07-06-08

Het mysterie van de dikke tetten onder de douche

Ik heb vastgesteld dat er iemand op mijn pc in google op de volgende zoekterm gezocht heeft: "big boobs shower". Ik vraag me af wie dat kan geweest zijn, en wat die persoon bezielde om achter mijn rug op mijn pc naar dergelijke dingen te zoeken. What's on your mind?, nobele onbekende. En heeft het mooie resultaten opgeleverd? Dit vraagt om een onderzoek en ontrafeling van het mysterie.

Een beetje zoals in deze David Lynch-film, die ik dringend eens moet herbekijken.

23:38 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

06-06-08

Life is a western

De dagelijkse wandeling naar het werk, Las Cruces Jail van Two Gallants op de mp3-speler. Het rondslingerend vuil zijn tumbleweeds die naderend onheil aankondigen. De hoerenkoten veranderen in kleurrijke saloons. De wagens worden paarden en het geluid van hun motor wordt hoefgetrappel. De allochtonenbuurt wordt een indianenstam waar andere regels gelden. Zij laten ons gerust als wij hen gerust laten. Achter elk raam zit een potentiële scherpschutter. Na een vijftal minuten bereik ik de inkom van het werk, en trap, nog geheel in de sfeer, de deur open, letterlijk. Aan de andere kant staart een kuisvrouw me verbaasd aan. Instinctief grijp ik naar mijn revolver die in werkelijkheid een sleutelbos blijkt te zijn, en zeg goeiemorgen tegen haar. Soms heb ik wat te veel fantasie denk ik.

08:26 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

30-05-08

muhheheheuhe

Ooit al wakker geworden met een dode mug die op uw linkerwang plakt? Voor mij was het ook een primeur. Dat zal ze leren.

Ondertussen blijkt dat het moeilijker is om een ticket voor Coldplay te bemachtigen voor deze jongedame, dan om in Ethiopië een copieuze maaltijd te kunnen genieten. Niet dat ik al ooit in Ethiopië geweest ben, maar ik kan me voorstellen dat het niet evident is.

Update: Mission accomplished! Nu nog die Coldplay tickets bemachtigen ;-)

08:10 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

25-05-08

Portishead - The Rip

Dat de nieuwe cd van Portishead een bloedmooie duistere trip geworden is, daar kan geen twijfel over bestaan. Hieronder het bloedmooiste nummer van al de bloedmooie nummers die op die bloedmooie plaat staan.

11:32 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

23-05-08

Choose life?

Zijn gewelddadige films medeverantwoordelijk voor een gewelddadige maatschappij? Ligt de verantwoordelijkheid bij het individu? Zijn de op sensatie beluste media schuldig? Of zijn het de kijkers? Prangende vragen drongen zich gisterenavond op bij de Leuvense Reynaertghesellen, die gisterenavond het stuk Popcorn (naar Ben Elton, co-scenarist van oa The Young Ones en Blackadder, en helaas ook regisseur van een der verderfelijkste films die ooit gemaakt is, Maybe Baby).

In de nacht na de Oscaruitreiking dringen twee psychopatische seriemoordenaars het huis binnen van regisseur Bruce Delamitri, die pas een Oscar gewonnen heeft voor zijn ultragewelddadige film Popcorn. De twee houden zijn films verantwoordelijk voor hun gedrag. Wat volgt is een flitsende, ironische, uitzinnige cocktail van geweld, seks en humor, die culmineert in een ambigue climax, waarbij het publiek zichzelf in vraag dient te stellen. Dit alles gecombineerd met een geweldige soundtrack (Johnny Cash! Nick Cave! Elvis Costello!), zelfgemaakte filmpjes, en door de band genomen prima acteurs (rekening houdend met het feit dat het een amateurgezelschap is), waarbij vooral Manu Gemoets (als Bruce) en een heerlijk over the top acterende Astrid Lenaerts (een van de moordenaars) indruk op mij maakten. Klasse!

08:24 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

19-05-08

zwangerschapsbuikjes

Op weg naar huis botste ik daarjuist bijna letterlijk op een ex-klasgenote uit het middelbaar. Er werden wat obligate vriendelijkheden en debiele vragen uitgewisseld, die enkel gesteld worden aan mensen waar ge eigenlijk niks tegen te zeggen hebt, maar omwille van een of andere conventie niet onderuit kunt. Na ongeveer een halve minuut van die zinloze zever wees ik op haar buikje en zei: "Het nageslacht is precies ook al verzekerd?" Waarop zei, een beetje uit haar lood geslagen antwoordde: "Nee, toch niet..." Heel genante situatie, en na wat gestamel en gemompel vanmijnentwege over een examen van Spaans en nog moeten eten, scheidden onze wegen zich.

17:49 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (13) |  Facebook |

14-05-08

De warmte waarschijnlijk

Ik weet niet waar het aan ligt, maar momenteel vinden we het hier op de bureau enorm hilarisch om I don't feel like dancing van Scissor Sisters achteloos mee te fluiten, bij voorkeur in het gezelschap van nietsvermoedende collega's, terwijl niemand van ons kan fluiten.

15:09 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

12-05-08

Leuven in scène: Circ Panic

De voorstelling La Caravana Pasa van Circ Panic gisterenavond op het Provincieplein was magisch. Twee muzikanten en twee acrobaten brachten een bedwelmend mooi sprookje dat zich afspeelde op een caravan die getrokken werd door een paard. Prachtige muziek, gecombineerd met halsbrekende en indrukwekkende stunts, de poëzie, slapstick en tederheid uit de beste Chaplinfilms, de grilligheid van Terry Gilliam, de beeldenpracht van Jean-Pierre Jeunet en de freakiness uit Tod Brownings Freaks. Een wereld vol circusartiesten, dwergen, koorddanseressen, tweekoppige wezens en pluchen-varkens-etende wolven werd gecreëerd. En fILLE zag dat het goed was. Uitstekend zelfs. Kippenvel! Video's alhier, om een ideetje te geven.

12:22 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

11-05-08

Met de trein zou je er al zijn.

Gisteren ging ondergetekende naar Gent alwaar ik met dit heerschap en deze jongedame had afgesproken. Ik zou om 12u35 de trein in Leuven nemen om dan omstreeks 14u, na nog een busrit in Gent, op mijn plaats van bestemming aan te komen. De goden waren mij blijkbaar niet gunstig gezind, want de trein had 25 minuten vertraging. De volgende trein zou om 13u02 te vertrekken, dus ik had tijd genoeg om nog rap een terrasje te doen in de buurt van het station en dan te zorgen dat ik tijdig terug was. Om 12u55 was ik weer in het station om vast te stellen dat die trein met 25 minuten vertraging al vertrokken was, en tot overmaat van grap had die van 13u02 nog eens twintig minuten vertraging. Na een voorspoedige reis met veel te veel luidruchtige eendagstoeristen, moest ik in Gent de bus nemen. Ik vroeg aan de chauffeur of de bus aan de Capitole stopte. "Nee, deze stopt twee haltes verder aan 't Zuid." "Dat is toch aan de Capitole?" "Dat kan wel." De bus stopte tien minuten later aan 't Zuid, vlak voor de Capitole. Rare jongens die Gentse buschauffeurs.

Na een gezellige namiddag belandde ik des avonds in de thuishaven op Leuven in Scene, een stadsfestival voor jong en oud, voor marginaal en normaal, voor irritant en minder irritant, voor mensen die sandalen dragen, en uiteraard gezellig een pull op de schouders dragen, een zonnebril op het voorhoofd, en daarbij ook nog eens een jengelende koter in hun nek. Tegen de muur zetten en afknallen, I say. Maar de acts die ik gezien heb waren wel spectaculair. Meisjes die in het stadspark letterlijk de gordijnen in kropen, een bal met acrobaten die op veel te grote hoogte allerlei stunts uithaalden, en een spectaculaire vuurwerkshow op het Ladeuzeplein, die ik samen met een collega en een oude bekende ex-klasgenote uit de Spaanse les van vorig jaar gezien heb. Straks deel twee van de activiteiten.

12:07 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

10-05-08

Kitsch & Glitter

Gisterenavond zette ik koers naar Brussel, alwaar momenteel, naar jaarlijkse traditie Les nuits Botanique plaatsvindt, het festival bij uitstek voor de liefhebber van de betere alternatieve muziek. Verspreid over drie podia deden 13 groepen gisteren hun ding.

Het was bloedheet, en de temperatuur steeg aanzienlijk toen een uiterst bevallige deerne in een citroengeel kleedje me aansprak, om te vragen of ik een enquete voor haar paper wilde invullen. Aangezien ik uiterst bevallige deernes in citroengele kleedje niks kan weigeren, deed ik dat. Daarna werd het tijd om de tent te betreden voor het optreden van iForward, Russia!, een band die me enkele jaren aangenaam verraste met hun album Give Me a Wall. Wie een kalm en ingetogen optreden verwachtte, was eraan voor de moeite, want deze heren en dame bliezen de tent zowat van zijn stokken met de oorverdovende, hyperkinetische wall of sound die ze optrokken. Bmpc ärty, maar dan in overdrive. Geslaagde opwarmer voor de volgende band die ik wilde zien, het onvolprezen Of Montreal.

Maar wil eerst iemand even de concertorganisator een harde klets tegen zijn oren geven voor zijn sadistische line-up? Wie haalt het in godsnaam in zijn hoofd om het geweldige Blood Red Shoes gelijktijdig met Of Montreal te programmeren? Ik kies niet graag, want kiezen is verliezen, en in dit geval moest Blood Red Shoes de duimen leggen. Hopelijk komen ze naar Pukkelpop deze zomer.

Of Montreal dus, een van mijn favoriete groepen, en de reden van mijn aanwezigheid gisteren. Deze groep, met de geniale frontman Kevin Barnes, evolueerde in de loop der jaren van een soort underground Beatles tot een extreem tongue-in-cheek en kitscherige alternatief discogezelschap. Steeds met geweldig hilarische teksten. Niks is te extreem of te silly. Een kwalitatievere en ironischere versie van Mika en The Scissor Sisters, waarmee ik niet wil zeggen dat ik deze groepen niet apprecieer. Dat het zeer kitscherig was, mag wel duidelijk zijn. De bandleden waren verkleed als een soort psychedelische hippies uit de toekomst, en Kevin Barnes was dan weer een glamrockversie van Rocky en Dr Frank'n'Furter uit the Rocky Horror Picture Show. Geregeld werd er van outfit veranderd en kwam ook een of andere mimespeler de boel wat opleuken. Het publiek werd bekogeld met confetti en ballonnen met glitters erin. Ik hing helemaal vol met die ondingen. Dat zal me leren om op de eerste rij te gaan staan. Maar afgezien van het kitschgedeelte was er natuurlijk ook de muziek en die was zoals verwacht uitstekend, van de eerste tot de laatste noot. Maar na 45 minuten zat de pret er helaas al op met de briljante afsluiter Heimsdalgate like a Promethean Curse. In oktober komen ze terug met een nieuw album wist de gitarist mij aan de merchandisingstand te vertellen. Ik zal er zijn!

En dan was het weer kiezen geblazen. Ofwel naar We Are Scientists kijken, van wie ik wel eens een liedje gehoord heb dat me wel beviel. Ofwel naar de mij enkel van naam bekende Two Gallants. De actieve ontdekker in mij koos voor het laatste en kreeg daar geen spijt van, integendeel zelfs. Al vanaf het eerste liedje werd ik bij het nekvel gegrepen door hun energieke folk-punk-country-blues en de aparte stem van de zanger, en bleef dat de hele set lang. Na afloop heb ik ze dan beloond door twee cd's te kopen. Grote klasse.

Daarna had ik geen zin meer in de leukerds van I'm From Barcelona, en ging ik huiswaarts, nog steeds bedolven onder die verdomde glitters, wat me rare blikken op de trein opleverde.

 

09:40 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

04-05-08

Brokeback Mountain - Christian Edition

13:41 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

29-04-08

I like to movie, movie

Een klein uurtje geleden zou een mes zeer welkom geweest zijn in de bloedhete studio van Radio Scorpio, want de spanning was er te snijden. Spanning die veroorzaakt werd door de twee kandidaten van de Strijd der Filmtitanen, respectievelijk de titelhouder van 2005 en ondergetekende, winnaar van 2008. De tegenstander vroeg of ik veel wist. Ik antwoordde met een bescheiden: "bwah, geluk met de vragen is ook belangrijk he." En vroeg toen hetzelfde aan hem. Met een semi-arrogant ondertoontje zei hij: "Tja, ik ben beroepshalve als verantwoordelijke voor de programmatie veel met film bezig, en mijn vader baat een videotheek uit. Dus ja..." Hij leek nogal zelfzeker en ik moet eerlijk zeggen dat ik vreesde dat ik het onderspit zou delven. Onzin natuurlijk, valse bescheidenheid is nergens goed voor. Ik won met een score van 5-2, zonder fout antwoord te geven. Even twijfelde ik toen naar de drie regisseurs van Eros gevraagd werd. Michael Antonioni en Wong Kar Wai (twee huisfavorieten) wist ik onmiddellijk, maar Soderbergh schoot me maar op de valreep te binnen. Na afloop bleek mijn tegenstander een niet zo sportieve verliezer te zijn. Hij wenste mij proficiat, maar kon ook niet nalaten om te zeggen dat mijn vragen een pak gemakkelijker waren dan de zijne. Ik kan daar niet over oordelen want die van hem kende ik ook allemaal :-p En dan zei hij nog dat hij met zijn prijs (cinematickets) niet veel kon doen, want hij ging toch al gratis naar de cinema. Volgende week of binnen drie weken vindt de finale plaats. Ik ben er klaar voor.

20:08 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

24-04-08

Inglisj wit heirs on

Jaja, ik weet het wel. Lachen met mensen is niet mooi, en dat zou ik ook nooit doen, maar dit was een geval van niet te stuiten overmacht. Mijn collega kreeg telefoon in het Engels zo bleek en haar Engels leek ook al enkele jaren zijn beste tijd gehad te hebben. Zoals bijvoorbeeld volgende zinnen: "You don't mean it! I was already thinking by myself that something wasn't in order." Jawel, een duidelijk geval van iets te letterlijk vertalen. Ik daag iedereen uit om in zo een situatie serieus te blijven. Eeuwig respect van mijnentwege zal uw deel zijn. Alsof dat iets voorstelt.

15:39 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Boekenstokje

Bij gebrek aan inspiratie zal ik nog eens een stokje invullen dat her en der rondvliegt.

1. Grijp het dichtstbijzijnde boek dat meer dan 123 bladzijdes telt.
Dat boek blijkt The Yiddish Policemen's Union te zijn van Michael Chabon (u allen ongetwijfeld bekend van The Mysteries of Pittsburgh en Wonder Boys, over een moordzaak in een joodse enclave in Alaska, doorspekt met de nodige humor. Spek voor de bek van the Coen brothers in een verfilming me dunkt.

2. Open het boek op pagina 123 en zoek de 5de zin.
Zimbalist struggled for the next hour to understand that move, and for the strength to resist confiding to a ten-year-old whose universe was bound by the study house, the shul, and the door to his mother's kitchen, the sorrow and dark rapture of Zimbalist's love for the dying widow, how some secret thirst of his own was quenched every time he dribbled cool water through her peeling lips.

3. Post nu de volgende drie zinnen
They played through the remainder of their hour without further conversation. But when it was time for the boy to go, he turned in the doorway of the shop on Ringelblum Avenue and took hold of Zimbalist's sleeve. He hesitated as if reluctant or embarassed.

Spannend he!

08:24 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

18-04-08

I'll swim in the clouds

Goed volk gisterenavond in de AB. Naast mezelf in het publiek traden op het podium Turner Cody, Jeffrey Lewis (met hoofdzakelijk covers van de anarchistische punkgroep Crass), de zoals verwacht uitstekende headliner Adam Green en de verrassing van de avond, Soko.

Zeggen dat het optreden van Soko geweldig was, zou een understatement van formaat zijn. Soko was een van de meest emotioneel overrompelende ervaringen die ik op muziekaal gebied al beleefd heb. Ongeveer op gelijke hoogte met die keer dat In the Aeroplane over the Sea van Neutral Milk Hotel voor het eerst klikte bij mij. Soko is jong, onbevangen en uitermate innemend en grappig. Ze ging direct van start met I'll kill her, waarbij ze doodernstig "sometimes i'm funny" zong, gevolgd door een gelaten stilte en gelacht vanuit het publiek, waardoor ze de slappe lach kreeg en met moeite door de rest van het nummer stuntelde. Heel grappig. Daarna volgde liedjes over pindakaas, vermeende zwangerschappen, tijgers, pinguins, krokodillen, katten (met een piepjong meisje (een jaar of vier) uit het publiek dat mocht miauwen), doodsangst. Het was een heel chaotisch optreden waarbij Soko zowel drumde, gitaar speelde, rockte, sloeg, zalfde, ontroerde. Ze kan niet goed spelen en ze kan niet goed zingen, maar ze doet het wel met een nooitgeziene bezieling en oprechtheid. En met een onweerstaanbaar Frans accent natuurlijk. Soko is het muzikale equivalent van Before Sunrise, Before Sunset, Once, Eternal Sunshine of the Spotless Mind en The Science of Sleep. Aailuiveur :-)

08:27 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

16-04-08

Life in the fast lane

Het is een razend drukke week, ontspanningsgewijs dan, maar ik amuseer me en dat is het belangrijkste. Sleeping is giving in. Op maandagavond was er een uiterst gezellig pizza-etentje met enkele klasgenoten uit de Spaanse les, met onverwachte afterparty. Gisteren heel de dag een oersaaie vergadering die ik even ben ontvlucht door een acuut geval van de slappe lach, veroorzaakt door mijn collega die het nodig vond om alle hippe Engelse termen die gebruikt werden nog eens expliciet in mijn oor te fluisteren, terwijl hij zag dat ik al op mijn tanden aan het bijten was. Toppers waren "pull-down menu", "reminder" en absolute favoriet "draft" (uitgesproken als drooft). Des avonds werd ik in de studio van de Leuvense lokale radio Scorpio verwacht om te strijden voor de titel van Filmtitaan. Een van de potentiële tegenstanders kende ik al van een andere filmquiz, waarin we door een gemeenschappelijke vriendin in dezelfde ploeg gezeten hadden, en van zodra hij me zag, zei hij tegen de andere kandidaten dat ze het nu wel konden vergeten. Hij heeft gelijk gekregen. fILLE kwam, zag en overwon, eerst met een score van 5-1, en dan met een score van 5-2, met telkens 1 fout antwoord van mijnentwege. Binnen twee weken de halve finale. Na afloop heb ik nog verbroerderd met de tegenstanders, en waarschijnlijk gaan we een filmquizploegje oprichten in de nabije toekomst. Siddert ende beeft alvast.
Hedenavond zit ik in de Fuse in Vorst voor de finale van de RockRace, alwaar ik jurylid zal zijn. Morgenavond in de AB voor het optreden van Jeffrey Lewis, Soko en de onvolprezen Adam Green. Vrijdag zit ik in diezelfde AB voor het uitverkochte optreden van The Kooks. Druk druk druk.

08:27 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

13-04-08

Herkenbaar (yeah i know, ik pleit schuldig)

Hilarische sketch uit het geweldige, satirische programma The Chaser's War on Everything. Elke maandag op canvas.

12:08 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

11-04-08

Idiote manieren om de ochtend te beginnen, deel 1

Begin met uw huisgenoten de dag om kwart voor zeven met een polonaise op dit nummer in een versie van Willy Sommers. Of de onderburen het konden appreciëren, valt voorlopig af te wachten.

08:07 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

09-04-08

Hoe de fILLE lid werd van een bibliotheek en er geen boeken ontleende

Daarstraks kreeg ik telefoon van een collega wier zoon een boek moet lezen voor de Franse les. Iets van Amélie Nothomb, dat ze blijkbaar niet in de plaatselijke bibliotheek hadden, maar wel in die van Leuven, en of ik hem dan eventueel wilde gaan halen, als het niet teveel moeite was. In mijn eeuwige goedheid kon ik natuurlijk niet nee zeggen. En wie ben ik om de jeugd goeie boeken te ontzeggen, want Amélie Nothomb is mij nog nooit tegengevallen. Zelf kom ik eigenlijk nooit in een bibliotheek, ik koop de boeken die ik lees, omdat ik op voorhand nooit kan inschatten hoe lang ik over een boek zal doen. Met boeken is het zoals kakken, soms gaat dat rap, soms duurt dat lang. In de bibliotheek bleek dat mijn lidkaart ongeveer acht jaar oud was. Dat kan kloppen. Vijf minuten en evenveel euro's later was ik weer volwaardig lid. Joepie. En ik stelde vast dat er geen dvd's stonden die ik nog niet gezien had of wilde zien, maar dat de collectie wel degelijk is. Pluspunt voor de bibliotheek. Helaas was er van het boek van Amélie Nothomb geen spoor te bekennen bij de Franse literatuur. Wel andere boeken, maar niet wat ik zocht. Ik logde in op de computer en daar stond dat ze een exemplaar op voorhand hadden. Dan maar naar het onthaal voor verduidelijking. Een vent die er ouder uitzag dan het oudste boek dat ze staan hadden, en dat naar alle waarschijnlijkheid ook was ging het wel efkes voor mij opzoeken. Efkes is een relatief begrip bij een dyslectische typer stelde ik al snel vast. Toen hij het uiteindelijk gevonden had zei hij dat het boek normaal in de rek moest staan bij de Franse boeken. "Daar heb ik al gekeken." "Dan zou het kunnen dat het verkeerd staat of kwijt is." Zover was ik ook al. "Wat misschien ook zou kunnen, is dat het juist terug binnengebracht is. Ge kunt eens bij die boeken gaan kijken." Ik volgde tevergeefs zijn raad op. Fuckers, vijf euro kwijt door leugenachtige info op de website. Niet goed bezig bibliotheek.

19:42 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

01-04-08

Altijd lente in de ogen van de tandartsassistente?

Helaas was er geen tandartsassistente aanwezig gisteren. Gekweld door tandpijn tijdens mijn reis in Schotland, had ik la mama sms-gewijs gevraagd om op maandagmorgen een tandartsbezoek te regelen. De gebruikelijke tandarts was niet bereikbaar, dus werd er naar een andere beoefenaar van het vak gezocht waar ik gisteren om 9u verwacht werd. Het bleek een vent van bijna pensioengerechtigde leeftijd te zijn, wat niet echt veel vertrouwen wekte. Ik heb het sowieso al niet zo op tandartsen begrepen. En deze man deed niet veel moeite om dat vertrouwen te vergroten. Hij stak zijn vingers zonder plastieken handschoenen in mijn mond. Ze waren gelukkig wel gewassen. Hij had ook niet zo een hygiënisch maskertje voor zijn mond. Hij ging met een soort haakje naar de pijnlijke zone en trok ermee aan iets in mijn mond, wat pijn deed. "Hebt ge iets gevoeld?", vroeg hij. "Ja, het deed zeer." "Hebt ge iets gevoeld, of deed het zeer?" "Het deed zeer," zei ik nog eens. "Zijt ge zeker? Als het zeer deed moet de tand ontzenuwd worden en moet ge drie behandelingen ondergaan, als ge gewoon iets gevoeld hebt, moet ik hem gewoon opvullen." "In dat geval heb ik gewoon iets gevoeld" Geen haar op mijn hoofd dat er aan denkt om nog eens terug te gaan bij die barbaar. Gelukkig blijk ik mijn eigen pijngrens juist ingeschat te hebben. Volgende keer terug naar de gebruikelijke tandarts, en hopelijk niet te rap.

14:11 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

31-03-08

Schotland, impressies

Terug van Schotland, hieronder enkele indrukken die de reis typeren:
- Mr Joyvalle
- Glasgow stikt van de marginale moddervette marina's die fluokleren verkiezen, Vicky Pollard revisited
- anderzijds zijn er ook veel goths
- weinig normale mensen
- wel een geweldige comedy club
- "last night I had to disappoint a girl who wanted to have sex with me. I had sex with her"
- Zotte Patrick: "you know the drill"
- schapen
- West Highland Way
- "Aan zijne zak te zien is hij nog vrij jong"
- Conic Hill, met valpartij tijdens afdaling
- kniepijn
- De geweldige beklimming van Ben Lomond
- voetpijn
- "We couldn't decide whether to bury or cremate grandma, so we decided to let her live."
- een oude pé die ons een hele nacht wakker gehouden heeft met zijn gesnurk. Fucker
- Gerda en Barbara, de onbaatzuchtige hosteluitbaatsters die ons een gratis lift van drie uur gegeven hebben. Vielen Dank.
- "There's nothing sadder than an old lady picking up dog's poo in the park. Especially when she doesn't have a dog."
- Fort William
- Haggis!
- Mountainbiken op de Witch's Trail, valpartij 2
- De Zwanendoders, slechts 5 pond
- Edinburgh
- "I told my noisy bulimic neighbour to keep it down."
- Budget Backpackers Hostel, sweet
- Marginale Australiërs tijdens een kroegentocht
- The Brasilian: "Zilian, Zilian, Zilian, you're the real Zilian"
- Glasgow, nog steeds boordevol agressieve marginalen.
- "Your daddy's whom?"

10:53 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

21-03-08

fILLE veroorzaakt zijn naam minus 1 l

Brussel-Noord, donderdagochtend, ongeveer 7u45. Ik begin mijn dagelijkse afdaling van de trap naar de hoofdgang van het station, en word plotseling opgeschrikt door een hand die me redelijk hard bij de arm neemt. Aan de hand hangt een verkrampte vrouw van half de dertig die me paniekerig aankijkt. Even vrees ik dat het een zigeunervrouw is die me wilt vervloeken, zodat ik nooit een deerne zal vinden die met mij door het leven wilt gaan (alsof dat veel effect zou hebben :-) ). Een mens weet maar nooit. "Ik durf de trap niet af," zegt ze. Het moet weer lukken dat juist ik aangeklampt word. Wat is er mis met al die andere mensen die haar vlak voor mij al gepasseerd waren? Of wat is er mis met mij? Ik zei dat ze mijn arm wel mocht vasthouden tot we beneden waren, maar toen werd ze helemaal hysterisch, roepen en tieren dat ze schrik had. Ik twijfelde even of ik haar met mijn vrije hand in het gezicht zou meppen om haar wat te doen bedaren, maar dat ligt niet in mijn aard. Ondertussen was er al een redelijke opstopping achter mij ontstaan met ongeduldige mensen die allemaal op tijd op hun werk wilden zijn, en dat ook luid lieten merken. Er moest in elk geval iets gebeuren zoveel was duidelijk. Dus ik zeg: "Ofwel gaat ge met mij mee naar beneden, ofwel laat ge me nu los." "Ge gaat me toch niet loslaten, dan he?", vroeg ze. Ik zei: "Nee, maar dan wel nu meekomen." En heel langzaam is ze dan met mij mee de trap afgedaald, verstijfd van angst. Er zijn toch rare mensen op de wereld.

08:21 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

20-03-08

Vadermoord: Wixel & Frank Vander linden

Veel volk gisterenavond in het Leuvense STUK voor een uitverkocht deel van het Vadermoord-project, waarbij artiesten hun favoriete groep coveren.

De mij onbekende Wixel bleek bekender te zijn dan ik dacht, aangezien hij me in mijn plaatselijke cd-winkel weleens een paar cd'tjes heeft verkocht. Hij waagde zich aan Sonic Youth. Op zich een heel riskante onderneming, aangezien die groep niet direct bekend staat om zijn toegankelijke en eenvoudige muziek. Blijkbaar had Wixel het concept "vadermoord" net iets te letterlijk geïnterpreteerd, want de instrumentale brij die hij creëerde was niet echt aan mij besteed. Waarschijnlijk wel goed in zijn genre, maar dat zeggen ze ook van FC de Kampioenen. In elk geval, aan het begin van zijn optreden beloofde hij dat hij zeven nummers zou spelen, en toen hij na het naar mijn gevoel vierde nummer het publiek bedankte, was ik opgelucht dat ik nooit goed ben geweest in wiskunde.

Twintig minuten later bracht Frank Vander linden hulde aan de Pixies. Hij had alvast hetzelfde kapsel en dezelfde buikomvang als Frank Black, maar beschikt niet over diens door merg en been gaande oerschreeuw. Daardoor kwamen de "repents" in Caribou niet helemaal goed uit de verf, maar dat was eigenlijk de enige misser van dit (te korte) optreden. Wel een goeie zet van Frank om te openen en af te sluiten met Wave Of Mutilation, naar mijn mening nog altijd het beste Pixiesnummer. Kippevel kwam er tijdens de tweede helft van de set toen Lara Rosseel wat hulp kwam bieden op de contrabas, en ze samen een werkelijk bloedmooie, rustige versie van Gouge Away neerzetten, dat bijna net zo sterk als het origineel was. Leuk optreden!

08:16 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

15-03-08

Miluju tebe

onceposter3Romantische zielen aller landen, verenigt u! Eens (vergeef mij de flauwe woordspeling) in de zoveel tijd komt er film in de zalen die zich rechtstreeks een weg naar het hart van ondergetekende baant, om er zich de rest van zijn leven comfortabel te nestelen. Once is zo een bloedmooie, realistische en oprechte film, die mij de zaal deed verlaten met vochtige ogen. Veel puurder dan dit kan cinema niet worden. 

Twee gebroken harten ontmoeten elkaar in de straten van Dublin. Hij is een stofzuigerreparerende Ierse straatmuzikant, zij een muzikaal aangelegde Tsjechische poetsvrouw. Ze geraken aan de praat en beginnen samen te musiceren. Op amoureus gebied hangt er duidelijk elektriciteit in de lucht, maar de spoken van hun vorige liefdes hangen nog in de lucht. Zullen ze voor elkaar kiezen, of…? 

Enorm straf wat regisseur John Carney met dit simpele verhaaltje weet aan te vangen. Het is een lowbudgetfilm met weinig ervaren acteurs, wat het realisme van de film ten goede komt. Dit is geen kleffe Hollywoodtoestanden waarin twee griezelig perfecte tieners met Prodent-glimlach elkaar al van bij de eerste ontmoeting in de armen vallen, maar een diepmenselijke film, subtiel geacteerd, met geloofwaardige personages en oprechte emoties. Dat laatste, en de naturel waarmee de hoofdrolspelers met elkaar omgaan, is niet zo verwonderlijk, want tijdens de opnames zijn ze als een blok voor elkaar gevallen en vormen nog steeds een koppel. 

Muziek speelt ook een zeer belangrijke rol in de film. Het brengt datgene wat niet gewoon uitgesproken kan worden, onder de aandacht, en zorgt ervoor dat de protagonisten dichter naar elkaar toe groeien. Glen Hansard van de Ierse rockband The Frames neemt trouwens de mannelijke hoofdrol voor zijn rekening. De muziek past perfect bij het mooie verhaal en maakt er op geheel organische wijze deel van uit. Zoals het bloedmooie, oscarwinnende Falling Slowly. Zelfs Bob Dylan, toch niet de eerste de beste, was er zo van onder de indruk dat hij Glen Hansard en Marketa Irglova het voorprogramma heeft laten verzorgen van zijn laatste tournee. 

Once is een hartverwarmende, ontroerende, fragiele en oprechte film die een subtiele aanslag op het hart pleegt. Hij kan niet tippen aan de gelijkaardige tandem Before Sunrise en Before Sunset, maar het scheelt hem echt niet veel. De film is net als echte liefde onmogelijk om adequaat in woorden te vatten, en ik ben er verliefd op geworden, dat mag duidelijk zijn. Verplichte kost! ****/**** 

PS: ik heb de DVD al besteld.

10:33 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

14-03-08

deep throat

Daarstraks moest ik een personeelslid opbellen om te weten te komen of zijn vrouw al dan niet werkt. De telefoon ging over en iemand met een enorm zware stem nam op: "hallo?" Onmogelijk uit te maken of het om een man of vrouw ging. Subtiliteit was aangewezen. Ik stel me voor en vraag dan met wie ik spreek. "Firma X." Daar werd ik niet veel wijzer uit, dus besloot ik maar naar de collega in kwestie te vragen. Ik werd doorverbonden, en zei hem dat ik een vraagje had over zijn vrouw. En hij antwoordt, ook met zware stem: "had ge dat niet aan haar zelf kunnen vragen, ge had haar juist aan de lijn."

13:54 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

13-03-08

boys are back in town

Des middags ga ik altijd naar de broodjeszaak tegenover het werk, "den Turk" in de mond van mezelf en collega's, omdat ze uitgebaat door vriendelijke Turken. Met een van de uitbaters geraak ik soms aan de praat, maar hij heeft de irritante gewoonte om mij altijd "meneer" te noemen, een woord dat niet bij mij past en waar ik een hekel aan heb. Ik heb hem dat dan gezegd, maar ondertussen is het er nog op verslechterd. Nu is het niet meer "dag meneer", maar "dag jongen, alles goed jongen? het is koud buiten he jongen." Voor het woord jongen voel ik me dan weer net iets te oud.

Zou er een woord bestaan dat niet zo oud en serieus klinkt als meneer, maar toch beter is dan jongen?

12:06 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

07-03-08

Niks zo goe als de maag van een koe

Gisterenavond heerste er een gezellige drukte in de refter van de school waar ik werk. Reden hiervoor was het project "Koken met de buren", een initiatief om de buurtwerking te promoten en de school en haar overwegend Turkse en Marokkaanse buren en ook de verschillende culturen wat dichter bij elkaar te brengen, door samen te eten, typische voorwerpen uit hun cultuur te leren kennen en hun volksdansen te zien. Een lovenswaardig initiatief waar slechts vijf studenten en twee personeelsleden op afkwamen. De bedoeling was om samen met de vrouwelijke buurtbewoners te koken en enkele van hun typische gerechten te proeven, maar op het aanvangsuur hadden de vrouwen het meeste eten al klaargemaakt. We besloten dan maar om te helpen met afwassen, en ik nam een witte spons ter hand. Nog voor ik er iets mee kon aanvangen, werd ik door een van de vrouwen tot de orde geroepen: "Wa gade gij daar mee doen?" "Afwassen," zei ik. "Da is wel geen spons, da is de maag van een koe." Ze hadden stukjes van die maag in de soep gedaan, en hadden nog een stuk laten liggen zodat we dat eens konden zien. Het vooruitzicht om van die soep te eten was niet bepaald aantrekkelijk, maar sometimes a man's got to do what a man's got to do. De soep was echt niet lekker, en rook een beetje naar fecaliën. Maar uit beleefdheid, en ook omdat ik omsingeld was door twee buurtbewoners, heb ik de soep toch opgegeten, stukjes maag inbegrepen. Mijn collega had er meer moeite mee, maar ik zei dat ze niet flauw moest doen. Ik kreeg onmiddellijk bijval van een van de vrouwen: "ja, eet dat maar op, anders zult ge nooit groot worden." Toen durfde ze niet anders dan met lange tanden haar soep op te eten. Soms kan leedvermaak mij wel amuseren. De rest van het eten was wel heel lekker: couscous met groenten, gevulde paprika's met pepers, rijst en tomatenpuree, aubergines met rijst, pikante schapenvleesrolletjes. Goed gegeten. Hopelijk lokt de volgende editie iets meer volk.

08:15 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

06-03-08

Mail aan Radio 1

Beste,

Ik wil u even attent maken op het feit dat iemand van de dienst verkeersinformatie al dagenlang de verkeerde klemtoon legt op het woord Destelbergen. De klemtoon moet op Déstel liggen en niet op Bérgen, zoals ook wordt weergegeven op uw eigen site: http://vrttaal.net/taaldatabanken_master/taalmail/taalmai... . Kan u deze persoon hiervan op de hoogte brengen, en vragen om erop te letten, want ik krijg het er een beetje van op mijn zenuwen.

Alvast bedankt!

Eens benieuwd of ze gevolg gaan geven aan mijn oproep.

Update: Ik heb al antwoord gekregen:

Beste fILLE,

Kan je me zeggen wanneer of in welk programma je het hoorde?
Dan kan ik je opmerking gerichter doorsturen naar de juiste presentator/-trice.

Mvg




X
radio 1: programma-info - website

Gerechtigheid is geschied :-)

15:30 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

03-03-08

Islands

In de reeks geweldige optredens waar geen kat naar komt kijken tenzij de spreekwoordelijke vijf man en paardekop (die gelukkig niet hinnikte tijdens het optreden) presenteer ik: Islands.

Deze Canadese groep ontstond uit de as van de al even geweldige Unicorns, die met Who Will Cut Our Hair When We're Gone een vrolijk plaatje gemaakt hadden over de dood en dan veel te vroeg een einde maakten aan hun uitstekende band. Maar in 2006 was er weer vreugde want Islands zag het levenslicht, met leden van The Unicorns, en maakten met Return to the Sea een nog betere plaat over leven na de dood, dat volgens hen hoort te klinken als een feestje op een tropisch eiland. Die cd schopte het tot een tweede plaats in mijn top tien van 2006.

De verwachtingen waren dus zeer hooggespannen gisterenavond, en werden bijna in de kiem gesmoord door de fuckers van de NMBS, maar gelukkig was ik nog net op tijd in de Botanique.

De zeskoppige band speelde eerst drie nieuwe nummers alvorens uit te pakken met het schitterende Volcanoes. Het optreden bestond grotendeels uit nieuw werk van de in mei te verschijnen cd, maar daarnaast werden we ook getrakteerd op schitterende versies van Where There's a will there's a whalebone (evenwel zonder de supersnelle raps uit het origineel), Don't Call me Whitney Bobby en afsluiter Rough Gem. Tijdens de bisnummers (de groep werd drie keer terug het podium opgeapplaudisseerd) hoorden we dan ook nog het machtige Swans (Life After Death) en na enig aandringen uit het publiek ook Humans. De nieuwe nummers klonken ook allemaal fantastisch, met een prominente rol voor de viool. De bandleden hadden er duidelijk veel zin in en naarmate het optreden vorderde vond er ook steeds meer interactie plaats met het enthousiaste publiek. Een uur en veertig minuten later zat het er helaas alweer op. Hopelijk zijn Islands een langer leven beschoren dan The Unicorns.

17:01 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

29-02-08

Champagne for my real friends and real pain for my sham friends

Gisteren heerste er een gezellige drukte in de filmstudio van Narafi, de locatie van een voorronde van de RockRace, alwaar ondergetekende in de jury zat. Vier groepen streden om een plaats in de finale.

Bar Stool Clichés mochten de spits afbijten. Visueel veruit het interessantste door de twee deernes die de zang op zich namen. Iedereen was het erover eens dat de linkse veruit de knapste, euh, het beste kon zingen. De groep, die nog maar vijf maanden bestaat, maakte een ietwat onwennige indruk, maar overtuigde bij momenten wel met swingende hits als Get it On en een broeierige cover van Toxic van Britney Spears.

Daarna was het de beurt aan Bart Cooreman, een singer-songwriter met een piano. Technisch gezien niks op aan te merken, en behoorlijk gedurfd optreden, maar een beetje te eentonig voor mijn smaak. En het klonk ook iets teveel als Jeff Buckley vond ik en ik was bijgevolg niet verbaasd door de cover van de cover Hallelujah.

Vervolgens mocht Tshiplake hun ding doen. Bij de preselectie had ik de andere juryleden kunnen overtuigen om hen een plaatsje in de voorronde te geven omdat ik gecharmeerd was door hun jeugdige onstuimige driestheid en hun Sturm und Dranggevoel dat me deed denken aan The Stooges en Ramones. Live hadden ze met pech te kampen onder de vorm van een gebroken snaar, maar ze herpakten zich. Het komt nog niet helemaal goed uit de verf, maar met wat meer ervaring zie ik dat wel in orde komen. Het was wel de groep die de hoogste spektakelwaarde had (de gitarist die in de nek van de drummer ging zitten) en met simple simpel hebben ze een fantastische song op hun naam staan.

Tenslotte mocht Niels & the Babes zijn ding doen. The Babes waren helaas thuisgebleven (of onbestaande, dat was niet geheel duidelijk), dus kregen we enkel Niels met zijn gitaar en liedjes en een zeer degelijke set.

Na afloop kon het publiek stemmen via sms (die punten wogen voor de helft door) en de andere helft van de punten werd door de jury uitgedeeld. Na een korte beraadslaging met duidelijk uiteenlopende meningen, gevolgd door een stemming werd ervoor gekozen om The Babes naar de finale te sturen, zij het niet die van Niels, maar die van Bar Stool Clichés.

En bibi, en ook de andere juryleden, werden bedankt voor bewezen diensten met een fles champagne.

08:31 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |