03-11-07

Arcade Fire @ Vorst Nationaal

Het was alweer van vorige maandag geleden dat ik nog eens een optredentje had meegepikt. Hoog tijd om daar verandering in te brengen, en dan ook nog eens met een van mijn favoriete groepen. Verwachtingen waren zeer hooggespannen.
Vrij stipt (waarvoor dank) was onze chauffeuse (nogmaals dank) op het punt van afspraak, en door haar rijvaardigheden en de zeer deskundige hulp van Suzanne (klaagt nooit, altijd vriendelijk, spreekt soms raar) kwamen we zonder brokken aan in Vorst Nationaal.
Van het eerste voorprogramma hebben we nog ongeveer twee of drie nummers meegepikt, onvoldoende om er een oordeel over te vellen.
Het tweede voorprogramma, Clinic, kon me wel bekoren. Getooid in doktersoutfit (met chirurgische maskers) brachten ze een soort van dreinende, pulserende garagepunk met een beetje surfgitaren erdoor. Ietwat bevreemdend en akelig, maar wat mij betreft wel geslaagd.
Daarna was het tijd voor het grote werk. Arcade Fire had iets goed te maken, na de geluidsproblemen waarmee ze te kampen hadden op Pukkelpop, en dat hebben we geweten. Vanaf het moment dat de telepriesters op de talloze schermen verschenen en de eerste noten van "Keep the Car running" (persoonlijk vind ik dit een van hun mindere nummers) tot de laatste noot van afsluiter "Wake Up" was dit nagenoeg een perfect optreden. De gestructureerde chaos en melancholie van hun cd's kwam live zeer goed tot zijn recht, en de tien (!) bandleden waren alle in grootse doen. Vooral Régine Chassagne, die recht uit een Tim Burtonfilm leek weggestapt, wist mijn aandacht te trekken met haar speelse, dolenthousiaste attitude op het podium. Zij had fun en dat straalde ervan af. Hoogtepunten zijn moeilijk te noemen, in een optreden waarbij nauwelijks uitschuivers waren, maar ik denk dat ik het meeste plezier beleefd heb aan "Neighborhood #2 (Laïka)", de kippevelbezorgend mooie versie van "In the Backseat", de intense versie van "The Well and the Lighthouse" en de extatische climax van het duo "Neigborhood #3 (Power Out)" en "Rebellion (Lies)". Briljant optreden.
"Nu kan ik gelukkig sterven," dacht ik na afloop. Gelukkig gebeurde dat niet op de terugreis, of in Ron Blacks waar we nog even hebben nagenoten met wat Iers bier en cocktails.

10:10 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

dat was mijn grootste zorg van allemaal: op tijd bij fILLE zijn. :)

Gepost door: beate | 03-11-07

Kan je niet tegen telaatkomers? :)

Gepost door: Life is a dance | 04-11-07

@ life is a dance van een understatement gesproken. :)

Gepost door: beate | 05-11-07

De commentaren zijn gesloten.