26-02-09

Does life seem worthwhile to you?

Ik ben goedgezind. Dat mag ook wel eens. De oorzaken zijn veelvuldig:

Een uiterst briljant optreden van de goddelijke Mariee Sioux in de AB op maandag. Dit optreden heeft de lat zo hoog gelegd dat het heel onwaarschijnlijk is dat het dit jaar nog overtroffen zal worden. Voor een verslag en een youtubeversie van het optreden, check out Roen's Ranch.

Al sinds gisterenochtend, toen het nieuws mij bereikte dat Faith No More een reünietoer gaat doen langs de Europese festivals, en het ziet er naar uit dat ik jeugdhelden eindelijk eens live aan het werk zal kunnen zien! Mike Patton en co, Laat Werchter links liggen en opteer voor Pukkelpop!

Dit goeie nieuws werd dan ook nog eens aangevuld door een goed optreden van Rachael Yamagata in de AB, en dat in aangenaam gezelschap. Het voorprogramma, een eenmansproject waarvan ik niet eens de naam heb opgevangen, bood een eerder surrealistische ervaring. Het leek of hij slechts gewapend met gitaar eens alles wilde uitproberen wat in hem opkwam, en hij faalde grandioos. Er is slecht, en pijnlijk genant slecht. Dit optreden paste duidelijk in de laatste categorie. Tenenkrommende tekstflarden werden eindeloos herhaald, en hij had blijkbaar van sinterklaas een effectenpedaal gekregen waarmee hij zichzelf opnam en dan ook nog eens eindeloos herhaalde. Tussendoor kregen we bindteksten in uiterst gebrekkig Limburgs Engels, en enkelen kregen vlak voor het nummer Daily Drinker (waarschijnlijk ook het startpunt van zijn carrière op een zatte avond) een bekertje wijn aangeboden. Lachen!

En in het publiek bevonden zich ook enkele malloten. Achter mij stond een overenthousiaste Waal heel de tijd in mijn nek te ademen, en alles wat Rachael zei, leek hij het grappigste te vinden dat hij ooit gehoord had, wat dan resulteerde in een naar adem happend piepgeluid dat als lach moest fungeren. Maar dat viel al bij al nog meer vergeleken met de geitenwollen rastadeerne voor mij die waarschijnlijk op een strikt macrobiotisch dieet leeft en regelmatig wat gas liet ontsnappen. Een ondraaglijke stank. Plotseling maakten zij en haar vriendin zich uit de voeten. Waarschijnlijk op zoek naar de dichtsbijzijnde toiletten. Dolle pret.

09:21 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

21-02-09

Lang leve AIDS!

Hoera voor AIDS! Zo, dat moest er even uit. Toch raar dat AIDS, oorspronkelijk een apenziekte, bij de mens verspreid is geraakt. Hoe gaat zoiets in zijn werk vraag ik me dan af? Via de uitwisseling van lichaamssappen wordt algemeen aangenomen. Ik zie de eerste bosjesman met AIDS al bij de dokter zitten als hij de diagnose krijgt. "Hoe kan dat dan dokter?" "Wel, er zijn twee mogelijkheden: ofwel heb je een chimpansee in de kont geneukt, ofwel heb je in je vinger gesneden toen je een aap aan het slachten was, en ben je in aanraking gekomen met zijn bloed." En dat die bosjesman dan iets te snel antwoordt: "Dat laatste, zeker weten!"

Maar we wijken af. Hoera voor AIDS! zei ik al eerder. En daar is een reden voor. Ik wens het niemand toe, verschrikkelijke ziekte. Maar de broertjes Dessner van The National hebben een benefietcd samengesteld ten voordele van Red Hot, een organisatie die zich inzet voor de strijd tegen AIDS, en de daarop deelnemende artiestenlijst is ronduit indrukwekkend. Zowat iedereen met een beetje naam en faam in de indiewereld is erop vertegenwoordigd. Beirut, Arcade Fire, The Decemberists, Andrew Bird, Antony, Cat Power, Bon Iver, My Morning Jacket, Sufjan Stevens, Feist... Voor een volledig overzicht klik hier, en kopen die handel!

11:41 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

17-02-09

Strike Anywhere & Rise Against @AB

Ik ga het kort houden. Ook al volg ik het punkgebeuren niet meer op de voet, onderstaande nummers en andere in de optredens van gisteren bezorgen me nog altijd kippevel. Nuff said.

 

08:15 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

16-02-09

Druk

Februari 2008 lijkt de drukste maand uit mijn bestaan te worden. Propvol zit ze. Maar we zijn al halverwege en hebben al enkele doldwaze activiteiten als Wim Helsen, cinemabezoekjes, etentjes, fuiven en een cantus achter de rug. Nog voor de boeg: optredens à volonté: Strike Anywhere, Rise Against, Seasick Steve, Mariee Sioux, Rachael Yamagata, Gunter Lamoot, The Gaslight Anthem. Daarnaast ook nog een kookles, enkele vriendenbezoeken en een boekenclubmeeting, en misschien tussendoor ook nog eens een cinemabezoekje. En ondertussen ook nog een opkomend griepje de kop zien in te drukken. Ik ga me niet vervelen, zoveel is zeker.

PS: Thaise bloemen als versiering bij cocktails dienen niet om op te eten. Maar giftig zijn ze ook niet, hoop ik.

17:16 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

13-02-09

Het uur van de prutser

Het uur van de prutser, de show waarmee Wim Helsen momenteel het land rondtrekt, was geweldig. Na een inleiding waarin hij ons allemaal aan ons zinloze kutleven herinnerde, volgde een uitzinnig anderhalf uur boordevol hilariteit, een ontmanteling van de Jezusmythe, ontroering, nuttige tips voor bij de bakker, enkele Engelse uitdrukking, Skopja skopja, en bovenal Wim Helsen. Ondanks de talloze uitweidingen en zijsprongen en schijnbare chaos werd alles mooi samengekneed tot een coherent geheel. Briljant!

Er was wel raar volk aanwezig in het Cultureel Centrum van Scherpenheuvel. Na afloop werd mijn maat aangesproken door een oudere vent. "Hallo," zei hij, wat mijn maat niet gehoord had. Iets luider: "Hallo!", en hij kwam van de andere kant van de zaal in onze richting toegesneld. Het bleek een advocaat te zijn die af en toe wel eens een rechtszaak dient te pleiten, en aan het lege glas in zijn rechterhand te zien precies al een beetje gedronken had. Na een beetje zelfbewierroking over zijn steun aan de oprichting van de cultureel centrum en andere smalltalk, vroeg mijn maat de advocaat wat hij van Wim Helsen vond: "Wel, soms vond ik het niet goed, maar soms vond ik héél goed." Probeer daar maar eens ernstig bij te blijven.

Op de parking kwam uit het duister ineens een man op ons af: "Mag ik eens iets vragen?" Dat mocht hij. "Worden er hier bij fuiven blikjes op de parking gegooid?" Bizarre vraag waar ik niet meteen een pasklaar antwoord op had. "Ik vraag het gewoon omdat het hier binnenkort een fuif is," zei hij, en toen verdween hij weer in de duisternis. Skopja skopja nog aan toe.

08:19 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

12-02-09

De thee wordt nooit zo heet gedronken als hij geschonken wordt

Een van mijn officieuze taken op het werk is het maken van thee voor onze dienst. Dat doe ik elke ochtend rond negen uur. Regelmaat is goed. Daarstraks had ik het water in de waterkoker opgewarmd en goot het daarna traditioneel in de glazen kan waar ik dan twee theezakjes in doe. Zover is het helaas niet gekomen, want tijdens het ingieten hoorde ik ineens een slag, en een fractie van een seconde later merkte ik dat heel de kan gebarsten was, en dat er een stukje van de onderkant weggevlogen was. En dat heel de vloer nat was. Dolle pret.

13:09 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

11-02-09

To sleep, perchance to dream

Ik heb slecht geslapen de afgelopen nacht. Shit happens, dat is waar. Het was nochtans geen shit die me wakker hield, edoch mijn eigen gedachtengangen. Rond 2u ongeveer werd ik wakker, om vlak daarna terug in slaap te vallen, en een uitgebreide droom te beleven. Ongeveer twee minuten later werd ik wakker, terwijl de overbrugde tijdsperiode in mijn droom veel langer in beslag nam. En dan ben ik beginnen nadenken hoe het kon dat ik al die evenementen op zo een korte tijd heb kunnen dromen, zonder dat ze zich in fast forward afgespeeld hebben, maar op een normaal tempo. Helaas gebeurde het nadenken daarover wel in real time en voor ik tot een conclusie kon komen liep mijn wekker af.

21:30 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

06-02-09

The Curious Case of Benjamin Button

The Curious Case of Benjamin Button is een bizar geval. We volgen de levensloop van Benjamin Button, die in het lichaam van een oude man geboren wordt en fysiek alsmaar jonger wordt. Origineel uitgangspunt, waar veel mee aan te vangen valt. Helaas is daar weinig van te merken in deze film.

Volgens mij zijn er enkele foute keuzes gemaakt wat betreft de scenarist (Eric Roth) en regisseur (David Fincher). Roth, eerder al verantwoordelijk voor het scenario van Forrest Gump (ook zo een overschatte Oscarfavoriet), lijkt zijn succesverhaaltje nog eens te willen overdoen: een outsider die in het kader van historische gebeurtenissen de liefde van zijn leven herhaaldelijk ontmoet en misloopt. Het is duidelijk dat de film aanstuurt op de Grote Gevoelens en wil ontroeren, maar daar slaagt hij niet in, tenzij in het laatste half uur een beetje. En dat ligt dan weer aan Fincher, die uitblinkt in steriele, donkere thrillers als Se7en, The Game, Fight Club en Zodiac. Passie of magie weet hij helaas niet op een scherm te toveren. Alle belangrijke emoties en gebeurtenissen worden nogal dik in de verf gezet. Subtiliteit is ver zoek.

Logica is al even ver zoek. Gedurende de veel te lange speelduur belandt Benjamin van de ene nutteloze situatie in de andere, zonder ook maar enige coherentie of logica. En na meer dan 2,5u begint dat wel tegen te steken. De enige reflectie over tijd en vergankelijkheid die ik heb ervaren, is dat ik die tijd ook aan een andere interessantere film had kunnen besteden.

Visueel is de film verbluffend. New Orleans wordt prachtig in beeld gebracht, en de transformaties die Benjamin Button in de loop van de film ondergaat zijn ronduit spectaculair. Over de acteerprestaties ook niks dan lof.

Het is niet verwonderlijk dat de film 13 Oscarnominaties op zak heeft. Het verhaal is oer-Amerikaans ("yes, we can", iemand?), met breed uitgesmeerde emoties en topacteurs. Helaas is er niet zo een goeie film uit voortgekomen.

**,5/****

08:53 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

03-02-09

The Day the Music died

Vandaag is het exact 50 jaar geleden dat een vliegtuigje besloot te crashen. Helaas bevonden zich drie rockiconen aan boord: Buddy Holly, Ritchie Valens en The Big Bopper. Ter ere van die drie grootheden, en in het bijzonder van Buddy Holly, een streepje muziek.

 

 

 

08:15 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |