over kan zeggen, alleen dat ik de Argentijnse wijn tijdens de lunch beter kon smaken dat wat me op het scherm voorgeschoteld werd. Ondanks de mooie fotografie, werd ik geen seconde meegesleept door wat er gebeurde, en wat er gebeurde was me geen seconde duidelijk. Zou het misschien aan de wijn gelegen hebben? Ach ja, het kunnen niet allemaal voltreffers zijn.

0,5/****

 This is England

In deze film, gebaseerd op jeugdervaringen van regisseur Shane Meadows, sluit een 12-jarige jongen (ijzersterke vertolking van nieuwkomer Thomas Turgoose) die gepest wordt op school, aan het begin van de zomervakantie in 1983 vriendschap met een groepje skinheads, die hem onder hun hoede nemen. Aanvankelijk loopt alles van een leien dakje, tot Combo terugkeert uit de gevangenis. Deze iets oudere skinhead, blijkt er nogal racistische ideeën op na te houden, wat zorgt voor spanningen binnen de groep.

De film biedt een onthutsende kijk op een minder gegoede klasse van de Britse bevolking, en het gevaar van blind nationalisme. Nog enkele van deze films en Meadows zal ongetwijfeld in één adem genoemd worden met Mike Leigh en Ken Loach.

***/****

 Eastern Promises

Save the best for last. Een nieuwe Cronenberg is altijd een beetje feest voor elke zichzelf respecterende filmliefhebber, omdat er vrijwel zekerheid is dat er een aantal interessante dingen gebeuren in zijn films. En met Cronenberg is het als goeie wijn, hij wordt beter met de jaren.

 

De film volgt een geheimzinnige Russische chauffeur (Viggo Mortensen) die langzaam maar zeker een stevige reputatie aan het opbouwen is in een Londense afdeling van een machtige Russische maffiaorganisatie. Zijn leven wordt overhoop gehaald wanneer hij in contact komt met Anna (Naomi Watts), een vroedvrouw die op zoek gaat naar de familie van een pasgeboren Russisch weeskindje, en daardoor in het vaarwater van de maffiabende dreigt te komen.

 

Cronenberg lijkt de laatste jaren wat conventionelere en toegankelijkere films te maken, maar weet toch steeds zijn eigen stempel duidelijk door te drukken. Een gezonde dosis ultraviolence en gore, en beken galgenhumor stort hij met sardonisch plezier over de kijkers uit.

 

Ook over de acteerprestaties niks dan lof, en dan in het bijzonder die Viggo Mortensen, die zo diep in zijn personage gedoken is, dat het nog maar de vraag is of hij er ooit nog volledig zal uitkomen. Maar ook de andere hoofdrolspelers zijn zeer degelijk. Vincent Cassel als opvliegende gangster, en Armin Mueller-Stahl, als godfather van dienst.

***,5/****

17:34 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

12-10-07

Nuttige tip

Nuttige tip voor mensen die tijdens hun werkuren weleens mondelinge informatie moeten verstrekken aan nieuwe personeelsleden. Het is geen goed idee om vlak voor een dergelijk gesprek een spraakbemoeilijkende Napoleonbol in de mond te nemen. Zeker niet wanneer blijkt dat de persoon in kwestie lichtjes lispelt. Dat kan dit ongemakkelijke situaties leiden. Als dan ook in aanmerking genomen wordt dat ik in normale omstandigheden gemiddeld een dertigtal minuten doe over de verwerking van zo een bol, is het gemakkelijk voor te stellen dat ik blij was dat de uitleg niet te lang hoefde te duren.

Gisteren nog naar een optreden van Broken Social Scene Presents: Kevin Drew geweest. Concreet komt dit neer op een optreden van Broken Social Scene waarin de nummers van zanger Kevin Drew een prominentere rol krijgen toebedeeld. De hoofdbrok van het programma bestond uit nummers van het lichtjes briljante, en recent uitgebrachte album Spirit If... Live komen de nummers zeker zo goed tot hun recht. Heel intens optreden, met de nodige humor en twee meezingmomenten, aan het begin en einde van het optreden. Ook geen gedoe met bisnummers. Er werd gewoon verdergespeeld, en de tijd die andere groepen laten verloren gaan aan het achter de coulissen wachten tot er lang genoeg applaus is om een bisnummer te rechtvaardigen, werd hier gewoon opgevuld met nog meer muziek. Zo hoort het.

Muziektip van de dag, de week, de maand en misschien zelfs wel van het jaar: Beirut, een kruising van Amélie Poulain met Arcade Fire, Neutral Milk Hotel en Rufus Wainwright. Opgewekte melancholie.

08:37 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

10-10-07

de exclusiviteitskassa

Ik stond daarnet rustig aan te schuiven aan de kassa in de supermarkt en was getuige van een zeer interessante zinsnede, geuit door de kassierster in haar beste Algemeen Nederlands tegen de dame voor mij die cash wilde betalen. "Sorry madam, maar dees kassa is alleen uitsluitend exclusief voor bankkaarten." Voelde ik me effe speciaal toen de dame in casu geen bankkaart bleek bij te hebben en de rij moest verlaten om elders te gaan aanschuiven.

17:33 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

05-10-07

Norwegian Wood

norw"I once had a girl, or should I say, she once had me." Zo begint Norwegian Wood, een van de allerbeste Beatlesnummers (na Happiness is a warm gun en Here comes the sun). Het is niet geheel toevallig ook het hoofdthema van de gelijknamige geweldige roman van Haruki Murakami, de beste die ik tot nu toe van hem gelezen heb.

Het verhaal focust zich op Watanabe een stille, introverte student in het Japan van de late jaren zestig. Hij heeft een zeer hechte band met Naoko, het vriendinnetje van zijn beste vriend, die zelfmoord gepleegd heeft. Beiden reageren nogal verschillend op dit incident, en proberen zich op hun eigen manier te handhaven in het leven, wat voor Watanabe net iets beter lukt dan Naoko, die in een inrichting belandt. Ondertussen leert Watanabe een ander meisje kennen, Midori, en komt hij voor een moeilijke keuze te staan. Blijft hij er voor Naoko, of kiest hij voor Midori? Een strijd tussen gevoel en verstand.

Dit is een van de meest meeslepende romans die ik al gelezen heb. Murakami slaagt er zoals steeds in een gevoelige snaar bij mij te raken. Zijn schrijfstijl is eenvoudig en hij is een meester in sfeerschepping. Het geheel baadt ondanks het hoge realistische gehalte in een dromerige, bevreemdende sfeer. Hij schrijft over alledaagse, herkenbare dingen op zo een manier dat ze bijna iets bijzonders krijgen. Melancholie is steevast een van de hoofdpersonages in zijn werk en daarnaast steekt hij zijn liefde voor film en muziek ook niet onder stoelen of banken. Een man naar mijn hart.

Opgepast: uiterst verslavend! Dit was het vierde boek dat ik van hem las en ik stop niet vooraleer ik ze allemaal gelezen heb.

08:21 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

04-10-07

Timber

Welke onverlaat meende gisteren rond het spitsuur dat het grappig was om de vloer van het station te boenen, wetende dat ik me moest haasten om de trein te halen, en weinig tot geen grip onder mijn schoenen heb, waardoor er een uitschuifbeweging plaatsvond en me languit op de grond deed belanden, zodat ik met een kletsnatte broek en jas op de trein moest zitten? Dat zou ik wel eens willen weten.

13:18 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |