12-09-08

Sooner or later God's gonna cut you down

Vandaag is het exact vijf jaar geleden dat de grootste badass modderfokker die ooit voet gezet heeft op deze aarde het tijdelijke voor het eeuwige inruilde: de onsterfelijke Johnny Cash.

 

Vandaar deze kleine ode:

 

 

08:45 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

08-09-08

Fuckers

Braderie in Leuven, dolle pret. Onmogelijk om op een normale manier thuis te geraken wegens een losgeslagen meute koopzombies en tot overmaat van grap hebben ze de lollige biertent met DJ (waarschijnlijk noemt hij zichzelf DieZjie) die muziek speelt waarmee in vergelijking de I love the 90s toestanden van enkele maanden geleden niks zijn. Zo ben ik er ondertussen al wel achter dat er een remix van Informer van Snow bestaat. What the jump? En aan dat soort toestanden word ik momenteel al bijna een vol uur blootgesteld. Dit is al bijna zo erg als een optreden van Arsenal.

17:25 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

06-09-08

Kimya Dawson - Alphabutt

Kimya Dawson (bij het grote publiek bekend en misschien ook bemind door de heerlijk subversieve komedie Juno, bij mezelf reeds geliefd sinds The Moldy Peaches) heeft een nieuw album gemaakt, met een niets aan de verbeelding overlatende titel: Alphabutt. Het is een album gevuld met kinderliedjes, en die gaan in het merendeel van de gevallen over scheten, pipi en kaka. Ik vind het onweerstaanbaar. Heerlijk onschuldig en toch een beetje ondeugend.

Veel diepgang heeft het uiteraard niet, maar het is wel educatief verantwoord. Zoals bijvoorbeeld de tekst van pee-pee in the potty:
"Starts as milk from mommy
then that goes through you body
then you make a pee-pee
Pee-pee in the potty!!!"

 

Hieronder het titelnummer:

 

 

12:53 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

03-09-08

We vliegen erin he, Marie-Clairke!

Zoals u wellicht weet, heb ik me ingeschreven voor een kookcursus voor beginners. Vandaag was de eerste les. Het was een kennismaking met de rest van de groep. Volgende week beginnen we aan ons eerste menu: Caipirinha, toast met mozarella en tomaat, en aardbeienmousse als dessert. Klinkt niet slecht, al zeg ik het zelf.

Maar vandaag was er dus de kennismaking, en de freak van de groep is al gekend. Een vrouw die leek op Dora Van Der Groen, maar dan die van in Pauline en Paulette. Dat mens kotste gewoon woorden uit: "amai, ik ben blij dat hier redelijk jonge mensen zitten, want ik ben bij de KAV en vandaag ben ik gaan zwemmen. Ik rij dan mee met drie andere vrouwen, maar de een is 86, de andere 83 en degene die rijdt is 73. En die zagen heel den tijd. De een heeft iets aan haar heup en heeft al drie keer in gasthuisberg gelezen, en de ander heeft iets aan haar knieën. Ik ben blij dat er veel jong volk is, dat houdt er leven in he. Tis zo he, meneer." Dat laatste zei ze tot de man naast haar, die bevestigde. Ondertussen hadden ikzelf en nog enkele anderen het al behoorlijk moeilijk om het niet uit te proesten van het lachen. Nadat ze diezelfde man gevraagd had vanwaar hij was, ging ze verder: "Ik woon in Kessel-Lo, in straat X, nummerke 8. Vroeger was dat 10, maar ze hebben dat eens veranderd. En stof! Stof voor mijn voordeur. Dat komt door die werken he. Ze zijn daar nogal iets bezig. Ik kan elke dag keren voor mijn deur. Ik heb daar tijd voor, want ik heb geen werk. Ze hebben mij ontslagen, 3 jaar geleden, bij de Belgacom. Tis erg he, meneer. Dat is toch erg. Zomaar op straat. En ik ben 45, dus ik ga geen werk meer vinden. Maar ik ben niet veel thuis. Veel op stap met de KAV. En nu ben ik alleen thuis. Want mijne man is naar Normandië, voor twee weken, met zijne beste maat. Die gaan regelmatig op stap. Maar dat is raar zenne, meneer. Want nu lig ik alleen in een bed voor twee. Ik ga altijd vroeg slapen. Met de kippen naar bed, en met de kippen uit bed." Ondertussen lag ik zowat onder tafel van het lachen. Dat stopte echt niet. We werden ook in groepjes ingedeeld om vanaf volgende week een team mee te vormen. Terwijl we in mijn groep onze naam zeiden, kwam ze ertussen: "Ik ben A. C.., A. met twee ennen. Niet A. D. C., want de mensen zeggen altijd D. C. tegen mij. Maar tis C.. Ik denk dat dat moeilijk is om uit te spreken voor de mensen, C." Er stonden ondertussen ook koekskes op tafel, en ze heeft ongeveer eigenhandig de volledige schotel leeggegeten. Ondertussen had de lerares gezegd dat we de volgende les pas zouden beginnen met koken, uiteraard begeleid van commentaar van de freak die luidkeels brulde: "Dan vliegen we erin he, Marie-Clairke!" Het gezicht van de lerares sprak boekdelen. Ze kondigde ook aan dat ze iets later ging rondkomen om 2,5 euro op te halen voor de cursus. Nog geen vijf seconden later werd ze onderbroken: "Hier is mijn geld, Marie-Clairke!"

Toen het administratieve gedeelte afgelopen was, mochten we vertrekken. Eén iemand veerde onmiddellijk recht. U raadt al wie. "Goeienavond iedereen, en tot volgende week! Ik kijk er al naar uit!" Ongeveer twee minuten later hoorden we haar zeggen: "hoe geraakt ge hier naar buiten, dat is hier een echt doolhof."

Mijn kaakspieren doen nog pijn van het lachen.

21:14 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

The Gaslight Anthem: The '59 Sound

"I saw tail lights last night in a dream about my old life, everybody leaves so why wouldn't you?"

Het is weeral een tijdje geleden dat een groep me vanaf de allereerste noten bij mijn noten gegrepen heeft, meerbepaald van bij Two Gallants in de Botanique enkele maanden geleden, maar deze keer heb ik weer prijs. De verantwoordelijken zijn The Gaslight Anthem, een groep gedrenkt in americana en de sound van Bruce Springsteen en The Killers (die van Sam's Town). Net als Springsteen weet zanger Brian Fallon geweldige verhalen te vertellen, met hartverscheurende teksten. Zowel muzikaal als tekstueel gaat er veel nostalgie uit van dit album: verlaten pretparken, oude wagens, vervlogen hoop, jeugdige verlangens, muzikanten (Elvis, Miles Davis, Tom Petty) en actrices (Audrey Hepburn) maken de dienst uit. Iets zegt me dat deze groep binnenkort redelijk tot zeer huge zal worden.

 

 

08:16 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

02-09-08

Blokken

Ligt het aan mij of haalde het nieuwe Blokkenmelodietje gewoon de mosterd bij Enola Gay of iets anders van OMD?

19:13 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

31-08-08

Heimwee die niet overgaat

Gisteren zakte ik af naar mijn geboortetown omdat zich daar zowaar een muziekfestivalletje afspeelde, Waranderock. Niet dat dat zo speciaal is, elk boerengat heeft tegenwoordig wel zijn eigen rockfestival, maar ik had een goeie reden om te gaan. Yevgueni, voor het eerst sinds lang een Nederlandstalige groep die zowel muzikaal als tekstueel sterk uit de komt.

Ik heb de groep leren kennen via Syho, die hun cd'tje Kannibaal eens kocht toen ze bij mij op bezoek kwam. Tot dan was ik alleen vertrouwd met het bloedmooie "Als ze lacht" (tip hier maar eens aan Clouseau'tjes), maar het nummer Sara trok me definitief over de schreef. Een in melancholie gedrenkte song, met een lichtjes zielige, maar ook komische strofe:
"De lege glazen die plaatsten we sluw
op het randje van de toog
en wachtten dan af als een stel oude bokken
tot Sara voorover boog
En wij drinken lijk zot want hoe meer glazen leeg
Hoe meer inzicht je in Sara's binnenkant kreeg"

Yevgueni dus. Ze brachten een energieke set, die rijkelijk plukte uit hun twee albums, en aangevuld werd met drie nieuwe nummers die alvast het beste doen verhopen voor de derde, in maart te verschijnen plaat. Hoogtepunten voor mij waren "Sara", "Als ze lacht", "Eenzaam met jou", "Verloren Zoon" en het nummer dat van geen enkele radiozender te branden is "Robbie II". De zanger bleek een sympathieke peer te zijn, met een gezond gevoel voor humor. En mijn huidige mening dat Yevgueni met kilometers voorsprong veruit de beste Nederlandstalige band van het moment is, blijft intact. Enige punt van kritiek is dat er teveel geforceerde publieksparticipatie verwacht werd ("in de handen klappen" "met de vingers knippen" "meezingen").

Daarna was het de beurt aan een hyperkinetische dwerg met een keyboard die luistert naar de naam Sioen. Ik geef toe dat ik het niet zo heb voor deze groep, die op cd nog slapper uit de hoek komt dan de doorsnee penis bij een naaktfoto van Margriet Hermans. Maar de eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik ongeveer de helft van het optreden best wel ok vond. Vier sterke openingsnummers, dan nog een geweldige versie van een geweldig lied "Too good to be true" en nog een onderhoudende versie van "Another Ballad". Voor de rest vond ik het geforceerde aanstellerij. En was het nu echt nodig om na elk nummer de titel nog eens te zeggen? Half geslaagd dus, en dat is al de helft beter dan hun cd's. Misschien herzie ik mijn mening ooit nog eens.

12:00 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

30-08-08

Happy-Go-Lucky

"You look tired." "That's just my face."

Dé feel-good-movie van het jaar is bij deze officieel bekend: Happy-Go-Lucky van doorgaans niet zo vrolijke Frans Mike Leigh. De film volgt enkele weken in het leven van Poppy (rol van Alexis Zegerman), een dertigjarige lerares, die met een aanstekelijk kinderlijk enthousiasme door het leven stapt. Voor deze flapuit schijnt elke dag de zon en ze weigert halsstarrig volwassen te worden of het leven serieus te nemen (een vrouw naar mijn hart), zelfs wanneer ze in een flamencoles door een gepassioneerde lerares aangespoord wordt om haar innerlijke woede te zoeken.

Een echte verhaallijn valt er niet te bespeuren in deze film. Het is vooral een karakterschets van een eeuwige optimist en een anekdotische aaneenschakeling van doorgaans hilarische confrontaties van Poppy met de mensen die haar omringen en niet altijd begrijpend reageren. Zo krijgt ze van haar jongere, zwangere zus ("Don't you ever want a baby?" "No thanks, I just had a kebab.") het verwijt dat ze niks van haar leven maakt en geen verantwoordelijkheid neemt. Poppy countert dit door te zeggen dat ze wel gelukkig is.

De meest interessante confrontaties zijn er wanneer Poppy rijles neemt, en haar rij-instructeur een extreem racistische, homofobe, paranoïde controlefreak blijkt te zijn. De ultieme clash tussen goed en kwaad. Zal Poppy's eeuwige optimisme standhouden?

Alexis Zegerman (een beetje een lookalike van Sandra Bullock) speelt haar rol met een onweerstaanbare, ontwapenende charme. Hoe grof ze soms ook uit de hoek komt, het is onmogelijk kwaad op haar te zijn. Ze is een plezier om naar te kijken, en tovert in vrijwel elke scene een glim- of luide lach te voorschijn. Dit moet het meest opgewekte filmpersonage zijn sinds Amélie Poulain.

Warm aanbevolen: ***/****

"Bear with me." "Is there? Where is he?"

09:40 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

29-08-08

Zwijgen is goud

Wie zijn sociaal realistische films graag sociaal realistisch ziet kan dezer dagen naar Le silence de Lorna gaan kijken, een uppercut van formaat van de gebroeders Dardenne die het deze keer over schijnhuwelijken hebben.

De Albaanse Lorna (rol van Arta Dobroshi) heeft de Belgische nationaliteit verworven door met Claudy, een junkie, te trouwen. Ze hoopt haar grote droom waar te maken, een snackbar openen. Maar de maffioso Fabio, die het huwelijk gearrangeerd heeft, wil Claudy uit de weg ruimen, zodat hij een nog lucratievere deal kan sluiten door Lorna met een Rus te laten huwen.

Formeel wijkt deze film af van de vorige Dardennefilms, doordat ze dit keer niet meer constant met een handheldcamera op de huid van hun acteurs zitten, maar gebruiken maken van meer conventionele cameratechnieken, wat de kijkervaring iets gemakkelijker maakt. Gemakkelijker, maar daarom niet aangenamer. Inhoudelijk blijft de film nog steeds actief in de onderbuik van de maatschappij. Ontsnappen aan de struggle for life is onmogelijk. De film speelt zich af in grauwe stadsbuurten, vervallen appartementen, louche snackbars en obscure bars, gezellige plaatsen kortom. Het leven zoals het is, voor sommigen.

Van de gebroeders Dardenne hoeven we geen melodrama te verwachten, maar rauw realisme, dat tot op het bot gaat. En toch slaagt de film erin te ontroeren.

Atra Dobroshi is verpletterend goed als de onfortuinlijke Lorna. Ze levert een uiterste doorleefde en breekbare vertolking. Ondanks alles leeft er bij Lorna hoop. Hoop op een beter leven, hoop dat alles uiteindelijk wel goed komt. Hoop die soms tot drastische beslissingen leidt. Ook Jérémie Renier maakt indruk als junkie die probeert af te kicken.

Zeer straffe kost: ****/****

 

08:31 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

24-08-08

"De Rus is aant opkomen"

Soms kan een mens al bij het ontwaken weten dat het een rare dag zal worden. Gisteren was zo een dag die begon met een rinkelende telefoon en de woorden "komt gij vandaag spelen?" uitgesproken door mijn neef. Na wat geregel kwam hij mij rond 13u oppikken in het station van Diest, waarna we koers zetten naar een maat(ula) van ons. "Over een kwartier zijn we er," deelde mijn neef mede, om twee minuten later op 's mans oprit aan te komen. Iets later belandden we in the middle of nowhere tussen Scherpenheuvel en Tielt-Winge in de Appenzeller Hütte, een kitscherige Tirolerhut met aangepaste muziek. Spaß! De eigenaar gaf ons drankadvies: een Edelweiss Hefe en een Schnapps. Nadat we afgerekend hadden, nodigde de eigenaar ons uit om mee te kijken naar de Olympische Spelen, en in het bijzonder Tia Hellebaut, en aldus stonden we met vieren naar een tv'tje met meer sneeuw dan beeld naar Tia te kijken, een spektakel dat me overigens slechts matig tot niet kon boeien. Ondertussen drukte de man zijn ongerustheid uit over het feit dat de Secatankstations allemaal omgevormd waren in Lukoiltankstations: "De Rus is aant opkomen," sprak hij onheilspellend. Maar geen van ons had behoefte om hem daar verder over te ondervragen, want er stonden nog heel wat bestemmingen op het programma.

We belden nog een vierde maat op, die niet onmiddellijk kon komen omdat er groot nieuws was op de snookerclub waar hij actief is. Hij zou ons later treffen. Daarna zetten we koers naar Diest alwaar we achtereenvolgens in 't Groot Genoegen en The Celt (een prima Irish Pub) iets dronken, en vervolgens naar de obscure snookerclub gingen, die failliet bleek te zijn en weldra haar deuren sluit. Over de bizarre figuren die daar waren, ga ik niet uitwijden, want dat zou ons te ver leiden. Maat 4 stelde voor om des avonds naar dancing Millennium in Herselt te gaan. Het klonk marginaal en fout, en bijgevolg was onze interesse gewekt.

Maar eerst moesten we nog bij mijn nonkel en tante gaan eten, met een zeer geflipte conversatie aan tafel. Als dessert gingen we naar Averbode om een ijsje te eten. Daarna hebben we iets gedronken in café Heren van Zichem in, u raadt het al, Zichem. Rond 22u troffen we maat 4, zijn snookerkompaan en twee neven (die zonder overdrijven, elke dialoog uit FC De Kampioenen vanbuiten kennen, it's a strange world), in café Roxy in Averbode. Drie Whisky-cola's en een verjaardagshymne op de voicemail van Syho later, belandden we in discotheek Millennium, waar we voor drie euro lid werden voor een jaar, en waar de slechte beats à volonté door de boxen schalden. Foute boel, zoals verwacht, maar in het leven moet ne mens niet altijd even serieus zijn, en dus hadden we er weinig moeite mee om de ironie ervan in te zien en volle bak mee te doen. Ik heb overigens nog met succes onderhandeld met de wc-madam, die me na vier keer en een heel betoog vanmijnentwege over het feit dat ze beter piskaarten zou invoeren voor de frequente klanten, een keer gratis liet gaan. Om 4u besloten we dat het welletjes geweest was en keerden we huiswaarts.

13:14 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

21-08-08

Kiss the chef

The bullet is through the church, de kogel is door de kerk. Vanaf 3 september gaat de fILLE wekelijks van zes tot half tien kookles volgen in avondonderwijs. "Ideaal voor de nieuwe man", aldus werd de cursus aangeprezen. Echt iets voor mij dus. Tot nu toe beperken mijn kookkunsten zich tot het opwarmen van diepvriesmaaltijden in de microgolf of de gewone oven. Maar binnen dit en enkele maanden zal die Peter Goossens van het Hof Van Cleve waarschijnlijk zjin boeltje kunnen pakken. Hij weze bij deze gewaarschuwd.

Anderen beveel ik aan mij niet uit te lachen, want ik ben nu officieel "ene vant beroeps". In concreto houdt dat in dat ik tegen onverantwoorde snelheden met mijn opgefokt brommertje de speelplaats zal komen opgescheurd, ook al is de school op nog geen vijf minuten wandelafstand van mijn deur en heb ik geen opgefokt brommertje. En als iemand een te grote bek tegen mij durft opzetten (ik kijk specifiek naar de leraars), dan zullen ze kennis maken met mijn patattenmeske. En op de speelplaats ga ik anderen beschermingsgeld vragen, 5 euro per dag. Beschermingsgeld tegen mij weliswaar. De achterbank van alle stadsbussen claim ik bij deze ook, en ik zal het niet nalaten in alcholstift allerlei schunnige teksten en tekeningen te maken, en mijn kauwgom onder de banken te plakken. En in het weekend ga ik alle marginale dancings in de buurt onveilig maken, in Zino & Judy- of Système Nouveau-outfit (outfits, die verbazend veel lijken op de kleding van de mannen van de vuilkar, predestinatie gok ik?). Kelly's, Nancy's, Lindsy's en Sabrina's aller landen, be afraid, be very afraid.

09:12 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

20-08-08

Prettige feestdagen

Het afsluiten van internet door de fuckers van Telenet (al valt hen in deze weinig te verwijten), kan tot verrassende vondsten leiden. Maandagavond kwam ik thuis en merkte dat het internet afgesloten was doordat enkele rekeningen niet betaald waren, aldus de melding op mijn scherm. Vreemd vond ik dat, aangezien mijn huisgenoot altijd heel stipt is met betalingen. Ikzelf ook trouwens. Qua stiptheid ben ik het equivalent van een nauwgezette autist met een horloge dat enkele minuten voor loopt. Zo stipt dus.

Mijn huisgenoot wist van niks, en had bij zijn weten alle rekeningen al betaald. Hij stelde een onderzoek in. Meerbepaald naar brievenbus 4, de brievenbus naast de onze, die van niemand is, maar altijd uitpuilt van de post. Met zijn smalle handen heeft hij erin gegraaid, en trof daar drie brieven van Telenet aan. En ook een kerstkaart ter mijner attentie van deze jongedame en haar vriend. Een aangename verrassing midden in het jaar :-)

En nu nog even klacht indienen bij de Post. Zeikerds!

08:19 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

17-08-08

Pukkelpop Dag 3

Hoogtepunten: The Dresden Dolls (punkcabaret van de allerhoogste plank), Two Gallants (twee trieste cowboys, hartverscheurende mooi), Sigur Ros (sprookjesmuziek)

Goed: The Black Box Revelation (hier gaan we nog veel van horen), Black Kids (opgewekte indiepop), MGMT (idem), Anti-Flag (de betere punkrock), Bloc Party (ambiance)

Uiterst amusant: The Wombats (prettige pop en onnozele grappen)

Ik kak nog liever in mijn broek dan deze onmuziek van twee pretentieuze Gentse broertjes ooit nog te moeten ondergaan: Soulwax

Stoorde niet op de achtergrond: The Rones (Queens of the stone age in het Belgisch) en Dan le Sac vs Scroobius Pip (hiphop)

 

11:16 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

16-08-08

Pukkelpop dag 2

Hoogtepunten: The Gutter Twins (Lanegan! + Dulli! = vuurwerk!), Blood Red Shoes (wat een vrouw (visueel hoogtepunt van het weekend gok ik), en wat een songs!), The Do (hoogst aanstekelijke pop), Los Campesinos! (ideaal voor mensen met een short attention span, hyperkinetisch)

Goed: Sons and Daughters (Tarantino meets Blondie), Tim Vanhamel (Rock n Roll), The Breeders (Big Deal, letterlijk)

Slecht: Arsenal (ideaal voor vijftigers met midlife crisis)

Stoorde niet op de achtergrond: Tindersticks, Cold War Kids

Stoorde wel op de achtergrond: die gestoorde heks van Within Temptation, en die oh zo sympathieke Spearhead

Irritante trends: mensen die een hartje maken met duimen en wijsvingers naar de groepen toe, gooien met bekerhouders, het ophouden van blaadjes waarop gebedeld wordt naar bandgadgets (plectrum please).

Op naar dag 3

09:51 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

15-08-08

Pukkelpop Dag 1

Ultrakort verslag:
Hoogtepunten: Amy Macdonald (miauwkes!), Soko (nog steeds even charmant en chaotisch), Drive-by Truckers (broeierige americana), Hot Chip (de betere beats)

Goed: Danko Jones (rock 'n' roll), Triggerfinger (idem), Joe Lean and The Jing Jang Jong (prijs voor beste groepsnaam), Joan As Police Woman, Dropkick Murphys, Kaisers Orchestra (hoempapa!)

Matig: Die! Die! Die! (dertien in een dozijn), The Killers (heel afgelikt, geen plaats voor spontane momenten)

Tegenvaller: Mercury Rev (esoterisch gewauwel)

Stoorde niet als achtergrondmuziek: Dirty Pretty Things, The Subways

Gezelschap + chauffeur: uitstekend

10:22 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

09-08-08

De kaartjesknipper

Soms doen mensen dingen die totaal niet verwacht worden, maar die me toch goedgezind maken, zoals de kaartjesknipper op de trein van Antwerpen naar Leuven daarstraks, even voordat we het eindstation bereikten: "Ziezo mensen, ik vond het heel leuk om jullie op deze mooie dag bij mij op de trein te hebben, maar helaas is dit het einde van de rit. Maar voor sommigen onder jullie is dit ook het begin van een mooi weekend, want met Marktrock staat Leuven dit weekend drie dagen in het teken van rock en pop. En jullie kunnen van optredens genieten terwijl jullie enkele pintjes drinken, of slechts eentje. Doe het in elk geval met verstand. Graag wil ik ook nog de overlevenden van de dodentocht in Bornem feliciteren met hun fantastische prestatie. Jammer genoeg moest ik werken, anders was ik er zeker bij geweest. En alle andere reizigers wens ik ook nog een heel prettige dag tot. Hopelijk tot gauw."

Wat mij ook goedgezind maakt zijn deuntjes van M83, The Do en She & Him.

20:27 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

08-08-08

Canyoneroooo

Ik ben nu ongeveer een weekske terug uit de Joe Es of Eei en her den der zitten mensen te zagen en vragen naar anekdotes van mijn doldwaze tocht van LA naar New Orleans. Ik zou het bijvoorbeeld kunnen hebben over de niet te onderschatten wandelafstand van Hollywood Blvd naar het Hollywood Cemetery, of het indianenvrouwtje in Monument Valley, of Latrell de transseksueel, of de rodeo in Amarillo met Whiplash, the cowboy monkey! of over de steak challenge, de enorm straffe cocktails in New Orleans of de ballonvaart in Albuquerque, maar dat ga ik niet doen.

Ik heb ook de Grand Canyon bezocht. En hij was inderdaad behoorlijk groot en indrukwekkend. Na een ochtendlijke helicoptervlucht waren we aan het genieten van een laat ontbijt, toen 1 van onze groepsleden, Andrew, voorstelde om in de namiddag eens in de Canyon te gaan wandelen. Ik zag dat wel zitten. Andrew had zich goed voorbereid. Hij had gelezen dat we best om 15u vertrokken omdat de zon dan niet zo fel meer zou branden. Van de geïnteresseerden bleven we om 15u blijkbaar maar met drie over. Andrew kwam aan onze hut kloppen en was verbaasd dat we geen lange broek aanhadden om ons tegen de zon te beschermen. Hij vroeg ook of we voldoende water meehadden en zonnecrème gesmeerd hadden. Ik begon Andrew op dat moment al een beetje irritant te vinden.

Hij zag de wandeling volledig zitten, want hij had al jaren ervaring met wandeltochten in het regenwoud en andere plaatsen. Hij zette er dan ook flink de pas in. Mijn conditie is vrijwel nihil, dus ik spaarde mijn krachten wat. Na anderhalf uur afdalen vond ik het wel genoeg, aangezien we heel die weg nog terug naar boven moesten. Andrew wilde nog verder, maar werd uiteindelijk toch tot rede gebracht, en tegen zijn zin werd dan toch de terugtocht ingezet.

Na een kwartier stijgen wilde hij een kleine rustpauze inlassen. Aangezien ik op dat ogenblik harder hijgde en zweette dan een doorsnee porno-acteur vond ik dat een goed idee. Na de rustpauze zetten we onze tocht weer verder, tot hij tien minuten later alweer wilde pauzeren. Onze derde compagnon ging ondertussen al wat verder. Twee bochten later wilde Andrew alweer pauzeren. Hij zat er compleet door. Blijkbaar was het hem wat te warm geworden daar beneden. Vanaf dat moment was elk excuus goed voor hem om effe te pauzeren, tot grote ergernis van mezelf. Ik wilde hem ook niet achterlaten omdat hij er echt slecht uitzag en ik geen dode op mijn geweten wilde hebben. Het grappigste moment vond ik toen hij lijkbleek werd en met zijn hoofd tussen zijn knieën ging zitten en helemaal niet meer reageerde als ik iets zei. Uiteindelijk vatte hij toch weer moed en ging een beetje verder. Toen goot hij heel zijn waterfleske uit over zijne kop. Zo heb ik hem meegesleurd tot bijna aan de top. En daar heb ik hem gevraagd of hij het erg vond dat ik hem achterliet. Ik was het beu van op hem te wachten, en ik dacht wel dat hij het zou overleven. Vanaf dat punt heb ik nog een kwartierke gestapt. Een uur na de andere medewandelaar kwam ik boven aan. En nog een half uur na mij is Andrew dan gearriveerd. We hebben hem de rest van de avond niet meer gezien. Hij is blijkbaar direct gaan slapen, en de volgende ochtend had hij overal spierpijn. Al bij al is mijn conditie dan toch nog niet zo slecht.

10:55 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

03-08-08

Wijze woorden op zondag

When young, we mourn for one woman...
as we grow old, for women in general.
The tragedy of life is that man is never free yet strives for what he can never be.
The thing most feared in secret always happens.
My life, my loves, where are they now?
But the more the pain grows, the more this instinct for life somehow asserts itself.
The necessary beauty in life is in giving yourself to it completely.
Only later will it clarify itself and become coherent.

Uit Slacker

14:15 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

02-08-08

It's not wrong, just different

Terug van een geweldige reis door Amerika. Dit was het toepasselijke themalied van de tour. Meer nieuws volgt:

 

08:55 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

13-07-08

Vakantie

Vanaf morgen zal het hier een tijd stil zijn, meerbepaald tot 2 augustus, want tot dan zit ik in:

Een trip van LA naar New Orleans

22:17 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

09-07-08

Kleef de leeuw!

Die goeie ouwe grapjassen van een verderfelijke politieke partij lanceerden vorige week een doldwaze campagne: Kleef de leeuw! We kregen allemaal een uiterst genuanceerd pamflet over koopkracht en de geldstroom naar de walekoppen in de bus, met daarbij een sticker, Entschuldigung, zelfklever, met daarop een zwarte leeuw op gele achtergrond en de letters VL. Ideaal om op fietsen, aktetassen of tractoren te plakken, afgaande op de bijgevoegde foto's, en bedoeld om een positief signaal te geven. Andere suggesties van mezelve en mijn huisgenoot zijn de deur van de andere huisgenoot, het computerscherm, de favoriete cd, de lift. Lachen, gieren, brullen. Zeer positief, toch? Of buitenshuis op de valies van de andere, zodat iedereen kan meegenieten van dit niet-provocerende positieve signaal. Altijd lollig als de persoon in kwestie het kleinood op zijn valies aantreft in een volle trein in het besef dat hij daar al een hele tijd mee rondloopt en het niet rap genoeg kan verwijderen. Jammer genoeg liet die laatste actie het niet meer toe om de grande finale toe te passen: de sticker in de toiletpot kleven en er enkele Endlosungen op deponeren.

Dat gezeik van die verminderde koopkracht en geldstroom naar de Walen begint ook langzaamaan mijn keel uit te hangen. De oplossing is nochtans simpel en werd jaren geleden al door Jonathan Swift aangereikt: laten we gewoon de kinderen opeten. Kinderen dragen niks bij aan de maatschappij, kosten alleen maar geld aan levensonderhoud, playstations, gameboys en wat weet ik nog allemaal, zijn doorgaans enorm irritant en luidruchtig. Allemaal in een pot steken en opeten. De koopkracht zal erop vooruitgaan en het leven zou er voor iedereen gemakkelijker op worden. Ook voor die hebzuchtige, luie, werkloze Walen, die ook andere dingen met kinderen doen, dus voor hen zou het idee waarschijnlijk niet eens zo raar lijken. Het overwegen waard dunkt me.

08:27 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

06-07-08

Foute hit van de week: Asia - Heat of the Moment

15:03 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

02-07-08

Het broodjesdilemma

Aangezien het momenteel op het werk kalm is, zit ik mezelf al ongeveer een uurtje over het volgende probleem het hoofd te breken.

Twee collega's besluiten om samen drie broodjes te kopen, waarvan ze er elk anderhalf zullen opeten. Na het eerste broodje merkt collega 1 dat een extra half broodje niet meer zal lukken en moet de extra helft niet hebben. Collega 2 stelt dan aan anderen voor om die helft op te eten, niemand wilt het, en eet het dan uiteindelijk zelf op. Wie moet nu de helft van dat broodje betalen? Collega 1 die het wel wilde, maar uiteindelijk niet opkreeg, of collega 2 die het opgegeten heeft, maar niet echt wilde? Vanuit elk standpunt vind ik dat de andere persoon zou moeten betalen. Het leven kan soms moeilijk zijn.

13:50 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

30-06-08

Der fILLE ist gelandet

Jawohl, ik ben zurück van een uiterst geslaagde vijfdaagse in Wenen. Bijna alle filmlocaties van Before Sunrise teruggevonden. Helaas blijkt het luisterkotje uit mijn vorige post niet echt te bestaan. Jammer.

De vlucht naar ginder viel wel een beetje tegen. Het vliegtuig was in een hevig onweder terechtgekomen. Spectaculair, met knappe lichteffecten en turbulentie en al. Tot daar was er niks op aan te merken, daar had ik zelfs geld voor bijgegeven. Maar na de landing hebben we meer dan een uur op onze bagage mogen wachten, doordat de transportband het begeven had. Uiteraard is diezelfde bagage gans die tijd in de gietende regen achtergebleven op een kar, en had mijn valies de bedenkelijke eer om bovenop de stapel te liggen, en zeiknat te zijn. Ganz toll, oder? Door die vertraging zag ik ook enkele treinen richting centrum aan mijn neus voorbijgaan, en kon ik pas om iets na middernacht koers zetten naar mijn eindbestemming, waar ik om 1u aankwam.

 Maar op de terugreis werd het nog beter. Jawohl. Ik moest de vlucht van 18u05 halen en volgens mijn berekeningen moest ik rond 15u naar de luchthaven vertrekken, en dan zou ik in het slechtste geval nog om 16u20 daar zijn. Ruimschoots op tijd omdat de check in pas om 17u25 zou afgesloten worden. Na een voorspoedige rit van 20 minuten moest ik enkel nog de trein richting Flughafen nemen. Die trein kwam juist aangereden. Navraag bij een andere passagier, een lachende Koraan die "yes, yes, ailpolt" zei, bevestigde dat dit de correcte trein was. En Jungen und Mädchen, hier volgt een wijze les: vertrouw nooit een goedlachse Koreaanse medemens. U zult zo dadelijk merken waarom. Op de trein vond de Koreaan in kwestie het nodig om bij mij te komen zitten en begon spontaan zijn leven te vertellen. "I am lepoltel fo Kolea newspapel. I am hele fo footbarr! I rike Spain. Eviva España! Oré Oré, we are champion!" Just my luck, daar zou ik het komende half uur mee opgezadeld zitten. "You arso here fo footbar?" "No, just on holiday." "Ah, horiday! Rike Madonna! Horiday! Cerebrate good times come on." Volgens mij had hij enkele Ottakringers of Stiegls te veel naar binnen gewerkt, want hij verwarde Madonna en Kool and the Gang. Om het allemaal nog wat leuker te maken, kwam de controleur erbij. Ik haalde mijn vervoersbewijs boven en kreeg te horen: "Ich glaube das wir ein Problem haben." Alsof die Koreaan al niet erg genoeg was. Ten eerste bleek mijn ticket maar geldig te zijn binnen 1 zone. "Entschuldigung, ich habe es nicht gewusst.", zei ik. Hij zag dat ik oprecht was en liet het daarbij. Ten tweede bleek de trein in kwestie helemaal niet naar de luchthaven te rijden. Ik had die loempiavreter wel op zijn gezicht kunnen slagen, gadverdamme! De eerstvolgende halte ben ik uitgestapt, hij ook. En heb ik me een geldig ticket aangeschaft, en ben op veilige afstand van hem gaan staan. Gelukkig kwam er rap een trein terug. En heb ik in het oorspronkelijke station dan toch de juiste trein kunnen nemen. Een tiental minuten vooraleer de check-in afsloot was ik daar, en toen volgde eindelijk een meevaller. De vlucht was niet volzet en ik mocht kiezen of ik aan het gangpad of bij een raampje wou zitten. Ik koos uiteraard voor het laatste. Na drie keer van gate te mogen veranderen, mocht ik eindelijk het vliegtuig op. En nam plaats aan het raampje... ter hoogte van de vleugel. Zicht nihil. Er werd nog een vertraging van een half uur omgeroepen, wegens problemen in Zaventem en uiteraard was daarmee de pret nog niet gedaan, want naast me zat een gezellige dikkerd, die tijdens de vlucht in slaap zou vallen en in mijn richting overhellen. Met veel moeite kreeg ik hem terug in oorspronkelijke positie. Hij werd er niet eens wakker van. Ik begin te begrijpen waarom er geen scherpe voorwerpen de vlieger op mogen. En natuurlijk zat voor mij ook een irritant rotjoch van een jaar of drie, dat heel de tijd achter zich zat te kijken, en mij bleef aanstaren. Ik stak mijn tong eens uit, kwestie van te laten zien dat ik wel met de jeugd van tegenwoordig kan opschieten, en in de hoop dat ze zich dan zou omdraaien en zwijgen. Niet dus. Blijkbaar verwachtte ze meer zotte smoelen en volstond mijn neutrale gelaatsuitdrukking niet. Haar moeder ondernam niks om het kind het zwijgen op te leggen. Gelukkig had ik in Zaventem nog dadelijk mijn trein naar huis. Toch nog iets positief.

22:13 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

25-06-08

Bijna op reis

En ik ga naar..., alwaar ik een zoektocht naar de locatie van de beste filmscene allertijden zal ondernemen. Maandagavond ben ik terug.

08:02 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

24-06-08

Ochtendlied van de week: Burbujas de amor

En niet zoals ik jaren lang gedacht heb: Sepora Song.

07:53 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

19-06-08

Cd's 2008: voorlopig overzicht

In navolging van Roen en Jan heb ik eens een tussentijds lijstje opgemaakt met de cd’s die ik dit jaar al aangekocht heb. Ik kom op een totaal van 119. Sommigen onder u zullen dat wellicht overdreven vinden, maar uiteindelijk is dat nog maar een minieme fractie van wat er allemaal verkrijgbaar is en een mens moet het ook allemaal beluisterd krijgen natuurlijk. Nu laat ik al regelmatig met pijn in het hart bepaalde schijfjes in de winkel liggen. En daarnaast heb ik nog een dvd-collectie die op peil dient gehouden te worden.

Adam Green: Adam Green
Adam Green: Sixes & Sevens Limited Edition
Admiral Freebee: Admiral Freebee
Amy Macdonald: This is the Life
Amy Winehouse: Back to Black (Deluxe Album)
Amy Winehouse: Frank
Belle & Sebastian: The Boy With the Arab Strap
Billy Bragg: England, Half English (2cd)
Billy Bragg: Mr Love & Justice (2cd)
Blood Red Shoes: Box of Secrets
Bob Dylan: Modern Times (cd + dvd)
Bon Iver: For Emma, Forever Ago
Bonnie “Prince” Billy: Lie Down in the Light
Cat Power: Jukebox (2cd)
Colin Meloy: Sings Live!
Danko Jones: Never too Loud
Danko Jones: Sleep is the Enemy
David Bowie: Hunky Dory
David Bowie: Space Oddity
Dead Kennedys: Frankenchrist
Dead Kennedys: Fresh Fruit for Rotting Vegetables
Dead Kennedys: Plastic Surgery Disasters & In god We Trust Inc.
Death Cab for Cutie: Narrow Stairs
dEUS: Vantage Point
DeVotchKa: A Mad & Faithful Telling
Drive-by Truckers: Brighter Than Creation’s Dark
Drive-by Truckers: Southern Rock Opera
Duffy: Rockferry
Editors: An End Has a Start
Elbow: The Seldom Seen Kid
Emmylou Harris: All I Intended to be
Flogging Molly: Float
Frank Zappa: Sheik Yerbouti
Gogol Bordello: East Infection
Gogol Bordello: Multi Kontra Culti vs. Irony
Gossip: Standing in the Way of Control
Hercules and Love Affair: Hercules and Love Affair
Hot Chip: Made in the Dark
Islands: Arm’s Way
Isobel Campbell & Mark Lanegan: Sunday at Devil Dirt
Jeffrey Lewis: 12 Crass Songs
Jesse Malin: On Your Sleeve
Johnny Foreigner: Arcs Across the City
Kimya Dawson: I’m Sorry That Sometimes I’m Mean
Kimya Dawson: Knock-knock Who?
Kimya Dawson: My Cute Fiend Sweet Princess
Kooks: Konk + Rak
Los Campesinos!: Hold on now, Youngster…
Madrugada: Madrugada
MGMT: Oracular Spectacular
Neutral Milk Hotel: On Avery Island
Nick Cave & The Bad Seeds: Dig, Lazarus, Dig!!!
Nick Cave
& The Bad Seeds: Henry’s Dream
Nick Cave
& The Bad Seeds: Let Love In
Nick Cave
& The Bad Seeds: Tender Prey
Nick Cave
& The Bad Seeds: The Boatman’s Call
Okkervil River
: Black Sheep Boy & Back Sheep Boy Appendix
Okkervil River
: Don’t Fall in Love with Everyone You See
Okkervil
River: Down the River of Golden Dreams
Okkervil River
: Sleep and Wake-up Songs
Portishead: Dummy
Portishead: Portishead
Portishead: Third
Radiohead: OK Computer
Radiohead: The Bends
Rivers Cuomo: Alone
Rodrigo y Gabriela: Rodrigo y Gabriela
Roy Orbison: The Essential (2cd)
Shearwater: Palo Santo (2cd)
Sons & Daughters: This Gift
Soundtrack: Hallam Foe
Soundtrack: Juno
Soundtrack: Paranoid Park
Soundtrack: Sweeney Todd
Soundtrack: Wild Side
Tapes ‘N Tapes: Walk it Off
Tegan and Sara: If It Was You
Tegan and Sara: So Jealous
Tegan and Sara: The Con
The Beatles: A Hard Day’s Night
The Beatles: Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band
The Black Box Revelation: Set Your Head on Fire
T
he Breeders: Mountain Battles
The Cave Singers: Invitation Songs
The Decemberists: The Tain
The Dresden Dolls: No, Virginia…
The Gutter Twins: Saturnalia
The Kills: Midnight Boom
The Magnetic Fields: 69 Love Songs
The Magnetic Fields: Distortion
The Moldy Peaches: The Moldy Peaches (opnieuw gekocht wegens vorige exemplaar kapot gespeeld)
The Moldy Peaches: Unreleased Cutz & Live Jamz
The Real Mckenzies: 10,000 Shots
The Real McKenzies: Clash of the Tartans
The Real McKenzies: Oot & Aboot
The Triffids: Beautiful Waste and Other Songs
The Triffids: The Black Swan
The Triffids: Treeless Plain
Theme Time Radio Hour with your Host Bob Dylan (2cd)
Tiger Army: II: The Power of Moonlite
Tiger Army: III: Ghost Tigers Rise
Tiger Army: Tiger Army
Tiger Tunes: Absolutely Worthless Compared to Important Books
Tom Waits: Blue Valentine
Tom Waits: Foreign Affairs
Tom Waits: Frank’s Wild Years
Tom Waits: Nighthawks at the Diner
Tom Waits: Small Change
Tom Waits: The Black Rider
Tom Waits: The Heart of Saturday Night
Two Gallants: The Scenery of Farewell
Two Gallants: The Throes
Two Gallants: Two Gallants
Two Gallants: What the Toll Tells
Yevgueni: Aan de Arbeid
Yevgueni: Kannibaal

17:13 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

17-06-08

Wees eens een publiek figuur

Marginalen aller provinciën, verenigt u! Want VTM heeft in het najaar het perfecte programma voor u op til staan: Singing Bee. Door omstandigheden, een uit de hand gelopen familiegrap en een gezonde dosis masochisme belandde ondergetekende in het studiopubliek om een van de potentiële kandidaten aan te moedigen. Het begon nochtans veelbelovend, toen ik op de parking al dadelijk BV nummer 1 spotte: Faroek Ozgünes. De hostess aan de inkom was vriendelijk, ook al was haar herseninhoud omgekeerd evenredig met die van van haar BH, maar dat deerde niet toen ze zich over haar blad boog om een kruisje naast onze naam te zetten.

Maar dan ging het fout. Na een klein uurtje in de bar (alwaar men Duve, coca, ships, snikkers, en tal van andere foutgespelde lekkernijen aanbood), werden we de studio binnengeloodst, op commando van een vent wiens hersen- en BH-inhoud recht evenredig waren met die van de hostess, en die bovendien gezegend was met een talent voor grappen die zelfs door Geert Hoste of Raf Coppens onverbiddelijk in de prullenmand zouden gegooid worden. Die olijke dikkerd zou ons de rest van de avond instructies geven en vermaken met zijn fijne witzen. De trek-eens-aan-mijn-vingergrap werd net niet bovengehaald.  De marginaal die achter mij stond leek het niet te deren, en even dacht ik dat hij er zou in blijven. Helaas gebeurde dat niet.

Na de algemene instructies voor applaus (het vtm-applaus, enthousiast, maar niet té; het Robbie Willams-applaus, totaal uitzinnig; en het Walter Grootaers-applaus, totale stilte, lacheuh), kon het echte werk beginnen. Het concept van het programma is, zoals zijn doelpubliek, extreem simpel: liedjesteksten foutloos kunnen aanvullen. Zes kandidaten worden uit het publiek geplukt en moeten dan hun kunnen demonstreren. Het resultaat is het slechtste tv-programma sinds Rap Klap. Terwijl die zes liederen moesten aanvullen die zelfs op trouwfeesten de dag van vandaag niet meer kunnen, moest het publiek doen alsof het alles geweldig vond, en constant in de handen klappen en plezier veinzen. Dat enthousiasme was wel spontaan aanwezig bij de randdebielen die uitgekozen werden en met elkaar omgingen alsof ze al jaren de beste vrienden waren. We zagen mensen met namen als Linsy en Shakila of Shikila of Shikita die geen enkel woord van "Zeil je voor het eerst" kenden en andere gerateerde idolen die hier een claim to fame pleegden. Leedvermaak, dat wel.

Ik vermoed dat ik wel in beeld zal komen. Tijdens "als een leeuw in een kooi" maakte ik een ironisch enthousiaste draaibeweging met mijn linkerbovenarm tijdens het "ik draai hier rond en rond en rond"-gedeelte van desbetreffend nummer en merkte dan dat de camera pal op mij gericht was. Programmeren die video's, of digicorders of dvd-recorders!

Na de eerste opname was de pret er grotendeels af, helemaal toen bleek dat mijn nicht ook voor de tweede opname niet geselecteerd werd, en er meer en meer fout begon te lopen, en de flauwe grappen van de publieksentertainer dermate frustrerend werden dat ik hem fysiek wou kwetsen. Maar uiteindelijk kwam ook aan die opname een einde en moe doch tevreden mochten we naar huis met de nieuwe Story.

En toch is het jammer dat ik Ingeborg en Arthur niet gezien heb.

18:11 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

13-06-08

She's a model and she's looking good

Vandaag zou er rond half twee een nieuw model langskomen om zich te laten inschrijven. Rond dat tijdstip komt mijn collega druk pratend met de dame in kwestie binnen, en stelt ons aan elkaar voor. Ik vraag naar haar paspoort en bankrekeningnummer. "Pourquoi?" "Pour faire votre contrat." "Mon contrat?" Al gauw bleek dat de vrouw in kwestie om half twee een afspraak had met iemand anders. Redelijk lullig.

15:05 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

11-06-08

Pez

Gisteren zag ik op straat een meisje met een snoepketting lopen. Zo een wit elastisch koordje met daaraan harde, ronde snoepjes in chemisch roze, wit en blauw. Ik vond die dingen altijd fascinerend vroeger. Dat was niet lekker en leidde steevast tot tandpijn en bloedend tandvlees en kinderen die urenlang met een natgezeverd koordje rond hun nek liepen, maar toch was het onweerstaanbaar om een of andere reden. Net zoals de toverballen, van die gigantische ballen die verkleurden als er maar lang genoeg aan gelekt werd (jeronimo, bespaar me uw dubbelzinnige opmerkingen, die ongetwijfeld in u opwellen ;-) ). Het probleem is dat die ballen veel te groot waren om in een keer op te lekken, zodat er drie dagen later nog altijd ergens een kleverige bal lag te beschimmelen. Wie bedenkt zoiets?

Maar veruit het plezantste snoep uit mijn jeugd was Pez. Ook niet lekker, maar de verpakking was geweldig: een plastieken koker met daarop de kop van een of andere populaire tekenfilmfiguur. Als op die kop geduwd werd kwam er een Pezsnoepje uit. Dolle pret. De enige moeilijkheid was om die krengen te herladen. Dan moest dat spel uit elkaar getrokken worden, en de snoepje erin gestoken, maar door een bepaald mechanisme, een veer veronderstel ik, trok dat ding zichzelf terug naar zijn oorspronkelijke positie, wat niet zelden leidde tot verwonde vingers of snoepjes die in alle richtingen tegelijkertijd geslingerd werden. Maar Pez behoort voorgoed tot het verleden denk ik. Ik heb het toch al jaren niet meer gezien.

08:35 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |