31-08-08

Heimwee die niet overgaat

Gisteren zakte ik af naar mijn geboortetown omdat zich daar zowaar een muziekfestivalletje afspeelde, Waranderock. Niet dat dat zo speciaal is, elk boerengat heeft tegenwoordig wel zijn eigen rockfestival, maar ik had een goeie reden om te gaan. Yevgueni, voor het eerst sinds lang een Nederlandstalige groep die zowel muzikaal als tekstueel sterk uit de komt.

Ik heb de groep leren kennen via Syho, die hun cd'tje Kannibaal eens kocht toen ze bij mij op bezoek kwam. Tot dan was ik alleen vertrouwd met het bloedmooie "Als ze lacht" (tip hier maar eens aan Clouseau'tjes), maar het nummer Sara trok me definitief over de schreef. Een in melancholie gedrenkte song, met een lichtjes zielige, maar ook komische strofe:
"De lege glazen die plaatsten we sluw
op het randje van de toog
en wachtten dan af als een stel oude bokken
tot Sara voorover boog
En wij drinken lijk zot want hoe meer glazen leeg
Hoe meer inzicht je in Sara's binnenkant kreeg"

Yevgueni dus. Ze brachten een energieke set, die rijkelijk plukte uit hun twee albums, en aangevuld werd met drie nieuwe nummers die alvast het beste doen verhopen voor de derde, in maart te verschijnen plaat. Hoogtepunten voor mij waren "Sara", "Als ze lacht", "Eenzaam met jou", "Verloren Zoon" en het nummer dat van geen enkele radiozender te branden is "Robbie II". De zanger bleek een sympathieke peer te zijn, met een gezond gevoel voor humor. En mijn huidige mening dat Yevgueni met kilometers voorsprong veruit de beste Nederlandstalige band van het moment is, blijft intact. Enige punt van kritiek is dat er teveel geforceerde publieksparticipatie verwacht werd ("in de handen klappen" "met de vingers knippen" "meezingen").

Daarna was het de beurt aan een hyperkinetische dwerg met een keyboard die luistert naar de naam Sioen. Ik geef toe dat ik het niet zo heb voor deze groep, die op cd nog slapper uit de hoek komt dan de doorsnee penis bij een naaktfoto van Margriet Hermans. Maar de eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik ongeveer de helft van het optreden best wel ok vond. Vier sterke openingsnummers, dan nog een geweldige versie van een geweldig lied "Too good to be true" en nog een onderhoudende versie van "Another Ballad". Voor de rest vond ik het geforceerde aanstellerij. En was het nu echt nodig om na elk nummer de titel nog eens te zeggen? Half geslaagd dus, en dat is al de helft beter dan hun cd's. Misschien herzie ik mijn mening ooit nog eens.

12:00 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

30-08-08

Happy-Go-Lucky

"You look tired." "That's just my face."

Dé feel-good-movie van het jaar is bij deze officieel bekend: Happy-Go-Lucky van doorgaans niet zo vrolijke Frans Mike Leigh. De film volgt enkele weken in het leven van Poppy (rol van Alexis Zegerman), een dertigjarige lerares, die met een aanstekelijk kinderlijk enthousiasme door het leven stapt. Voor deze flapuit schijnt elke dag de zon en ze weigert halsstarrig volwassen te worden of het leven serieus te nemen (een vrouw naar mijn hart), zelfs wanneer ze in een flamencoles door een gepassioneerde lerares aangespoord wordt om haar innerlijke woede te zoeken.

Een echte verhaallijn valt er niet te bespeuren in deze film. Het is vooral een karakterschets van een eeuwige optimist en een anekdotische aaneenschakeling van doorgaans hilarische confrontaties van Poppy met de mensen die haar omringen en niet altijd begrijpend reageren. Zo krijgt ze van haar jongere, zwangere zus ("Don't you ever want a baby?" "No thanks, I just had a kebab.") het verwijt dat ze niks van haar leven maakt en geen verantwoordelijkheid neemt. Poppy countert dit door te zeggen dat ze wel gelukkig is.

De meest interessante confrontaties zijn er wanneer Poppy rijles neemt, en haar rij-instructeur een extreem racistische, homofobe, paranoïde controlefreak blijkt te zijn. De ultieme clash tussen goed en kwaad. Zal Poppy's eeuwige optimisme standhouden?

Alexis Zegerman (een beetje een lookalike van Sandra Bullock) speelt haar rol met een onweerstaanbare, ontwapenende charme. Hoe grof ze soms ook uit de hoek komt, het is onmogelijk kwaad op haar te zijn. Ze is een plezier om naar te kijken, en tovert in vrijwel elke scene een glim- of luide lach te voorschijn. Dit moet het meest opgewekte filmpersonage zijn sinds Amélie Poulain.

Warm aanbevolen: ***/****

"Bear with me." "Is there? Where is he?"

09:40 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

29-08-08

Zwijgen is goud

Wie zijn sociaal realistische films graag sociaal realistisch ziet kan dezer dagen naar Le silence de Lorna gaan kijken, een uppercut van formaat van de gebroeders Dardenne die het deze keer over schijnhuwelijken hebben.

De Albaanse Lorna (rol van Arta Dobroshi) heeft de Belgische nationaliteit verworven door met Claudy, een junkie, te trouwen. Ze hoopt haar grote droom waar te maken, een snackbar openen. Maar de maffioso Fabio, die het huwelijk gearrangeerd heeft, wil Claudy uit de weg ruimen, zodat hij een nog lucratievere deal kan sluiten door Lorna met een Rus te laten huwen.

Formeel wijkt deze film af van de vorige Dardennefilms, doordat ze dit keer niet meer constant met een handheldcamera op de huid van hun acteurs zitten, maar gebruiken maken van meer conventionele cameratechnieken, wat de kijkervaring iets gemakkelijker maakt. Gemakkelijker, maar daarom niet aangenamer. Inhoudelijk blijft de film nog steeds actief in de onderbuik van de maatschappij. Ontsnappen aan de struggle for life is onmogelijk. De film speelt zich af in grauwe stadsbuurten, vervallen appartementen, louche snackbars en obscure bars, gezellige plaatsen kortom. Het leven zoals het is, voor sommigen.

Van de gebroeders Dardenne hoeven we geen melodrama te verwachten, maar rauw realisme, dat tot op het bot gaat. En toch slaagt de film erin te ontroeren.

Atra Dobroshi is verpletterend goed als de onfortuinlijke Lorna. Ze levert een uiterste doorleefde en breekbare vertolking. Ondanks alles leeft er bij Lorna hoop. Hoop op een beter leven, hoop dat alles uiteindelijk wel goed komt. Hoop die soms tot drastische beslissingen leidt. Ook Jérémie Renier maakt indruk als junkie die probeert af te kicken.

Zeer straffe kost: ****/****

 

08:31 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

24-08-08

"De Rus is aant opkomen"

Soms kan een mens al bij het ontwaken weten dat het een rare dag zal worden. Gisteren was zo een dag die begon met een rinkelende telefoon en de woorden "komt gij vandaag spelen?" uitgesproken door mijn neef. Na wat geregel kwam hij mij rond 13u oppikken in het station van Diest, waarna we koers zetten naar een maat(ula) van ons. "Over een kwartier zijn we er," deelde mijn neef mede, om twee minuten later op 's mans oprit aan te komen. Iets later belandden we in the middle of nowhere tussen Scherpenheuvel en Tielt-Winge in de Appenzeller Hütte, een kitscherige Tirolerhut met aangepaste muziek. Spaß! De eigenaar gaf ons drankadvies: een Edelweiss Hefe en een Schnapps. Nadat we afgerekend hadden, nodigde de eigenaar ons uit om mee te kijken naar de Olympische Spelen, en in het bijzonder Tia Hellebaut, en aldus stonden we met vieren naar een tv'tje met meer sneeuw dan beeld naar Tia te kijken, een spektakel dat me overigens slechts matig tot niet kon boeien. Ondertussen drukte de man zijn ongerustheid uit over het feit dat de Secatankstations allemaal omgevormd waren in Lukoiltankstations: "De Rus is aant opkomen," sprak hij onheilspellend. Maar geen van ons had behoefte om hem daar verder over te ondervragen, want er stonden nog heel wat bestemmingen op het programma.

We belden nog een vierde maat op, die niet onmiddellijk kon komen omdat er groot nieuws was op de snookerclub waar hij actief is. Hij zou ons later treffen. Daarna zetten we koers naar Diest alwaar we achtereenvolgens in 't Groot Genoegen en The Celt (een prima Irish Pub) iets dronken, en vervolgens naar de obscure snookerclub gingen, die failliet bleek te zijn en weldra haar deuren sluit. Over de bizarre figuren die daar waren, ga ik niet uitwijden, want dat zou ons te ver leiden. Maat 4 stelde voor om des avonds naar dancing Millennium in Herselt te gaan. Het klonk marginaal en fout, en bijgevolg was onze interesse gewekt.

Maar eerst moesten we nog bij mijn nonkel en tante gaan eten, met een zeer geflipte conversatie aan tafel. Als dessert gingen we naar Averbode om een ijsje te eten. Daarna hebben we iets gedronken in café Heren van Zichem in, u raadt het al, Zichem. Rond 22u troffen we maat 4, zijn snookerkompaan en twee neven (die zonder overdrijven, elke dialoog uit FC De Kampioenen vanbuiten kennen, it's a strange world), in café Roxy in Averbode. Drie Whisky-cola's en een verjaardagshymne op de voicemail van Syho later, belandden we in discotheek Millennium, waar we voor drie euro lid werden voor een jaar, en waar de slechte beats à volonté door de boxen schalden. Foute boel, zoals verwacht, maar in het leven moet ne mens niet altijd even serieus zijn, en dus hadden we er weinig moeite mee om de ironie ervan in te zien en volle bak mee te doen. Ik heb overigens nog met succes onderhandeld met de wc-madam, die me na vier keer en een heel betoog vanmijnentwege over het feit dat ze beter piskaarten zou invoeren voor de frequente klanten, een keer gratis liet gaan. Om 4u besloten we dat het welletjes geweest was en keerden we huiswaarts.

13:14 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

21-08-08

Kiss the chef

The bullet is through the church, de kogel is door de kerk. Vanaf 3 september gaat de fILLE wekelijks van zes tot half tien kookles volgen in avondonderwijs. "Ideaal voor de nieuwe man", aldus werd de cursus aangeprezen. Echt iets voor mij dus. Tot nu toe beperken mijn kookkunsten zich tot het opwarmen van diepvriesmaaltijden in de microgolf of de gewone oven. Maar binnen dit en enkele maanden zal die Peter Goossens van het Hof Van Cleve waarschijnlijk zjin boeltje kunnen pakken. Hij weze bij deze gewaarschuwd.

Anderen beveel ik aan mij niet uit te lachen, want ik ben nu officieel "ene vant beroeps". In concreto houdt dat in dat ik tegen onverantwoorde snelheden met mijn opgefokt brommertje de speelplaats zal komen opgescheurd, ook al is de school op nog geen vijf minuten wandelafstand van mijn deur en heb ik geen opgefokt brommertje. En als iemand een te grote bek tegen mij durft opzetten (ik kijk specifiek naar de leraars), dan zullen ze kennis maken met mijn patattenmeske. En op de speelplaats ga ik anderen beschermingsgeld vragen, 5 euro per dag. Beschermingsgeld tegen mij weliswaar. De achterbank van alle stadsbussen claim ik bij deze ook, en ik zal het niet nalaten in alcholstift allerlei schunnige teksten en tekeningen te maken, en mijn kauwgom onder de banken te plakken. En in het weekend ga ik alle marginale dancings in de buurt onveilig maken, in Zino & Judy- of Système Nouveau-outfit (outfits, die verbazend veel lijken op de kleding van de mannen van de vuilkar, predestinatie gok ik?). Kelly's, Nancy's, Lindsy's en Sabrina's aller landen, be afraid, be very afraid.

09:12 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

20-08-08

Prettige feestdagen

Het afsluiten van internet door de fuckers van Telenet (al valt hen in deze weinig te verwijten), kan tot verrassende vondsten leiden. Maandagavond kwam ik thuis en merkte dat het internet afgesloten was doordat enkele rekeningen niet betaald waren, aldus de melding op mijn scherm. Vreemd vond ik dat, aangezien mijn huisgenoot altijd heel stipt is met betalingen. Ikzelf ook trouwens. Qua stiptheid ben ik het equivalent van een nauwgezette autist met een horloge dat enkele minuten voor loopt. Zo stipt dus.

Mijn huisgenoot wist van niks, en had bij zijn weten alle rekeningen al betaald. Hij stelde een onderzoek in. Meerbepaald naar brievenbus 4, de brievenbus naast de onze, die van niemand is, maar altijd uitpuilt van de post. Met zijn smalle handen heeft hij erin gegraaid, en trof daar drie brieven van Telenet aan. En ook een kerstkaart ter mijner attentie van deze jongedame en haar vriend. Een aangename verrassing midden in het jaar :-)

En nu nog even klacht indienen bij de Post. Zeikerds!

08:19 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

17-08-08

Pukkelpop Dag 3

Hoogtepunten: The Dresden Dolls (punkcabaret van de allerhoogste plank), Two Gallants (twee trieste cowboys, hartverscheurende mooi), Sigur Ros (sprookjesmuziek)

Goed: The Black Box Revelation (hier gaan we nog veel van horen), Black Kids (opgewekte indiepop), MGMT (idem), Anti-Flag (de betere punkrock), Bloc Party (ambiance)

Uiterst amusant: The Wombats (prettige pop en onnozele grappen)

Ik kak nog liever in mijn broek dan deze onmuziek van twee pretentieuze Gentse broertjes ooit nog te moeten ondergaan: Soulwax

Stoorde niet op de achtergrond: The Rones (Queens of the stone age in het Belgisch) en Dan le Sac vs Scroobius Pip (hiphop)

 

11:16 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

16-08-08

Pukkelpop dag 2

Hoogtepunten: The Gutter Twins (Lanegan! + Dulli! = vuurwerk!), Blood Red Shoes (wat een vrouw (visueel hoogtepunt van het weekend gok ik), en wat een songs!), The Do (hoogst aanstekelijke pop), Los Campesinos! (ideaal voor mensen met een short attention span, hyperkinetisch)

Goed: Sons and Daughters (Tarantino meets Blondie), Tim Vanhamel (Rock n Roll), The Breeders (Big Deal, letterlijk)

Slecht: Arsenal (ideaal voor vijftigers met midlife crisis)

Stoorde niet op de achtergrond: Tindersticks, Cold War Kids

Stoorde wel op de achtergrond: die gestoorde heks van Within Temptation, en die oh zo sympathieke Spearhead

Irritante trends: mensen die een hartje maken met duimen en wijsvingers naar de groepen toe, gooien met bekerhouders, het ophouden van blaadjes waarop gebedeld wordt naar bandgadgets (plectrum please).

Op naar dag 3

09:51 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

15-08-08

Pukkelpop Dag 1

Ultrakort verslag:
Hoogtepunten: Amy Macdonald (miauwkes!), Soko (nog steeds even charmant en chaotisch), Drive-by Truckers (broeierige americana), Hot Chip (de betere beats)

Goed: Danko Jones (rock 'n' roll), Triggerfinger (idem), Joe Lean and The Jing Jang Jong (prijs voor beste groepsnaam), Joan As Police Woman, Dropkick Murphys, Kaisers Orchestra (hoempapa!)

Matig: Die! Die! Die! (dertien in een dozijn), The Killers (heel afgelikt, geen plaats voor spontane momenten)

Tegenvaller: Mercury Rev (esoterisch gewauwel)

Stoorde niet als achtergrondmuziek: Dirty Pretty Things, The Subways

Gezelschap + chauffeur: uitstekend

10:22 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

09-08-08

De kaartjesknipper

Soms doen mensen dingen die totaal niet verwacht worden, maar die me toch goedgezind maken, zoals de kaartjesknipper op de trein van Antwerpen naar Leuven daarstraks, even voordat we het eindstation bereikten: "Ziezo mensen, ik vond het heel leuk om jullie op deze mooie dag bij mij op de trein te hebben, maar helaas is dit het einde van de rit. Maar voor sommigen onder jullie is dit ook het begin van een mooi weekend, want met Marktrock staat Leuven dit weekend drie dagen in het teken van rock en pop. En jullie kunnen van optredens genieten terwijl jullie enkele pintjes drinken, of slechts eentje. Doe het in elk geval met verstand. Graag wil ik ook nog de overlevenden van de dodentocht in Bornem feliciteren met hun fantastische prestatie. Jammer genoeg moest ik werken, anders was ik er zeker bij geweest. En alle andere reizigers wens ik ook nog een heel prettige dag tot. Hopelijk tot gauw."

Wat mij ook goedgezind maakt zijn deuntjes van M83, The Do en She & Him.

20:27 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

08-08-08

Canyoneroooo

Ik ben nu ongeveer een weekske terug uit de Joe Es of Eei en her den der zitten mensen te zagen en vragen naar anekdotes van mijn doldwaze tocht van LA naar New Orleans. Ik zou het bijvoorbeeld kunnen hebben over de niet te onderschatten wandelafstand van Hollywood Blvd naar het Hollywood Cemetery, of het indianenvrouwtje in Monument Valley, of Latrell de transseksueel, of de rodeo in Amarillo met Whiplash, the cowboy monkey! of over de steak challenge, de enorm straffe cocktails in New Orleans of de ballonvaart in Albuquerque, maar dat ga ik niet doen.

Ik heb ook de Grand Canyon bezocht. En hij was inderdaad behoorlijk groot en indrukwekkend. Na een ochtendlijke helicoptervlucht waren we aan het genieten van een laat ontbijt, toen 1 van onze groepsleden, Andrew, voorstelde om in de namiddag eens in de Canyon te gaan wandelen. Ik zag dat wel zitten. Andrew had zich goed voorbereid. Hij had gelezen dat we best om 15u vertrokken omdat de zon dan niet zo fel meer zou branden. Van de geïnteresseerden bleven we om 15u blijkbaar maar met drie over. Andrew kwam aan onze hut kloppen en was verbaasd dat we geen lange broek aanhadden om ons tegen de zon te beschermen. Hij vroeg ook of we voldoende water meehadden en zonnecrème gesmeerd hadden. Ik begon Andrew op dat moment al een beetje irritant te vinden.

Hij zag de wandeling volledig zitten, want hij had al jaren ervaring met wandeltochten in het regenwoud en andere plaatsen. Hij zette er dan ook flink de pas in. Mijn conditie is vrijwel nihil, dus ik spaarde mijn krachten wat. Na anderhalf uur afdalen vond ik het wel genoeg, aangezien we heel die weg nog terug naar boven moesten. Andrew wilde nog verder, maar werd uiteindelijk toch tot rede gebracht, en tegen zijn zin werd dan toch de terugtocht ingezet.

Na een kwartier stijgen wilde hij een kleine rustpauze inlassen. Aangezien ik op dat ogenblik harder hijgde en zweette dan een doorsnee porno-acteur vond ik dat een goed idee. Na de rustpauze zetten we onze tocht weer verder, tot hij tien minuten later alweer wilde pauzeren. Onze derde compagnon ging ondertussen al wat verder. Twee bochten later wilde Andrew alweer pauzeren. Hij zat er compleet door. Blijkbaar was het hem wat te warm geworden daar beneden. Vanaf dat moment was elk excuus goed voor hem om effe te pauzeren, tot grote ergernis van mezelf. Ik wilde hem ook niet achterlaten omdat hij er echt slecht uitzag en ik geen dode op mijn geweten wilde hebben. Het grappigste moment vond ik toen hij lijkbleek werd en met zijn hoofd tussen zijn knieën ging zitten en helemaal niet meer reageerde als ik iets zei. Uiteindelijk vatte hij toch weer moed en ging een beetje verder. Toen goot hij heel zijn waterfleske uit over zijne kop. Zo heb ik hem meegesleurd tot bijna aan de top. En daar heb ik hem gevraagd of hij het erg vond dat ik hem achterliet. Ik was het beu van op hem te wachten, en ik dacht wel dat hij het zou overleven. Vanaf dat punt heb ik nog een kwartierke gestapt. Een uur na de andere medewandelaar kwam ik boven aan. En nog een half uur na mij is Andrew dan gearriveerd. We hebben hem de rest van de avond niet meer gezien. Hij is blijkbaar direct gaan slapen, en de volgende ochtend had hij overal spierpijn. Al bij al is mijn conditie dan toch nog niet zo slecht.

10:55 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

03-08-08

Wijze woorden op zondag

When young, we mourn for one woman...
as we grow old, for women in general.
The tragedy of life is that man is never free yet strives for what he can never be.
The thing most feared in secret always happens.
My life, my loves, where are they now?
But the more the pain grows, the more this instinct for life somehow asserts itself.
The necessary beauty in life is in giving yourself to it completely.
Only later will it clarify itself and become coherent.

Uit Slacker

14:15 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

02-08-08

It's not wrong, just different

Terug van een geweldige reis door Amerika. Dit was het toepasselijke themalied van de tour. Meer nieuws volgt:

 

08:55 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |