08-02-08

No one wants a tune about the 100th Luftballoon

okkervil_riverDe veel te warme Labozaal van het STUK in Leuven was gisterenavond goed gevuld. Ongetwijfeld zat het optreden van Okkervil River daar voor iets, zoniet alles, tussen.

Het driekoppige voorprogramma sleepingdog werd aangevoerd door een lieftallige deerne die sprookjesachtige muziek met sfeervolle melodieën bracht voor mensen die houden van lieftallige deernes die sprookjesachtige muziek met sfeervolle melodieën brengen. Aangezien ik zo iemand ben, kon ik het optreden wel appreciëren, al dreigde het wel een beetje saai te worden.

Saai is een term die allerminst van toepassing is op Okkervil River. Hun recentste cd, The Stage Names, is zo goed dat ze net niet in mijn top 10 van het afgelopen jaar geraakt is. Een quote uit Our Life is not a movie or maybe, het eerste, fantastische nummer van die cd zweeft al enkele maanden boven deze blog. Het stemgeluid van zanger Will Sheff, een man die eruit ziet alsof hij wel eens een boek durft te lezen, balanceert tussen de urgentie van Conor Oberst van Bright Eyes en de melancholische intimiteit van Bonnie "Prince" Billie. Muzikaal wordt er regelmatig gerefereerd aan Pavement en The Decemberists, goed volk dus. Er werd afgetrapt met The President's Dead, dat eerst rustig werd ingezet door Will Sheff die halverwege het nummer versterking kreeg van de andere vijf bandleden en zo direct voor het eerste hoogtepunt van de avond zorgde. En al snel werd duidelijk dat deze heren live harder rocken dan op plaat, en hun muziek nog beter tot hun recht komt. Voor de rest kregen we een uiterst energieke set met als persoonlijke hoogtepunten Unless it's kicks, Our life is not a movie or maybe, John Allyn Smith Sails en Plus Ones. De afwezigen hadden overschot van ongelijk. Optreden van het jaar! (voorlopig toch, aangezien dit het eerste optreden was waar ik naartoe ging)

09:23 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.