27-11-08

Doe de Moestafa

Terwijl ik op het werk op het gemak probeer wakker te worden en nog wat te bekomen van de iets te geslaagde receptie van gisterenavond, wordt er plotseling luid op het raam geklopt. Sinterklaas kon het niet zijn, want die komt pas op zes december, dus ik besloot het te negeren. Nog geen halve minuut later werd er weer op het raam geklopt. Ik ging de deur opendoen, en daar stond een allochtone buurtbewoner die blijkbaar verbaasd was toen hij mij zag. "Moestafa? Moestafa?" "Non, fILLE," antwoordde ik. "Moestafa? Moestafa?" Gadverdamme, het was er weer ene die traag van begrip was. "Je ne connais pas Moestafa." "Moestafa?" Het begon een beetje belachelijk te worden vond ik zelf. De man in kwestie keek verbaasd rond, en breidde plots zijn woordenschat uit met 100%: "Camion, Moestafa?" Ik wist absoluut niet wat hij bedoelde, dus schakelde ik over op een andere taal. Ik moest korte zinnen maken, dat was duidelijk: "English?" "English no, Moestafa?" Communicatie had duidelijk geen zin, dus ik besloot gewoon te zwijgen en af te wachten. Dat leidde tot het volgende: "Camion, Mustafa? Mustafa? Camion? Camion? Mustafa?" Waarna hij teleurgesteld verder ging. Rare jongens, die buurtbewoners.

08:57 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

26-11-08

Hey ho! hey ho!

Dwergen zijn geweldig! Voila, dat heb ik ook weer eens gezegd. Volgens mij ligt het aan hun disproportionele vormen: dat kleine lijf met die kleine armpjes en beentjes, maar dan wel een hoofd en handen van normale omvang. Een beetje zoals de poppen uit het Liegebeest. In films en tv-series zijn ze ook altijd een garantie op succes. Ik kan geen enkele slechte film bedenken waar een dwerg in meedoet. Zelfs Ron alles-wat-ik-aanraak-verandert-in-een-ongelofelijke-kutfilm Howard kwam er mee weg in Willow. En gisteren was het ook weer prijs bij de Matroesjka's.

Maar daar stopte de dwergenpret zelfs niet gisteren. In mijn droom dook er ook eentje op, maar wel een raar mannetje. Ook wel een rare droom trouwens. Het begon ermee dat ik wakker werd in een muf geurende, slecht verlichte kamer, en nee, dat is niet iedere ochtend het geval. Ik zat vastgebonden op een stoel en zag een kale dwerg met dikke lippen en VTM-sticker op zijn hoofd dode foetussen doorklieven met een bijl, om daarna hun ingewanden op te eten. "Wat heeft dit te betekenen?", vroeg ik, omdat ik me afvroeg wat dat te betekenen had. Het bebloede dwergenmuiltje sprak: "I'm looking for eternal life. I suck the life energy out of dead foetusi" Ook dat nog, een Engelstalige dwerg, maar hij verstond blijkbaar wel Nederlands. "Allemaal goed en wel, maar moet dat persé zo agressief?" "I'm the fourth reincarnation of Jesus Christ," antwoordde hij. Alsof dat ineens alles rechtvaardigde. Godsdienstwaanzin, zelfs in dromen komt het voor. "Wie waren de vorige drie dan wel?", wilde ik weten. "Jesus Christ, John Cleese and Johnny Cash. And I am Jef Celis" Hier moest ik hem even corrigeren. "Jefke makker, ik wil niet moeilijk doen, maar in dat geval zijt gij niet de vierde, maar derde reïncarnatie van de heiland, want terugkeren in hetzelfde lichaam beschouw ik niet als reïncarnatie." Toen werd hij kwaad denk ik, want hij kwam op me afgestormd en sloeg me met een dode vis in mijn gezicht. "You'll never be a fisherman!", brulde hij. Alsof dat ooit een van mijn ambities geweest is. Dus ik antwoordde hem: "En gij zult nooit de hoofdrol krijgen in De Grote Vriendelijke Reus." "You'll never be a toothpick," diende hij me van repliek. Nu ging hij te ver. Dat ik nooit een visser zou worden, daar had ik me al lang bij neergelegd, maar mijn ambitie als tandenstoker zomaar in de kiem smoren, dat kon ik niet verdragen. "En gij zult nooit een extra grote pizza carnivore kunnen opeten bij La Vecchia Napoli," daagde ik hem uit. Die weddenschap wilde hij wel aangaan. En ik moet toegeven dat ik hem onderschat had. Hij werkte heel het spel naar binnen, zij het niet zonder enige moeite. Hij begon een beetje groen te zien. Tegen de tijd dat ik de rekening gevraagd had, ontplofte hij ineens, letterlijk. En zo ontsnapte hij aan het betalen van de rekening. Moe maar tevreden werd ik wakker. Jefke Celis, may you rest in pieces.

08:23 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

24-11-08

dingen die een mens zich soms afvraagt

Al heel het weekend word ik gekweld door volgend vraagstuk, dat zich om onbestemde reden aan mij opdrong: als je met je vingertoppen je arm aanraakt, waar heb je dan het meeste gevoel? in de vingertoppen of in de arm?

08:55 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

23-11-08

Toepasselijk gelet op de weersomstandigheden

Na al die jaren nog steeds geweldige (c)rap:

 

18:59 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

21-11-08

Fleet Foxes @ AB

Dat het leven kut is, wisten we al langer. Dat de aarde een koude, eenzame plaats is ook. Dat de meeste mensen primitieve egoïsten zijn die enkel hun eigen plezier najagen, is ook niet nieuw. Maar af en toe flakkert er tussen al deze somberheid eens een baken van licht op, dat alles weer de moeite waard maakt. Af en toe wordt een mens zo met verstomming geslagen, dat alles wat voorafging slechts een manke aanloop lijkt naar dat ene moment. Dat was bijvoorbeeld het geval bij het horen van New Slang van The Shins ("This song will change your life", zei Natalie Portman daar later nog over in de meest waarachtige dialoog uit het geweldige Garden State), of de meest essentiële plaat allertijden: In the Aeroplane over the Sea van Neutral Milk Hotel. En gisterenavond was het ook weer prijs in de Ancienne Belgique.

Na een meute strontzatte, kotsende en stinkende studenten getrotseerd te hebben en na een ingetogen, maar niet geheel overtuigende J. Tillmann, betraden Fleet Foxes het podium voor de meest fantastische 75 minuten van dit jaar. Hun muziek is een mix van al het mooie wat popmuziek te bieden heeft. Persoonlijk hoor ik er invloeden in van The Beach Boys, The Shins, Led Zeppelin ten tijde van hun derde album, Neil Young en zelfs Fernando van Abba. Vanaf de eerste noten begon spontaan de zon te schijnen en werd de wereld een beetje mooier. De ene prachtsong volgde de andere op, en het publiek lustte er wel pap van. De hoogtepunten van hun cd en ep, waren live ook de hoogtepunten (White Winter Hymnal, Your Protector, Mykonos). Kippevelmomenten! Zanger Robin Pecknold (een kruising van Jezus met Urbanus anno de seventies) bewees tijdens een mij onbekend nummer dat hij geen micro nodig heeft om te kunnen zingen. Zelden klonk muziek zo oprecht als dit. Bovendien bleken de groepsleden tussen de nummers door ook nog eens enthousiaste kerels te zijn, met een goed gevoel voor humor. Absolute topklasse!

08:09 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

18-11-08

Woef

Blijkbaar vonden sommigen in mijn gezelschap het ongepast dat ik bij het à volonté chinees buffet iets te luid opmerkte dat ons dessert gearriveerd was, toen er een hond blafte in de zaak.

20:37 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

16-11-08

Der Führer hat immer recht

Zelfs bij personeelsuitstapjes: http://www.luckytv.nl/video_untergang.html

14:06 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

10-11-08

Godard en Agnew

Sommige toevalligheden in het leven zijn toch wel heel toevallig, of gewoonweg bizar. Op mijn vrije brugdag keek ik deze voormiddag naar Le Petit Soldat, een film die deel uitmaakt van de voortreffelijke DVD-box van Jean-Luc Godard, en ik bedacht me dat diezelfde compromisloosheid en eigenzinnigheid die hij in zijn films aan de dag legt ook bij Alex Agnew terug te vinden is. Rond de middag bevond ik mij in de Fnac en zag daar de nieuwe DVD van Alex Agnew staan, en uiteraard heb ik die meegenomen. Op de binnenkant van het doosje staat een citaat: "He who jumps into the void owes no explanation to those who stand and watch.", een citaat van, jawel, Jean-Luc Godard. Zo een dingen maken mijn dag goed :-)

Ook nog een muziektip: Elephants...Teeth Sinking into Heart van Rachael Yamagata is de ideale soundtrack voor de herfst:

 

13:32 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

05-11-08

Loft

De nieuwe film van Erik Van Looy speelt nu al enkele weken en ongeveer iedereen in Vlaanderen heeft hem al gezien en vindt hem nagenoeg zonder uitzondering fantastisch. Sinds gisteren behoor ik ook tot de categorie van mensen die hem gezien heeft, fantastisch echter it ain't.

Het begint nochtans goed. Het uitgangspunt, "5 vrienden, 1 loft, 1 lijk", spreekt tot de verbeelding. Wie is de dode vastgeketende vrouw op het bed, en hoe is ze daar terechtkomen? Intrigerende vragen, een paranoïde sfeer, gecombineerd met degelijk acteerwerk (Filip Peeters en Matthias Schoenaerts in het bijzonder), en een hypergestileerde vormgeving (Van Looy is duidelijk fan van Michael Mann) zorgden ervoor dat ik gedurende de eerste helft geboeid (no pun intended) bleef toekijken. Maar dan loopt het een beetje mis. Als kijker besef je dat het je geen zak kan schelen wat er met de personages zal gebeuren, en vraag je je alleen nog af hoe de plot zich verder zal afwikkelen. En ook met die afwikkeling loopt het een beetje fout. Had de film een kwartier korter geweest, zou ik er een tevredener gevoel aan overgehouden hebben. Nu was het mij allemaal net iets teveel over the top.

Wat niet betekent dat het een slechte film is, zeker niet. De talrijke flash backs en flash forwards zitten op een natuurlijke manier in het verhaal verwerkt. Maar al bij al is dit een routineuze thriller, die doet wat hij moet doen, zonder meer. Ik heb me niet verveeld, maar enkele strategische beslissingen zouden tot een beter eindresultaat geleid hebben. Een beetje een gemiste kans.

**,5/****

08:25 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |