26-03-09

Muzieks

Maart is een mooie muziekmaand, met enkele langverwachte releases, zoals:

The Hazards of Love van The Decemberists, een conceptalbum in sprookjesvorm dat gaat over een verliefd man-hert, zijn geliefde die hij bezwangert, zijn boosaardige moeder en een sadistische kindermoordenaar. Een romantisch sprookje over liefde, bedrog en wraak. Aanvankelijk een beetje teleurstellend, aangezien het nogal afwijkt van de vorige albums, maar eens het verhaal duidelijk is, openbaart de schoonheid van deze cd zich in al haar glorie. En de teksten van Colin Meloy zijn nog steeds enkel begrijpelijk met behulp van een geavanceerd Engels woordenboek.

Daarnaast ook nog We zijn hier nu toch van Yevgueni, alweer een degelijk album met rake observaties en een mild komische ondertoon. Meer moet dat niet zijn.

En het absolute pièce de résistance van deze maand, en bij uitbreiding misschien wel van het jaar, de debuutcd van Fever Ray, een soloproject van Karin Dreijer van The Knife. Een angstaanjagende, duistere trip die slechts mondjesmaat haar diepgang prijsgeeft en zich ondanks de schijnbaar koelheid warm in het hart nestelt.

Naast de mij voorgenomen aankopen ook nog de bezwerende americana van Slim Cessna's Auto Club en de melancholische schoonheid van BUURMAN ontdekt.

08:19 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

16-03-09

Memories are a good thing as long as you don't have to deal with the past

Afgelopen weekend gebeurde er iets dat een nasty jeugdherinnering triggerde. Ik was naar een zeer interessante documentaire aan het kijken (misschien in mei te bewonderen op een documentairefestival), waarin naast David Hasselhoffs onsterfelijke klassieker Looking for Freedom, ook een stukje uit Baywatch kwam. Onwillekeurig moest ik terugdenken aan de prille nineties, toen zowat iedereen op school naar dat programma keek. Ik vormde hierop geen uitzondering. Mijn favorieten waren Shauni (Erika Eleniak) en iets later en in hogere mate Summer (Nicole Eggert).

In diezelfde periode moesten we op school ook een spreekbeurt houden over ons favoriete tv-programma en motiveren waarom we dat zo goed vonden. Iemand vond Rescue 911 geweldig, omdat hij zo kon leren hoe hij zelf reddingsoperaties moest uitvoeren. Boeiend dude. Mijn favoriete tv-programma was Married with Children, omdat het mijn ambitie was om later met 1 hand in mijn broek urenlang voor tv te zitten. Alvast 1 droom die werkelijkheid geworden is. Maar een van mijn klasgenotes vond Baywatch dan weer het beste tv-programma allertijden: "omdat ik zelf een zwemster ben, en het mijn droom is later mensen te kunnen redden die aan het verdrinken zijn." Mooie motivatie, daar niet van, maar ik probeerde krampachtig niet aan die klasgenote te denken, wier naam ik niet ga vermelden, maar haar bijnaam was "den hond" (nuff said), in rood badpak waggelend over een strand in Malibu, maar het kwaad was geschied. Nooit heb ik nog naar die reeks kunnen kijken, zonder spontaan zure oprispingen te krijgen.

Stomme documentaire.

08:18 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

14-03-09

Open your heart to the benign indifference of the universe

Ik ben fan van Albert Camus. Dat mag geweten zijn. Camus had door dat het leven absurd is en het zoeken naar een betekenis erin even zinloos is als het zoeken naar een goeie grap in een zaalshow van Geert Hoste of een goed geschreven dialoog in een aflevering van Familie. Een man naar mijn hart. Diezelfde Camus lijkt ook een niet onbelangrijke invloed te zijn op The Airing of Grievances, een uppercut van een plaat door Titus Andronicus. Lang geleden dat een cd mij vanaf de eerste noten zo een trap in mijn noten gegeven heeft. Het klinkt alsof The Clash, The Pogues, Bruce Springsteen en Neutral Milk Hotel collectief beslist hebben om samen met Conor Oberst van de vroege Bright Eyesperiode een plaatje op te nemen. Het vormt wonderwel een zeer intens en coherent, waarin de zanger zijn existentiële Weltschmerz witheet van woede uittiert, keelt, en krijst. Een welgemeende fuck you van formaat!

 

17:46 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

10-03-09

Hannelore Bedert

Al wekenlang teistert een irritant kleinkunstgeval de radio 1 golven. Hannelore Bedert met haar tweedehandsliedjes in een soort van Algemeen Beschaafd West-Vlaams, dat in bepaalde kringen die ook dol zijn op Mira, Eva De Roovere, Bart Peeters en Axl Peleman ongetwijfeld als enorm origineel en sympathiek bestempeld wordt. Bullshit. Kutmuziek blijft kutmuziek. En dan nog haar cover naar aanleiding van de carpooldag. "Rij met mij". Graag Hannelore, bij voorkeur met een rotvaart frontaal tegen een betonnen muur, terwijl gij geen gordel aan hebt. Een mens zou op den duur nog heimwee krijgen naar de Fixkes.

11:17 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

03-03-09

Jeugdsentiment

A not so long time ago, in a klaslokaal not so far, far away...

- "Die nieuwe is een rare." (een sterk staaltje mensenkennis van mijnentwege)
- "Ja he, dat vind ik ook."
- "En lelijk. Ik geef ze een twee op tien."
- "Zoiets moogt ge niet zeggen, dat is seksistisch en denigrerend."
- "Kan best zijn, maar gij zijt wel een acht."
Een lichte twinkeling in de ogen, glimlach en aarzeling later:
- "En toch vind ik het seksistisch om zoiets te zeggen."
- "Hier se, ik trek een streep op uw blad, dan zwijgt ge een beetje."
- "Dan trek ik een streep op uw hand."
- "En ik een op uw arm."
- "Dan breid ik de streep op uw hand verder uit." (tot een swastika dan nog wel)
- "Nazi!"
- "Dat is wel een hindoeïstisch symbool van voorspoed en geluk."
- "Ik wil het niet weten, nazi!"
- "Wacht ik zal het aanpassen." (tot een soort kabouter)
- "En toch zijt ge ne nazi."
- "Sorry."
- "Tis niks, nazi!"

Op dergelijke momenten vraag ik me soms toch af of ik ooit volwassen zal worden. Ik hoop van niet.

08:12 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |