10-04-09

Denk!

"Ik kan denken dat ik piano speel, terwijl dat niet zo is, want ik kan het dromen. Maar ik kan niet denken dat ik denk, terwijl dat niet zo is. Want in dat geval (alléén in dat geval) is het feit dat ik denk dat ik denk, de garantie dat ik denk."

Ik heb andere literatuur nodig vlak voor het slapengaan, denk ik...

08:47 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

06-04-09

De wondere wereld van MSN

Gisteren had iemand die ik niet kende mij toegevoegd op msn, en begon een gesprek met mij.

"alles goe?"
"ja, maar ik ken u niet denk ik."
"haha joh, doe ni belaghelijk."
"vanwaar zou ik u dan moeten kennen?"
"vanop sgool he, ik zen magalie"
"ja, dat zie ik, maar ik ga al lang niet meer naar school."
"das wel, gij zit naast mei in de klas."
"ik denk dat ge de verkeerde voor hebt."
"gij zijt toch fILLE"
"ja, maar ik veronderstel dat er zo nog wel meerdere mensen rondlopen."
"nee, da kan ni."
"ok dan, hoe oud zou ik dan moeten zijn volgens u"
"10 of 11 jaar."
"ge zit er maar 17 jaar naast."
"JONG, AS GE BELAGHELIJK WILT DOEN, LAAT DAN MA ZITTE!"

En ze meldde zich af :-) Die andere persoon gaat waarschijnlijk ruzie krijgen met zijn klasgenootje :-)

09:43 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

05-04-09

fILLE leest een boek

fILLE leest een boek en is daarvan zo onder de indruk dat hij het in één dag uitleest. Jawel, 319 pagina's op één dag.

Dat moet dan wel enorm goed zijn, hoor ik u al denken. Meer zelfs, enorm goed is slechts een vage appreciatie voor dit onversneden meesterwerk.

"Een keuze maak je in een paar seconden en de rest van je leven betaal je de prijs ervoor."

Het gaat om De eenzaamheid van de priemgetallen, de debuutroman van Paolo Giordano, een boek dat zo pijnlijk oprecht is en zo naar de keel en het hart grijpt dat het onmogelijk is om het ook maar één seconde neer te leggen.

We volgen de levens van twee eenzaten die door het lot en een naar jeugdtrauma voornamelijk tot zichzelf veroordeeld zijn. Enerzijds is er Alice die op jonge leeftijd verlamd geraakt, anderzijds de superbegaafde Mattia die op zevenjarige leeftijd zijn debiele zusje achterliet op een bank in het park en haar nooit meer terugziet. Deze mensen kruisen elkaars leven in de middelbare school. Mattia omschrijft hen als "tweelingspriemgetallen", getallen die enkel door 1 en zichzelf deelbaar zijn en slechts door 1 getal van elkaar gescheiden zijn, zoals 17 en 19. "Alleen en verloren, vlak bij elkaar, maar niet dicht genoeg om elkaar echt te raken."

Zeer herkenbaar, trefzeker en hartverscheurend mooi. Aanrader!

18:14 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |