08-08-08

Canyoneroooo

Ik ben nu ongeveer een weekske terug uit de Joe Es of Eei en her den der zitten mensen te zagen en vragen naar anekdotes van mijn doldwaze tocht van LA naar New Orleans. Ik zou het bijvoorbeeld kunnen hebben over de niet te onderschatten wandelafstand van Hollywood Blvd naar het Hollywood Cemetery, of het indianenvrouwtje in Monument Valley, of Latrell de transseksueel, of de rodeo in Amarillo met Whiplash, the cowboy monkey! of over de steak challenge, de enorm straffe cocktails in New Orleans of de ballonvaart in Albuquerque, maar dat ga ik niet doen.

Ik heb ook de Grand Canyon bezocht. En hij was inderdaad behoorlijk groot en indrukwekkend. Na een ochtendlijke helicoptervlucht waren we aan het genieten van een laat ontbijt, toen 1 van onze groepsleden, Andrew, voorstelde om in de namiddag eens in de Canyon te gaan wandelen. Ik zag dat wel zitten. Andrew had zich goed voorbereid. Hij had gelezen dat we best om 15u vertrokken omdat de zon dan niet zo fel meer zou branden. Van de geïnteresseerden bleven we om 15u blijkbaar maar met drie over. Andrew kwam aan onze hut kloppen en was verbaasd dat we geen lange broek aanhadden om ons tegen de zon te beschermen. Hij vroeg ook of we voldoende water meehadden en zonnecrème gesmeerd hadden. Ik begon Andrew op dat moment al een beetje irritant te vinden.

Hij zag de wandeling volledig zitten, want hij had al jaren ervaring met wandeltochten in het regenwoud en andere plaatsen. Hij zette er dan ook flink de pas in. Mijn conditie is vrijwel nihil, dus ik spaarde mijn krachten wat. Na anderhalf uur afdalen vond ik het wel genoeg, aangezien we heel die weg nog terug naar boven moesten. Andrew wilde nog verder, maar werd uiteindelijk toch tot rede gebracht, en tegen zijn zin werd dan toch de terugtocht ingezet.

Na een kwartier stijgen wilde hij een kleine rustpauze inlassen. Aangezien ik op dat ogenblik harder hijgde en zweette dan een doorsnee porno-acteur vond ik dat een goed idee. Na de rustpauze zetten we onze tocht weer verder, tot hij tien minuten later alweer wilde pauzeren. Onze derde compagnon ging ondertussen al wat verder. Twee bochten later wilde Andrew alweer pauzeren. Hij zat er compleet door. Blijkbaar was het hem wat te warm geworden daar beneden. Vanaf dat moment was elk excuus goed voor hem om effe te pauzeren, tot grote ergernis van mezelf. Ik wilde hem ook niet achterlaten omdat hij er echt slecht uitzag en ik geen dode op mijn geweten wilde hebben. Het grappigste moment vond ik toen hij lijkbleek werd en met zijn hoofd tussen zijn knieën ging zitten en helemaal niet meer reageerde als ik iets zei. Uiteindelijk vatte hij toch weer moed en ging een beetje verder. Toen goot hij heel zijn waterfleske uit over zijne kop. Zo heb ik hem meegesleurd tot bijna aan de top. En daar heb ik hem gevraagd of hij het erg vond dat ik hem achterliet. Ik was het beu van op hem te wachten, en ik dacht wel dat hij het zou overleven. Vanaf dat punt heb ik nog een kwartierke gestapt. Een uur na de andere medewandelaar kwam ik boven aan. En nog een half uur na mij is Andrew dan gearriveerd. We hebben hem de rest van de avond niet meer gezien. Hij is blijkbaar direct gaan slapen, en de volgende ochtend had hij overal spierpijn. Al bij al is mijn conditie dan toch nog niet zo slecht.

10:55 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

Een kwestie van doseren zeker?

Gepost door: Life is a dance | 08-08-08

lol :-)))
did't hé got a stiffy om zichzlef recht te houden?

Gepost door: cms | 08-08-08

Haha!

Gepost door: kikkertje | 08-08-08

De commentaren zijn gesloten.