30-11-07

3D

In Kinepolis heerst heden ten dage een nieuw fenomeen, film in 3D. Een waarlijk spectaculaire innovatie die al zeker bestaat sinds de fifties (Dial M for Murder) en in de eighties een kleine opflakkering kende (Jaws 3D). Aangezien ik in die periodes nog niet bestond of nog niet in staat was om film te zien, werd het hoog tijd om eens poolshoogte te gaan nemen bij Beowulf. Het 3D-aspect was redelijk geslaagd, bij momenten ronduit spectaculair, maar de animatie liet heel vaak te wensen over, het verhaal en acteerprestaties waren nagenoeg onbestaande. Het enige lichtpuntje was dat de mateloos onderschatte Alison Lohman er zelfs in digitale versie goed blijft uitzien. Ik vrees dat deze film een eerste aanzet is tot een shitload aan kutfilms die de komende jaren in 3D over het filmpubliek zullen uitgekotst worden.
Bij het reclameblok voorafgaand aan de film vreesde ik even dat mijn brilletje het begeven had, meerbepaald tijdens een spotje waarin Justine Henin meedeed. Alles bleef plat.

08:20 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

29-11-07

Ongein op De Lijn

Gisteren nam ik de bus. Soms valt daar nu eenmaal niet aan te ontkomen. De bus is nog erger dan de trein vind ik. Meestal is er geen zitplaats, en als die er wel is, is die veel te krap voor mensen die niet tot de kortarmige en -benige categorie der dwergen behoren. Maar gisteren had ik geluk. Ik stap op en vraag aan de chauffeur een kaartje. "Niet nodig, tis gratis." Het leven lacht me toe, en er is zowaar nog een plaats helemaal vooraan in de bus, met beenruimte. Ik overweeg even het bestaan van een opperwezen, maar realiseer me dan dat het nu ook weer niet zo een uitzonderlijke situatie is. Mooie liedjes duren volgens het spreekwoord niet lang en twee haltes later keerde het geluk zich als een slecht opgevangen boomerang in mijn gezicht. Vier gestapo-achtige Lijnmannen stappen met veel machtsvertoon via alle ingangen de bus binnen. Ik wachtte even af of er iemand door het dak aan een touw naar binnen zou getuimeld komen, maar zo erg was het net niet. "Speciale controle! Vervoersbewijzen en identiteitskaart klaarhouden alstublieft!", bulderde hun bevelhebber, die ondanks zijn belachelijke mutsje redelijk veel gezag uitoefende. Het angstzweet brak me langs alle kanten uit. Die vorte chauffeur had me opgelicht. Ik maakte al aanstalten om hem keihard te verraden om aldus mijn eigen onschuldige vel te redden, maar dat was niet nodig. "Ik heb iedereen gratis laten opstappen," bekende de brave man. "Dan moogt gij ons eens uwe naam en uw busnummer geven," sprak de Obersturmführer. Na een oponthoud van enkele minuten sprak hij nogmaals met luide stem: "Sorry voor het storen mensen, prettige dag nog verder!" En hij droop weer af met zijn kornuiten. Dit soort grapjes mogen ze in het vervolg wel achterwege laten.

08:22 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

26-11-07

Binnen zonder bellen

Aangezien ik een werkende mens ben die levenslang studeert, heb ik recht op opleidingscheques. Om deze cheques te innen moest ik naar het secretariaat gaan van de school waar ik mijn Spaanse kennis up to date breng. Ik had die cheques al een kleine maand, maar op het secretariaat was het altijd een drukte van jewelste, waarschijnlijk doordat er veel mensen levenslang studeren. De deur was even voor sluitingsuur toe, maar er hing een bordje op met de melding "binnen zonder bellen". Aangezien ik uit ervaring weet dat de deuren in het gebouw soms nogal zwaar zijn, besloot ik met mijn linkerschouder wat extra kracht te zetten, maar net op dat moment trok iemand aan de andere kant de deur open en kwam ik ongeveer halverwege het secretariaat op weinig elegante wijze tot stilstand. De nog aanwezige secretariaatsmedewerker keek verschrikt op, waarschijnlijk had ik zijn spelletje patience onderbroken ofzo. "Moet gij niet kloppen als ge binnenkomt?" "Jamaar, op die deur stond binnen zonder bellen." "Volgens mij staat er niks op over kloppen, maar goed, waarvoor komt ge binnengevallen?" Gelukkig ging de afhandeling van het administratieve gedeelte iets vlotter. Toen ik buitenging zei hij: "en de volgende keer kloppen he." Op uw bakkes ja, zeikerd. Maar dat laatste kon ik natuurlijk niet luidop zeggen.

22:44 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

25-11-07

The New Pornographers

Na een uiterst geslaagd optreden van Interpol in Vorst Nationaal afgelopen vrijdag was het gisteren aan The New Pornographers om een nog geslaagder optreden af te leveren in de veel kleinschaligere Rotonde van de Botanique, het kleinste zaaltje waar ik al ooit een optreden heb meegemaakt. Maar wat een optreden!
Het is al veel langer duidelijk dat Canada the place to be is aangaande vernieuwende en intelligente popmuziek (zie in dat verband ook Broken Social Scene en Arcade Fire). En The New Pornographers vormen geen uitzondering op deze regel. Anderhalf uur lang werden ons de meest melodieuze en hyperkinetische popsongs voorgeschoteld sinds de uitvinding van de melodieuze en hyperkinetische popsong. Alle zo suikerzoet dat een diabetespatiënt ter plaatse zou neervallen. Hetzelfde vreesde ik voor het Canadese naast me, die me voor het optreden al enkele keren had toevertrouwd dat dit de geweldigste dag uit zijn leven was, en dat hij iets van plan was tijdens het nummer "The Bleeding Heart Show". En inderdaad, naar het einde van dat nummer toe, sprong hij op het podium en begon tot niet geringe verbazing van de groep de "hey la"'s op het einde mee te zingen. Afgezien van dit magistrale nummer was het voor mij persoonlijk vooral genieten geblazen met de nummers van de debuutcd, zoals Mass Romantic, Letter from an Occupant, en The Slow Descent into Alcoholism. Enige "minpunt" aan dit optreden was de afwezigheid van de onnavolgbare Neko Case, die in 2003 door Playboy verkozen werd tot "sexiest babe of indie rock", maar keyboardiste Kathryn Calder is een meer dan waardig alternatief, zowel muzikaal als visueel. Het oog wil ook wel wat :-) Na het optreden wist ik ook nog een setlist mee te graaien van het podium, een leuk en gratis souvenir.
Kleine zaal, groots optreden!

09:28 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

23-11-07

Lord of the Dance

Ik heb spierpijn. Daar is een reden voor. Ik was namelijk op een boombal gisterenavond. Wat heeft iemand wiens gevoel voor ritme even groot is als dat van een manke olifant met evenwichtsstoornissen op zo een evenement te zoeken, vraagt u zich wellicht af. Deze sympathieke jongedame had mij meegevraagd en ik had toch niks anders om handen, dus leek het mij wel leuk om eens een nieuwe ervaring op te doen.
Ik moet eerlijk zeggen dat ik er niet onbevooroordeeld naartoe ging. Ik vreesde in eerste instantie dat ik er met mensen in contact zou komen die welluidende namen hebben als Tristan, Clovis, Brunhilde, Tjoerd, Alewijn of Hildegard, die ter vermaak van hun vrienden weleens een djembé durven bovenhalen en die zich uitsluitend voeden met wereldwinkelkost. Aan de toog had ik dingen verwacht als verse linzensoep en wortelsapjes. Maar in de praktijk viel het percentage geitenwollensokkensandalendragers en ongeschoren okselvrouwen behoorlijk goed mee.
Alvorens het bal losbarstte, werd er een dansinitiatie gegeven door een jongeman met een hoog Ketnetgehalte, die zichzelf ongetwijfeld een toffe peer vindt, en waarvan zijn vrienden zeggen: "die Adelbrecht is me toch een toffe peer." Maar ook hier, eerlijk is eerlijk, afgezien van zijn hoge gezelligheidsfactor wist hij alles wel goed uit te leggen.
Maar, plotseling kwamen er in mijn hoofd herinneringen aan lang vervlogen schoolfeesten naar boven. Meerbepaald aan het schoolfeest van het vijfde studiejaar waarop we ter vermaak van onze ouders een of andere volksdans moesten instuderen. Bij deze gelegenheid was ik de dupe van het alfabet en werd gekoppeld aan een klasgenote waarvan ik de naam niet ga vernoemen. Je weet maar nooit wie hier allemaal meeleest. Dat mens had nog minder feeling met de basisbeginselen van het handenklappen en billenkletsen dat met deze dans gepaard ging, dan ikzelf, en dat wilt al heel wat zeggen. En bovendien had ze nog minder fut dan een bejaarde met hersenverlamming die dagenlang met een geruite deken over zijn knieën wezenloos voor zich uit zit te staren. Ik had haar voor de gelegenheid opgezadeld met de roepnaam "bavianenarm", een term die zich al snel verspreidde. Na enkele oefensessies werd duidelijk dat het niet klikte tussen bavianenarm en mezelf, en moest een van mijn andere klasgenoten die een knapper exemplaar van de andere kunne als danspartner had met mij wisselen. And justice for all!
Nee, dan bewaar ik betere herinneringen aan het vierde studiejaar, waarin we een toneelstukje moesten brengen dat zich afspeelde in een café, en waar ik de rol van kaartspelende figurant had gekregen, samen met drie anderen. We moesten doen alsof we een spel speelden, maar gingen nogal op in onze rol, en tijdens de livevoorstelling ontstond er aan de kaarttafel een ruzie wegens valsspelen, die zo luidruchtig was dat de hoofdacteurs niet meer verstaanbaar waren.
Maar we wijken af. Na de redelijk succesvolle initiatie in de beginselen der volksdans was het tijd voor het echte werk en werd er op los gejigd, gescottisht en getarantellaad dat het geen naam had. Het leukste moment vond ik toen een deerne heel plechtig aan mij kwam vragen: "mag ik deze dans van u?" Ik kon nog net de neiging onderdrukken om een hoofse buiging te maken, maar sprak: "dat mag u, maar daar gaan uw tenen ongetwijfeld spijt van krijgen." En dat was niet eens zo ver van de waarheid.
Ik heb me wel geamuseerd en sluit toekomstige evenementen van deze aard niet uit. De spierpijn neem ik er maar bij.

08:24 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

22-11-07

Nee, de omtrek van haar boezem zit er voor niks tussen

Ik zit al sinds gisteren met dit liedje in mijn hoofd en het is er met geen borsten, euh stokken uit te krijgen.

08:15 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

16-11-07

so long, farewell

Op mijn dagelijkse wandeling van het station naar mijn woonst werd ik gisterenavond al van ver toegezwaaid door twee jongedames, die ik nooit eerder in mijn leven gezien had. Naarmate ik naderde, raakte ik daar meer en meer van overtuigd, zelfs toen ze een spurtje inzetten om mij om ter snelst te kunnen begroeten. Tot ze zelf inzagen dat ze zich vergist hadden en zich daarna geen houding wisten te geven. Errare humanum est, en het overkomt iedereen wel eens.
Een ander paar mouwen wordt het wanneer je iemand van ver herkent die je in wezen niks te zeggen hebt, en waarmee een conversatie liever vermeden wordt. In dergelijke gevallen zijn er tal van opties: het sms'je dat dringend verstuurd moet worden, de winkelvitrine die net datgene uitstalt waar je al jaren naar zocht (wie wil er nu geen vijftiendelige kurkentrekkerset of een spork (is het lepel?, is het een vork?)), of het "toevallig" net de andere richting opkijken in het voorbijgaan. Simpelweg doen alsof je neus bloedt (al dan niet figuurlijk), is ook een optie.
Soms is het echter niet mogelijk om een gesprek uit de weg te gaan, als je onverhoeds overvallen wordt in een winkel bijvoorbeeld. Dat zijn dan gesprekken die steevast eenzelfde routine volgen, nadat er eerst schijnbaar blij verrast gekeken wordt.
- "Hoe ist?"
- "Goed, en met u?" (opvallend hoe goed het altijd gaat met mensen, ikzelf vorm hierop geen uitzondering)
- "Ook goed."
(ondertussen wordt al gretig gezocht naar gespreksonderwerpen die er helemaal niet zijn)
- "Waar werkt gij tegenwoordig?" (who gives a fuck? ik heb u jaren niet gezien en dan zou mijn werk ineens interessant moeten zijn voor u)
- "Ik werk bij X."
- "En, valt dat wat mee?"
- "Ja, ik mag niet klagen. En gij?" (uit beleefdheid altijd vragen naar het beroep van de andere)
- "Ik bij Y, ook alles goed daar. Hoort gij soms nog iets van iemand van vroeger?"
- "Af en toe."
- "Ik niemand meer." (wat had ge gedacht? als ge constant van die stomme vragen stelt)
Hierop volgt dan meestal een lange ongemakkelijke stilte die aangeeft dat alle mogelijke gespreksonderwerpen uitgeput zijn en dat we daar nog uren kunnen staan als niemand nog iets zegt. In zo een geval is de leugen (of de dubbele leugen, zie voorbeeld) de beste oplossing.
- "Allez, plezant u nog eens gezien te hebben (leugen 1), maar ik moet nu echt dringend doorgaan (leugen 2)." (maar ge had wel tijd voor een zinloos gesprek blijkbaar?)
- "Ja, ik heb ook nog vanalles te doen." (gif met gif bestrijden)
- "Tot nog eens he!" (hopelijk niet)
- "Ja, tot nog eens."
En zo wordt alweer een zinloze conversatie afgerond. Ohja, morgen ga ik naar een schoolreünie, hoog tijd om het typevoorbeeld nog eens goed in te studeren.

08:29 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

15-11-07

Stront aan de knikker

Het is al even geleden dat er een niet-concertgerelateerd berichtje op deze blog verschenen is. Daarom ga ik het niet hebben over het geweldige feestje dat de gypsypunkers van Gogol Bordello gisteren bouwden in de AB. Zelden zoveel blauwe plekken opgelopen en bier over mij gekregen. De afwezigen hadden zoals steeds ongelijk.

Op het werk zijn ze nu ongeveer een jaar bezig met een grootschalig nieuwbouwproject en 's ochtends en 's avonds passeer ik wel eens om te kijken hoe dat evolueert. Dat vind ik wel fascinerend. Niet dat ik zelf enige ambitie koester om in het bouwwezen te stappen. Ik ben geboren met twee linkerhanden, figuurlijk weliswaar. Het enige dat me aan de job zou aanspreken, is het fluiten naar passerende bevallige deernes. Zou goed kunnen fluiten een voorwaarde moeten zijn om bouwvakker te mogen worden? In elk geval, daar gaat het nu niet om.

Waar het wel om gaat is dat die bouwvakkers, zoals iedereen, ook af en toe hun behoefte moeten doen. En het is niet omdat hun broeken zo ontworpen zijn dat ze steevast een deel van hun harige spaarpot onbedekt laten, dat ze alles wat zich daar ook maar uit moet wurmen zomaar op de grond zouden deponeren. Nee, om aan deze behoefte tegemoet te komen zijn er van die plastieken toiletbakken neergeplant die op elk zomerfestival terug te vinden zijn en waar er na drie dagen alleen nog in uiterste nood gebruik van wordt gemaakt. Die bakken zijn namelijk niet van een aansluiting op het rioolnetwerk voorzien en geraken dus vol op termijn. Dezemorgen kwam een firma die volle bakken ophalen en vervangen door lege exemplaren. Met behulp van een takel werden de dingen op een takelwagen gehesen over een schutting van ongeveer twee meter. Iets in mij zei dat ik beter uit de buurt bleef van dit schouwspel, en mijn voorgevoel bedriegt me zelden. En inderdaad, ik had me nog maar net rekenschap gegeven van de potentiële gevaren, of de bodem van de bak die op dat moment in de lucht hing, kwam los en de inhoud ervan plenste als bruine regen naar beneden. De kraanbediende zocht nog dekking, maar kon niet verhinderen dat heel zijn broek bespat werd, met het nodige gevloek in de andere landstaal tot gevolg. Merde!

08:24 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

14-11-07

Mika @ Vorst Nationaal

Ik hou van kitsch. Of het nu gaat om de Magic Cavern in Praag (waar ik het voorbije weekend + 1 dag zat, dank u geannuleerde vlucht van SN Brussels Airlines), de foute driekwartsbroek van Willy Sommers, de films van John Waters of plastieken tuinkabouters, ik vind het allemaal prima op een bepaald bewustzijnsniveau weliswaar.
Met die ingesteldheid ging ik gisteren ook naar het optreden van Mika, die op cd al had laten horen dat hij weleens over the top durft te gaan. Ik wilde kitsch en ik kreeg kitsch, vanop de hoogste regionen in een uitverkocht Vorst Nationaal. Door gigantische file en een parkeerplaats op een stevige afstand ging het voorprogramma aan ons voorbij, en in één moeite door ook goeie plaatsen. Daar helemaal bovenaan bleek mijn hoogtevrees lichtelijk de kop op te steken. Maar dat kon de pret niet drukken. De sfeer zat er goed in bij het publiek. Nog voor het optreden liet de hele zaal zich verleiden tot talloze Mexican waves. Tot plotseling de zaallichten uitgingen en 9 to 5 van Dolly Parton weerklonk. Toen de lichten weer aangingen stond er een gigantische blauwe ballon op het podium, die ontplofte, en daarachter zat een man in latexpak met engelenvleugen een vaag dansje uit te voeren, met op de achtergrond een sprookjesbos.
Na dit spektakel kwam Mika het podium opgerend en werd "Relax, Take it Easy" ingezet en het publiek ging collectief uit zijn bol. Mika beschikte trouwens over een soort catwalk die weleens in schwung blijkt te zijn bij optredens van groepen waarvan de frontmannen Mick Jagger, Koen Wauters of die rosse van Simple Minds heten. Alleen de allergrootsten dus. Het komende anderhalf uur was een aaneenschakeling van hyperaanstekelijke popdeuntjes die zich na een halve beluistering hardnekkig in de hersenpan vasthechten. Vrijwel elk nummer ging begeleid van een of andere gimmick. Zo kwamen er bij "Big Girl (you are beautiful)" twee dames van fors kaliber in Marina Wally-outfit het podium opgedanst, en werd ter vermaak van het publiek een gigantische Big Girl opblaaspop opgeblazen. Tijdens een interludium haalde Mika een paraplu boven en begon het plaatselijk te sneeuwen en voerde hij een dans uit met een gigantische sneeuwman. Tussen de nummers door sprak Mika het publiek toe in het Frans en in het Nederlands, en vond hij ons uiteraard het beste publiek dat hij al ooit had gehad. Dikke fun allemaal. Maar plotseling gebeurde er iets onverwacht. Bij "Any Other World", een ietwat banale ballad, werd er in het publiek met veelkleurige lichtjes gezwaaid en in combinatie met de muziek leverde dit zo een mooi beeld bij mij op dat ik er kippevel van kreeg.
Als een volleerd showman wist Mika dat hij het beste tot het laatste moest bewaren. Zo kwam het dat we tijdens het bisnummer eerst naar een vredig schaduwtoneeltje stonden te kijken met allerlei lieve diertjes die plotseling een collectieve blowjob afstaken, waarna ze aangevallen werden door Bad Bunny. Toen het doek viel werd "Lollipop" ingezet, het meest dubbelzinnige lekstokkenlied sinds "Les Sucettes" van Gainsbourg, een van mijn persoonlijke favoriete nummers. Veelkleurige ballonnen werden het publiek ingeflikkerd (no pun intended), en er werd feestelijk afgesloten met confetti en slingers. Kitsch dus, kitsch en fun, meer moet dat soms niet zijn.

08:28 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

08-11-07

Wilco @ Koninklijk Circus (6/11)

“Every cowboy sings a sad sad song”, klonk het ooit in een ongelofelijk fout Poison-nummer, maar er zit een kern van waarheid in. Een kern die duidelijk aanwezig was in het optreden van Wilco afgelopen dinsdag in het Koninklijk Circus.

Ik heb eerder dit jaar Wilco bij toeval leren kennen, doordat ik in de mening verkerend dat ik een cd van Calexico kocht, per abuis A ghost is born van Wilco mee had. Errare humanum est. Een vergissing met positief gevolg, want enkele weken later had ik alles van Wilco in huis en de groep prijkt op een mooie zesde plaats op mijn Last.fm pagina.

Van hun cd “Kicking Television” wist ik al dat ze live een stevige reputatie hebben, en waarlijk, dit optreden rockte als een tiet. Tweedy (Neil Young lookalike) & co trapten rustig af met “Sunken Treasure” een akoestisch nummertje en zetten daarna een zegetocht in van 2 uur en 10 minuten, waarbij de naar de strot grijpende stem van de zanger in perfecte symbiose was met de tot in de perfectie bespeelde instrumenten van de andere groepsleden. Het optreden was een muzikale wervelstorm die ging van rustig voortkabbelende countrysongs naar het hardere met electronica doorspekte werk en weer terug, zonder het publiek echt rustpunten te gunnen, enkel hoogtepunten. Zoals de briljante drumpartij die de rust in “Via Chicago” enkele keren drastisch verstoorde, de beheerste chaos in “I am trying to break your heart”, popdeuntjes “Heavy Metal Drummer” en “I’m the Man who Loves you”, en het tien minuten durende, intense Spiders (Kidsmoke). De band en het publiek hadden er duidelijk zin in, en zo kwam het dat Wilco tot twee maal terug het podium werd opgeroepen om nog enkele nummers te spelen.

Na Arcade Fire was dit het tweede briljante optreden op minder dan een week tijd.

08:45 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

04-11-07

darmpoliepenverwekkend grappig!

13:44 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

03-11-07

Arcade Fire @ Vorst Nationaal

Het was alweer van vorige maandag geleden dat ik nog eens een optredentje had meegepikt. Hoog tijd om daar verandering in te brengen, en dan ook nog eens met een van mijn favoriete groepen. Verwachtingen waren zeer hooggespannen.
Vrij stipt (waarvoor dank) was onze chauffeuse (nogmaals dank) op het punt van afspraak, en door haar rijvaardigheden en de zeer deskundige hulp van Suzanne (klaagt nooit, altijd vriendelijk, spreekt soms raar) kwamen we zonder brokken aan in Vorst Nationaal.
Van het eerste voorprogramma hebben we nog ongeveer twee of drie nummers meegepikt, onvoldoende om er een oordeel over te vellen.
Het tweede voorprogramma, Clinic, kon me wel bekoren. Getooid in doktersoutfit (met chirurgische maskers) brachten ze een soort van dreinende, pulserende garagepunk met een beetje surfgitaren erdoor. Ietwat bevreemdend en akelig, maar wat mij betreft wel geslaagd.
Daarna was het tijd voor het grote werk. Arcade Fire had iets goed te maken, na de geluidsproblemen waarmee ze te kampen hadden op Pukkelpop, en dat hebben we geweten. Vanaf het moment dat de telepriesters op de talloze schermen verschenen en de eerste noten van "Keep the Car running" (persoonlijk vind ik dit een van hun mindere nummers) tot de laatste noot van afsluiter "Wake Up" was dit nagenoeg een perfect optreden. De gestructureerde chaos en melancholie van hun cd's kwam live zeer goed tot zijn recht, en de tien (!) bandleden waren alle in grootse doen. Vooral Régine Chassagne, die recht uit een Tim Burtonfilm leek weggestapt, wist mijn aandacht te trekken met haar speelse, dolenthousiaste attitude op het podium. Zij had fun en dat straalde ervan af. Hoogtepunten zijn moeilijk te noemen, in een optreden waarbij nauwelijks uitschuivers waren, maar ik denk dat ik het meeste plezier beleefd heb aan "Neighborhood #2 (Laïka)", de kippevelbezorgend mooie versie van "In the Backseat", de intense versie van "The Well and the Lighthouse" en de extatische climax van het duo "Neigborhood #3 (Power Out)" en "Rebellion (Lies)". Briljant optreden.
"Nu kan ik gelukkig sterven," dacht ik na afloop. Gelukkig gebeurde dat niet op de terugreis, of in Ron Blacks waar we nog even hebben nagenoten met wat Iers bier en cocktails.

10:10 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

01-11-07

Toeval

De laatste dagen ben ik me nogal bewust van bizarre toevalligheden die in mijn leven opduiken. Ik vermoed dat die er wel meer zijn, maar de afgelopen week is de frequentie abnormaal hoog. Een greep uit het aanbod.

Sinds ik een aantal weken geleden de geweldige film Jules et Jim gezien heb, ben ik nogal in de ban van regisseur François Truffaut. Zondag had ik het er nog met iemand over dat ik vind dat Truffaut zich in dezelfde gevoelssfeer ophoudt als de schrijver Haruki Murakami. Maandag las ik op de trein naar het werk verder in Kafka on the Shore van Murakami, en daarin gaat één van de personages naar twee films van Truffaut kijken. Very strange.

Een gelijkaardig Murakami-incident deed zich vandaag voor. Ik ben op dvd naar het zopas op dvd uitgebrachte seizoen 2 van het briljante Kreatief met Kurk aan het kijken, waarin soms parodieën gebracht worden op films. In de aflevering die ik daarstraks gezien heb zat een parodie op The Sound of Music, en, oh toeval, iets later wordt diezelfde film vermeld in datzelfde boek van Murakami.

In een msn-gesprek had ik het zondag over Casablanca, en in de aflevering van Kreatief met Kurk die ik daarna zag, zat een parodie op, jawel, Casablanca.

Muziekgewijs zat ik maandag net aan Nine Crimes van Damien Rice te denken en vlak daarna kwam dat nummer op de radio.

Vandaag heb ik naar Elliott Smith geluisterd en toen ik naar de cinema ging om Paranoid Park, het nieuwe pareltje van Gus Van Sant, te bekijken, hoorde ik in die film twee nummers van Elliott Smith.

Het wordt stilaan een beetje freaky :-)

 

20:35 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |