31-12-07

fILLE's fantastische filmjaaroverzicht

Het was weer een mooi filmjaar, met 47 geziene films in de cinema. De ene al wat beter dan de andere. Maar hier volgt de absolute top en flop van 2007.

 Toppers
10. The Prestige (Christopher Nolan) ***,5

“Are you watching closely?” Nolan bezorgt ons een complexe en intrigerende thriller over twee goochelaars die elkaar de loef proberen af te steken en over vriendschap die omslaat in rivaliteit. Een film die opgebouwd is als een goocheltruc. Het publiek wil zich laten bedotten en in de illusie meegesleept worden, en dat geldt ook voor de kijker.

9. I’m not There (Todd Haynes) ***,5

Fascinerende karakterstudie, of karakterstudies (Dylan wordt door zes acteurs vertolkt) over de vele levens van Bob Dylan. Wie hoopt meer inzicht te krijgen in ’s mans leven is eraan voor de moeite, maar wie de film gewoon op zich laat afkomen zoals hij is, zonder te veel te analyseren, krijgt een fascinerende ervaring, met een geweldige soundtrack.

8. Eastern Promises (David Cronenberg) ***,5

Cronenberg is als goeie wijn, hij wordt beter met de jaren. De wansmakelijke body horror uit the fly en ander eerder werk heeft hij al een tijdje achter zich gelaten en deze keer presenteert hij een op het eerste zicht rechttoe rechtaan genreoefening, een thriller in het Russische maffiamilieu, waarin de protagonisten met allerlei morele dilemma’s  geconfronteerd worden. En uiteraard kan het sadistische geweld met sardonische humor niet uitblijven, het is en blijft tenslotte Cronenberg.

 

7. Paranoid Park (Gus Van Sant) ***,5

Uiterst subjectief coming-of-age verhaal, dat stream-of-consciousnessgewijs op het scherm losgelaten wordt. Een dromerige inkijk in de puberwereld, met Elliott Smith op de soundtrack. Van Sant herpakt zich grandioos na het uiterst teleurstellende Last Days.

6. My Blueberry Nights (Wong Kar Wai) ***,5

Wong Kar Wai goes American, en hij doet dat goed. Zijn nouvelle vague-achtige aanpak volgt deze keer de lotgevallen van een meisje (geslaagd debuut van Norah Jones) dat door haar vriend gedumpt wordt en op een roadtrip doorheen de States zichzelf tegenkomt en misschien ook wel de liefde? Heerlijk dromerig.

 

5. Dagen Zonder Lief (Felix Van Groeningen) ***,5

Terwijl Nic Balthazar met Ben X bewees dat hij nog lang niet klaar is voor een degelijke film, overtreft Felix Van Groeningen zichzelf met deze geweldige film, die een kwalitatieve standaard zou moeten worden voor de Vlaamse film. Een rustige en ontroerende film over vrienden die uit elkaar groeien en mensen die zich moeten openstellen voor het “echte” leven. Een portret van een generatie dat waarschijnlijk mensen in de tweede helft van de 20 zal beroeren. Een oprechte, melancholische en naar de keel grijpende film. Klasse!

4. Curse of the Golden Flower (Zhang Yimou) ****

Kleurrijk epos over de intriges aan het keizerlijke hof van de Tang-dynastie in de 9de eeuw. Traag (soms iets te traag), maar visueel indrukwekkend en op het einde komt de martial arts-liefhebber ook aan zijn trekken.

3. 4 Months, 3 weeks and 2 days (Cristian Mungiu) ****

Loodzwaar en bikkelhard Roemeens abortusdrama ten tijde van het Ceacescu-regime. De toeschouwer voelt haast de pijn die de hoofdpersonages doormaken. En misschien een cynische grap van de regisseur, maar de aborteur van dienst heet Bébé. Niet voor de liefhebbers van luchtige feelgoodkomedies.

2. The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford (Andrew Dominik) ****

Breed uitgesponnen, filosofische anti-western, waarin amper een schot gelost wordt. Met een ijzersterke (nooit gedacht dat ik het zou zeggen) vertolking van Brad Pitt. De enige film dit jaar die zijn afloop al verraadt in de titel.

 

1. Inland Empire (David Lynch) ****

“Miljaar! What the fuck was dat?” Aldus mijn aanvankelijke reactie na het zien van deze film. Lynch is natuurlijk niet de meest conventionele regisseur, maar waar in zijn vorige films nog een verhaal te ontwaren viel, valt hier alle structuur volledig weg en worden we overgeleverd aan een briljante, surrealistische nachtmerrie over “a woman in trouble”. Veel zinnigs kan ik hier niet over zeggen, alleen dat dit een cinematische schop in de ballen is, zoals we er helaas veel te weinig krijgen. Come on, come on do the locomotion.

Floppers

5. Fracture (Gregory Hoblit) *,5

Makke en oersaaie thriller die alle clichés van het genre samenbrengt en er volstrekt niks mee aanvangt. Enkel de acteerprestatie van de hoofdpersonages is positief.

 

4. La León (Santiago Otheguy) *

Sinds de focus filmdag van Knack weet ik voortaan dat Argentijnse wijn veel beter is dan Argentijnse cinema. Geen idee waar dit misbaksel over ging. Het leek me een therapeutische video voor mensen met slaapproblemen.

 

3. Mémoires Affectives (François Leclerc) *

Waarschijnlijk is mijn geheugen ook aangetast, want afgezien van het feit dat ik hem in mijn lijst van geziene films opgenomen heb, kan ik er mij niks meer van herinneren, behalve een interessant uitgangspunt dat compleet verpest werd in de loop van de film.

 

2. The Holiday (Nancy Meyers) 0,5

Waarom? Oh waarom heb ik ooit ingestemd om mee te gaan naar deze stinker? Waarschijnlijk de aanwezigheid van Kate Winslet, mijn favoriete actrice, maar een stinker is en blijft een stinker. Enkel de grappige scenes met Eli Wallach en de cameo van Dustin Hoffman blijven me bij.

1. Pirates of the Caribbean: At World’s End (Gore Verbinski) 0

En de winnaar van de titel “kutfilm van het jaar” gaat naar bovenvermeld misbaksel. Drie uur lang worden we getergd en gegeseld met de flauwste scenes, oeverloos gezwam in een witte woestijn, een overdaad aan special effects, een verhaal zo verwarrend dat de makers het zelf waarschijnlijk allemaal niet meer wisten, en Johnny Depp die dringend terug zijn waardigheid moet terugvinden. Nie wieder!

10:12 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

28-12-07

Machtig tv-moment

Bedankt Ricky Gervais! De kerstspecial van Extras staat voortaan in mijn lijstje van beste tv-momenten allertijden. Die briljante speech in het Big Brotherhuis die heel het medialandschap, celebrities en wannabes een bikkelharde veeg uit de pan gaf. Ik moest me inhouden om niet recht te staan en luidkeels beginnen te roepen en applaudisseren. Subliem!

16:25 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

22-12-07

aaarrrgghh

Ik ben de kerstmiserie officieel beu. Ik denk van mezelf dat ik redelijk veel kan hebben, en dat ik een vrij geduldig persoon ben, maar er zijn grenzen, en die worden soms overschreden. Overdreven kleurrijke verlichting, kerstmannen die tegen gevels opklimmen, fluorescerende rendieren die een liedje fluiten als ze tegen hun gat geshot worden, daar heb ik me al jaren bij neergelegd. Maar als ze in een broodjeszaak gaan beginnen me met een overdreven vriendelijke glimlach "nog ne zaligen he!" te wensen, dan gaat mijn bloed koken en krijg ik goesting om ervoor te zorgen dat de neus van betrokkene roder wordt dan die van Rudolf het rendier. Nog enkele dagen volhouden...

12:52 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

18-12-07

Cd top 10 2007

Bloed, zweet en tranen heeft het gekost om uit de 74 albums die ik dit jaar kocht, die in 2007 verschenen een top 10 samen te stellen. Er zijn hartverscheurende keuzes gemaakt, maar dit zijn de tien albums die mij het meeste luisterplezier verschaft hebben het afgelopen jaar. Klik op de naam voor een liedekijn.

10. Patrick Wolf: The Magic Position

Catchy & kitschy. De hoesfoto vat de plaat perfect samen. Een doldwaze rit van emoties op een paardenmolen, van happy en uitbundig tot zwaarmoedig. In enkele momenten kan de stemming omslaan. Perfecte popplaat. Volstrekt onweerstaanbaar.

 

9. Architecture in Helsinki: Places Like This

De meest geschifte aller Australiërs zijn terug in een licht gereduceerde bezetting en met een voor hun doen behoorlijk conventioneel plaatje, Disco op zijn Caraïbisch. Fun fun fun!

 

8. Of Montreal: Hissing Fauna, Are you the Destroyer?

Kevin Barnes, popgenie, oprichter en frontman van het al meer dan tien platen lang nog steeds volledig ten onrechte volstrekt onbekende Of Montreal, schrijft op hoogst aanstekelijke wijze een stukgelopen relatie van zich af. Depressies waren nog nooit zo leuk. Zo over the top dat hiermee vergeleken Mika de koning van subtiliteit is.

 

7. The Fiery Furnaces: Widow City
Hoewel er deze keer een beetje gas teruggenomen wordt, zitten er nog steeds meer ideeën in elke song op deze plaat dan in het ganse oeuvre van vele andere artiesten. Heerlijk schizofreen.

 

6. Modest Mouse: We Were Dead Before The Ship Even sank

Zeevaart is het hoofdthema op deze plaat. Zanger Isaac Brock, blaft, brult, slaagt, zalft met zijn ongewone stem op gejaagde en hypernerveuze gitaarmelodieën en krijgt versterking van Johnny Marr (Smiths) en James Mercer (The Shins). Storm op een zeer woelige zee.

 

5. The Shins: Wincing the Night Away

Iets minder indrukwekkend dan hun twee vorige albums. Bloeit net zoals de eerste song erop traag open tot een oorstrelend mooi popmeesterwerkje!

 

4. Gogol Bordello: Super Taranta!

Op dit album vermengt Gogol Bordello hun opzwepende gypsypunk met de tarantella en bouwt een geweldig feestje in de cd-speler, waar ik graag en veel aan deelgenomen heb.

 

3. Beirut: The Flying Club Cup

Een melancholische plaat die de luisteraar meeneemt naar een idyllisch Frankrijk (denk aan het stadje uit Chocolat), waar dronken lieden met harmonica’s in donkere kroegen droevige chansons te berde brengen. De gelijkenis met het magistrale Neutral Milk Hotel is nooit veraf. Essentieel.

 

2. Wilco: Sky Blue Sky

Wilco keert terug naar zijn roots en levert een dromerige, relaxte zomerplaat af die vaak doet denken aan Bob Dylan en The Beatles. Zorgden ook voor een fantastisch optreden in het Koninklijk Circus.

 

1. Arcade Fire: Neon Bible

Arcade Fire bevestigt met dit album nog maar eens waarom zij de beste groep van het moment zijn. Introverter dan hun vorige plaat, een donkere kerkdienst over angst, geloof en oorlog. En hun succesvolle doortocht in Vorst staat vooralsnog geboekstaafd als het beste optreden dat ik al meegemaakt heb.

 

Beste Soundtrack

I’m Not There

 

Beste Reissues

The Traveling Wilburys: Collection
Sonic Youth: Daydream Nation
The Triffids: In the Pines en Calenture 

Ontdekkingen: Tom Waits, Wilco, Calexico, Bright Eyes, The Sounds, Joy Division, Beirut 

Tegenvallers: Jimmy Eat World: Chase This Light en Smashing Pumpkins: Zeitgeist 


Helaas geen comeback gemaakt: Phil Kevin, Good Shape

22:54 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

12-12-07

ademnood

Gisterenavond heb ik gegeten. Op zich niet abnormaal, dat is iets wat ik meerdere keren per dag doe. De dagen in mijn leven waarop ik niks gegeten heb, zijn te tellen op de ribben van een anorexialijder. Aangezien ik bezoek had en mijn kookkunsten zich beperken tot het opwarmen van diepvriesmaaltijden gingen we op verplaatsing eten. Aldaar zette ik me neder op een lange zitbank die zich over de lengte van de hele muur uitstrekte. Na het eten (pasta carbonara) en afrekenen, wilde ik opstaan om te vertrekken, maar een dame op leeftijd aan de tafel naast ons had zich zodanig gezet dat ik me haast onmogelijk van mijn zitplaats kon loswurmen. Ik had natuurlijk gewoon kunnen vragen of ze even wilde opschuiven om mij doorgang te verschaffen, maar soms heb ik geen goesting in gesprekken met wildvreemde vrouwen die het mij onmogelijk maken om mijn zitplaats op comfortabele wijze te verlaten. Gisteren was zo een dag. Met mijn vork in haar lijf prikken leek me ook geen aangewezen optie. Dus wroette ik, tot ik met mijn knieën onder tafel zat, met mijn handen de tafel vasthield om mijn evenwicht niet te verliezen, en met mijn welgevormde derrière vervaarlijk boven de rechterbil van de vrouw bungelde. Toen plotseling de tafel een weinig naar boven kwam, moest ik gauw een keuze maken: vallen en de tafel over mij krijgen, en misschien in één moeite door ook de tafel van de vrouw en haar metgezellen omduwen, of steun zoeken op de rechterbil. In een fractie van een seconde koos ik het laatste, en volgens mijn metgezellin toverde zich een brede glimlach op het gelaat van de vrouw, toen ondergetekende niet onsympathieke jonge snaak zich even op haar neervlijde. En zo heb ik in deze periode van peis en vree weer iemand gelukkig gemaakt. Eat this Debby & Nancy!

08:17 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

08-12-07

Carrefour

carrefourSoms komt een mens tot interessante inzichten op een zaterdagavond. Zonet viel mij een zak van de carrefour op, en eindelijk werd me duidelijk waar dat symbool erop voor staat. Die rode driehoek en blauwe pijl zijn niet de essentie, maar tussen beide is een witte "C" zichtbaar, de kleuren duiden uiteraard op de Franse roots van de winkelketen. En zo staan we weer een stap dichter bij de ontsluiering van de betekenis van het leven. Geen dank.

18:32 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

07-12-07

Hoogzwanger

Op het werk staat een kerstboom. Schoon, daar niet van. Natuurlijk hoort bij dat tafereel ook een kerststal. Aangezien het de eerste keer is dat aan deze folklore wordt meegedaan, moest er nog versiering gekocht worden, en iemand is vergeten de beeldjes voor de stal te kopen. Dus heeft een creatieve werkman dat opgelost door de deur van de stal toe te maken en er een bordje op te hangen met de boodschap: "gesloten, moet bevallen".

14:12 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Wist je dat...

- ik het schijt krijg van wist je dat-berichtjes?

08:47 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

06-12-07

My Blueberry Nights

5635posterJuicht ende jubelt! Wong Kar Wai heeft een nieuwe film uitgebracht, zijn eerste Engelstalige, en the master of melancholy flikt het opnieuw. Een film die zo oogverblindend mooi is dat het bijna pijn doet om ernaar te kijken. De film haalt niet het niveau van zijn ouder werk (het magistrale Chungking Express en de emotionele splinterbommen In the Mood for Love en 2046), daarvoor is het net iets te vaak een herhalingsoefening van die films.

Elizabeth (redelijk geslaagd filmdebuut van Norah Jones) heeft net een pijnlijke liefdesbreuk achter de rug. Na enkele avonden met "blueberry pie" en barman Jeremy (Jude Law) in een New Yorks café, begint ze aan een roadtrip door Amerika om haar verdriet te verwerken. Op die tocht ontmoet ze allerlei interessante personages, zoals een agent met een drankprobleem (David Strathairn, de man die meer op Dustin Hofman lijkt dan Dustin Hofman zelf), diens ex-vrouw (huisfavoriet Rachel Weisz) en een arrogante gokverslaafde (Natalie Portman met een ongelofelijk fout kapsel). Allemaal gekwelde zielen die zich op een of andere manier in de problemen gewerkt hebben en die Elizabeth het leven helpen relativeren. Ondertussen onderneemt Jeremy verwoede pogingen om haar terug te vinden.

Visueel valt het meteen op dat we in Wong Kar Wai territory zijn. Wazige neonlichten, slowmotions, troebele nachtopnames,... alle zijn ze aanwezig. Voeg daar dan ook nog eens een geweldige soundtrack aan toe (wie niet smelt tijdens de blueberry pie scene met op de achtergrond The Greatest van Cat Power, die ook een klein rolletje heeft, is officieel harteloos) en we zijn vertrokken voor een uiterst aangename filmrit. Nouvelle nouvelle vague. Helaas is het allemaal net een tikje minder subliem dan we van de meester gewoon zijn, maar zelfs een mindere Kar Wai is nog altijd pakken beter dan een goeie film van een minder begaafde regisseur.

Hartverwarmende film voor gekwelde zielen en hopeless romantics. ***,5/****

08:40 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

04-12-07

de telefoon huilt mee

Vandaag is er een infosessie over het gebruik van de nieuwe telefoons die we ondertussen acht maanden hebben. Dan ga ik eindelijk te weten komen waarvoor dat langwerpige ding aan die gekrulde kabel dient, waar ik soms stemmen door hoor. Spannend!

08:55 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |