10-05-08

Kitsch & Glitter

Gisterenavond zette ik koers naar Brussel, alwaar momenteel, naar jaarlijkse traditie Les nuits Botanique plaatsvindt, het festival bij uitstek voor de liefhebber van de betere alternatieve muziek. Verspreid over drie podia deden 13 groepen gisteren hun ding.

Het was bloedheet, en de temperatuur steeg aanzienlijk toen een uiterst bevallige deerne in een citroengeel kleedje me aansprak, om te vragen of ik een enquete voor haar paper wilde invullen. Aangezien ik uiterst bevallige deernes in citroengele kleedje niks kan weigeren, deed ik dat. Daarna werd het tijd om de tent te betreden voor het optreden van iForward, Russia!, een band die me enkele jaren aangenaam verraste met hun album Give Me a Wall. Wie een kalm en ingetogen optreden verwachtte, was eraan voor de moeite, want deze heren en dame bliezen de tent zowat van zijn stokken met de oorverdovende, hyperkinetische wall of sound die ze optrokken. Bmpc ärty, maar dan in overdrive. Geslaagde opwarmer voor de volgende band die ik wilde zien, het onvolprezen Of Montreal.

Maar wil eerst iemand even de concertorganisator een harde klets tegen zijn oren geven voor zijn sadistische line-up? Wie haalt het in godsnaam in zijn hoofd om het geweldige Blood Red Shoes gelijktijdig met Of Montreal te programmeren? Ik kies niet graag, want kiezen is verliezen, en in dit geval moest Blood Red Shoes de duimen leggen. Hopelijk komen ze naar Pukkelpop deze zomer.

Of Montreal dus, een van mijn favoriete groepen, en de reden van mijn aanwezigheid gisteren. Deze groep, met de geniale frontman Kevin Barnes, evolueerde in de loop der jaren van een soort underground Beatles tot een extreem tongue-in-cheek en kitscherige alternatief discogezelschap. Steeds met geweldig hilarische teksten. Niks is te extreem of te silly. Een kwalitatievere en ironischere versie van Mika en The Scissor Sisters, waarmee ik niet wil zeggen dat ik deze groepen niet apprecieer. Dat het zeer kitscherig was, mag wel duidelijk zijn. De bandleden waren verkleed als een soort psychedelische hippies uit de toekomst, en Kevin Barnes was dan weer een glamrockversie van Rocky en Dr Frank'n'Furter uit the Rocky Horror Picture Show. Geregeld werd er van outfit veranderd en kwam ook een of andere mimespeler de boel wat opleuken. Het publiek werd bekogeld met confetti en ballonnen met glitters erin. Ik hing helemaal vol met die ondingen. Dat zal me leren om op de eerste rij te gaan staan. Maar afgezien van het kitschgedeelte was er natuurlijk ook de muziek en die was zoals verwacht uitstekend, van de eerste tot de laatste noot. Maar na 45 minuten zat de pret er helaas al op met de briljante afsluiter Heimsdalgate like a Promethean Curse. In oktober komen ze terug met een nieuw album wist de gitarist mij aan de merchandisingstand te vertellen. Ik zal er zijn!

En dan was het weer kiezen geblazen. Ofwel naar We Are Scientists kijken, van wie ik wel eens een liedje gehoord heb dat me wel beviel. Ofwel naar de mij enkel van naam bekende Two Gallants. De actieve ontdekker in mij koos voor het laatste en kreeg daar geen spijt van, integendeel zelfs. Al vanaf het eerste liedje werd ik bij het nekvel gegrepen door hun energieke folk-punk-country-blues en de aparte stem van de zanger, en bleef dat de hele set lang. Na afloop heb ik ze dan beloond door twee cd's te kopen. Grote klasse.

Daarna had ik geen zin meer in de leukerds van I'm From Barcelona, en ging ik huiswaarts, nog steeds bedolven onder die verdomde glitters, wat me rare blikken op de trein opleverde.

 

09:40 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Hey Ik hoop dat je een leuk festival hebt meegemaakt. Ik wens je nog een fijn en zonnig weekend.

Gepost door: martin | 10-05-08

Of Montreal was inderdaad zeer genietbaar. Wel jammer dat ze maar zes cd's bij hadden aan hun merchstan (waarvan ik er toch meteen twee heb gekocht...).

Gepost door: Secretly Belgian | 21-05-08

De commentaren zijn gesloten.