30-08-07

lang leve de post

Het postkantoor. Ik kom er liever niet, maar soms is het onvermijdelijk. Eergisteren was zo een dag. Dat kwam doordat ik een pakketje (drie t-shirts en een poster) eigenlijk al een tijdje terug (een tweetal maanden) naar Oostenrijk had moeten/kunnen terugsturen. Met de nakende verhuis werd het hoog tijd om daar eens werk van te maken, anders zou het er toch niet van komen.

Er stond gelukkig weinig volk, dat viel al mee. De loketbediende daarentegen was van het overijverige en overdreven vriendelijke type. "Een zeer goeie middag meneer. Wat kan ik doen voor meneer?" Een slecht begin van de conversatie, ik ben geen meneer. Ik zei hem dat ik een zending naar het buitenland moest doen en gooide de items op zijn bureau. "Jazeker meneer (gadverdamme!), en hoe had meneer die zending willen doen?" "Met de post," antwoordde ik naar waarheid. De bediende lachte heel kunstmatig en zei: "Meneer heeft me allicht verkeerd begrepen, ik bedoelde op welke manier meneer de objecten had willen verzenden." "Zo goedkoop mogelijk liefst."

Vervolgens nam hij me mee naar de afdelingen met pakjes en enveloppen en kokers om dingen mee te verzenden. "Helaas heb ik enkel het grote kokerformaat meneer. Die poster zou ook in een kleinere goedkopere koker passen, maar die zijn er zoals gezegd niet meer." "Doe dan maar de grote." "Bent u zeker, meneer? U kan altijd later nog eens terugkomen voor een kleine koker." Ik begon stilaan mijn geduld een beetje te verliezen. De t-shirts zouden volgens hem wel in een envelop gepropt geraken.

Dan gaf hij me stickers om het adres van de bestemmeling in te vullen, want op zo een koker zou ik onmogelijk kunnen schrijven. "Mag ik ook ne stylo lenen?", vroeg ik. "Dat mag en dat kan, meneer, op voorwaarde dat u hem nadien zeker aan mij terug bezorgt." Ik wilde hem vragen of dat per post moest gebeuren, maar ik heb tact, dus ik liet het maar zo.

Nadat ik het adres ingevuld had bracht ik hem alles terug. "Meneer heeft de stickers niet nodig gehad blijkbaar?" Ik zei dat het gewoon ook wel lukte. "Ik merk het meneer, mij lukt dat nooit." Who gives a fuck? Waarom zou die info relevant zijn voor mij? Ik was blij dat ik daar eindelijk weg kon, en hopelijk moet ik er niet te rap meer komen.

08:13 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

27-08-07

Hairspray

293.hairspray.05100725 jaar geleden shockeerde John Waters de wereld met zijn subversieve satire Pink Flamingos. Zelf noemde hij het "an excercise in poor taste". Twee families die wedijveren om de titel van "filthiest people alive". En wat er te zien was, is zelfs naar hedendaagse normen behoorlijk walgelijk, check bijvoorbeeld de beruchte, volledig echte, slotscene eens.

In 1988 verraste hij vriend en vijand door een kindvriendelijke film te maken: Hairspray. De film speelt zich af in het Baltimore van de vroege jaren 60, waar een dik meisje dolgraag wilt meedoen aan een dansprogramma op tv, audities doet en een ster wordt. Ze krijgt wel af te rekenen met een jaloerse danseres en rassensegregatie is ook nog een probleem van de tijd. Waters had een hit op zak, met een film die barstte van de goeie muziek, een heerlijk nostalgische sfeer en alle typische campy Waters-ingrediënten, zij het wel in afgezwakte versie.

Na een succesvolle Broadwayadaptatie is er nu een remake uitgebracht. En wat meer is, de remake is goed. Onvermijdelijk dringt een vergelijking met het origineel zich op. Daar kan hij helaas niet aan tippen. Daarvoor ontbreken de scherpe randjes net iets te veel en de originele cast kwijtte zich net iets beter van zijn taak. Maar als op zich staande film, werkt de nieuwe Hairspray wél.

Deze keer is het een musical geworden, een van het uitbundige type, waar alles en iedereen beweegt en zingt en waar elk moment een man met wandelstok in de lucht kan springen terwijl hij zijn hielen tegen elkaar klikt. Het soort musical dat zich afspeelt in een universum waar alles peis en vree is en waar het nooit regent. Een musical waar een mens goedgezind van wordt. Een musical met goeie liedjes. Een musical met aanstekelijke personages. Een musical met een zeer enthousiaste cast (met speciale vermelding voor John Travolta en de immer briljante Christopher Walken). Een musical met een iets te nadrukkelijke boodschap. Een muscial die een onverbiddelijke glimlach op het gelaat tovert van iedereen die hem ziet. Een musical die ik van harte aanbeveel. ***/****

17:05 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

24-08-07

Voor Liese: GELUKKIGE VERJAARDAG!!!

06:59 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

22-08-07

'k zie zo geire mijn duivenkot

Mijn vakantie zit erop. Ondertussen zit ik al de derde dag op mijn werk en lijkt het alsof de voorbije zes weken al eeuwen geleden zijn. Niet dat ik reden tot klagen heb, want volgende maandag heb ik nog een dagje vrij, en dat mag ik er voor eind september nog een opnemen.
Gisteren deed de ideale gelegenheid voor een practical joke zich voor. Toen ik na mijn middagpauze terug het hoofdgebouw wilde binnenwandelen, zat er voor de schuifdeur een duif. Uiteraard was het te verwachten dat dat rotbeest zou binnenvliegen van zodra ik naderde, maar ik had geen andere keuze. Het beestje nestelde zich comfortabel in de inkomhal, vlak voor de deur van het onthaal, wat zorgde voor een hysterische reactie van de onthaalmedewerkster die een panische angst heeft voor vogels (ik ook, maar enkel als ze dood zijn). Ze barriceerde direct haar deur en heeft dan de werkman gebeld om de duif te komen vangen, nadat eerst vruchteloze pogingen ondernomen waren om ze weg te jagen door ernaar te zwaaien met een keukenhanddoek.
Iets later moest ik enkele brieven naar beneden brengen en had een stressbal in mijn hand genomen, en daar een keukenhanddoek over gehangen. Aldus stapte ik het onthaal binnen. "Ah, komt ge nen andere handdoek brengen om de duif te verjagen?" "Nee, een andere duif." zei ik en verschoof de handdoek lichtjes. Zelden iemand zo weten verschieten.

08:53 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

19-08-07

Pukkelpop: dag 3

De jeuk aan mijn benen was gisteren niet te harden (verdomde botten), maar dat is zowat het enige negatieve dat over gisteren te vertellen valt, want het was zonder enige twijfel de beste Pukkelpopdag, ook al was het beste optreden een dag eerder.

Hellogoodbye mocht vandaag aftrappen. Het groepje haalt hun inspiratie bij Panic! at the disco. Ik denk dat in een overvolle beerput meer inspiratie te halen valt. Ik heb het exact drie nummers volgehouden. Als het een troost kan zijn, bij Panic! at the disco hou ik het niet zo lang vol. Hellogoodbye? Hell No! Goodbye! (hebben ze ineens ook een uitroepteken in hun naam)

Nee, dan veel liever de intieme liedjes die The Bony King of Nowhere, een Gentse folky singer-songwriter en zijn begeleidingsband, uit hun instrumenten toverden. Vree wijs!

The Rakes zijn een kruisbestuiving van Franz Ferdinand, The Killers en Bloc Party, en die cocktail gaat hen zeer goed af. Plezant en zeer energiek optreden.

Heavy Heavy Low Low was eerder bizar. Gedurende een kwartier lang stond de zanger van dit niet oninteressante mathcoregezelschap de ziel uit zijn lijf te schreeuwen onder loodzware muziek en dan besloten ze er om onduidelijke reden de brui aan te geven. Waarop het publiek ze, aangemoedigd door Peter Van De Veire, met alles wat het maar kon vastkrijgen begon te bekogelen.

Albert Hammond Jr van The Strokes heeft een soloplaatje gemaakt en kwam dat voorstellen. Fijne popliedjes, niet meer, maar ook niet minder.

Daarna mocht Arbouretum hun ding doen in de chateau. Folky à la Bonnie "prince" Billie. Hun muziek ging er vlotjes in bij mij.

En dan was het tijd voor een eerste absoluut hoogtepunt van de dag. The Shins. Geweldig aanstekelijk optreden, met liedjes die zoeter zijn dan suiker en catchier dan het ebolavirus werd heel de marquee blij gemaakt. Briljant, en zelfs zonder hun beste nummer (New Slang) boven te halen.

Vervolgens bouwden The Streets een heel aanstekelijk feestje op de main stage. Er werd lustig met frisbees en strandballen gesmeten en ook de liedjes waren zeer plezierig, met als hoogtepunt Fit but you know it. Alleen spijtig dat Mike Skinner het nodig vond om ons zijn gat te tonen.

Bromhead Jackets maken muziek die klinkt als Arctic Monkeys en ze komen er vlot mee weg. Om in de gaten te houden.

Kings of Leon gaf gedurende het eerste half uur van hun optreden (de enige helft die ik gezien heb) een plezant stukje rock weg. Niet zo broeierig als op plaat, maar wel goed genoeg voor de wei.

En dan was het tijd voor het tweede hoogtepunt van de dag: CocoRosie. Met hun kinderlijk naïeve en melancholisch liedjes, hun aanstekelijk podiumgedrag en videoprojecties van My Little Pony en allerhande duivelsuitdrijvingen leidden ze ons binnen in een dromerige sproojeswereld waar het zeer fijn toeven is. Hoogtepunt: Japan. Ook de eerste groep die een bisnummer heeft mogen spelen. Restepc!

Krakow hield de droom in stand, met hun uiterst trage, maar zeer sfeervolle muziek. Het was ook spannend of de hoogzwangere zangeres al dan niet ter plaatse zou bevallen. Talent van eigen bodem.

The Sounds, met Debbie Harry lookalike, trachtten ons even uit de droom wakker te schudden met hun opzwepende liedjes en hun energiek optreden.

Maar hoogtepunt nummer drie van de dag, de bevallige Noorse fee, Hanne Hukkelberg bracht ons weer helemaal in droomstand. Mocht na elk liedje terecht een daverend applaus incasseren waarop ze heel verlegen met "thank you very much" antwoordde. Het was haar van harte gegund.

Tijd om wakker geschud te worden door Sonic Youth, die ironisch genoeg hun plaat Daydream Nation integraal speelden. Een plaat die ik (nog) niet ken, maar die ik, afgaande op wat ik gehoord en gezien heb, zeer dringend moet gaan ontdekken. Het was een verschroeiend optreden, met scheurende gitaren, donderend drums, ongelofelijk coole motherfuckers vooraan op het podium die hun instrumenten martelden met alles wat ze maar voor handen krijgen. Anderhalf uur lang stonden ze briljant te wezen, en dat had wat mij betreft nog anderhalf uur langer mogen duren. Absoluut hoogtepunt van dag drie.

Daarna stuurde Woven Hand ons met allerlei bijbels profetieën en verhaaltjes over hel en verdoemenis blijgemoed naar huis.

Pukkelpop 2007 was fantastisch, en ik ben blij dat ik geen Maesbierhouder tegen mijn kop geflikkerd kreeg.

11:50 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

18-08-07

Pukkelpop: dag 2

Iets vermoeider momenteel en met zeer pijnlijke benen (no way dat ik die verdomde katsjoebotten nog een dag langer aandoe). Maar alweer een zeer fijn muziekdagje achter de kiezen.
We gingen van start met de Morriconeske gypsymariachipolkafolk (what's in a name) van Devotchka. En dat was een ideale opener.
Vervolgens deed Starfucker hun ding op de skate stage. En hun ding is melodieuze poppunk van dertien in een dozijn. Niet beter of slechter dan de twaalf andere in dat dozijn, maar ze moeten duidelijk nog wat podiumpresence kweken.
Daarna kwam het meest tropische moment van de dag: de rock-reggae-ska van Bedouin Clash, deed een beetje aan The Clash ten tijde van Sandinista! denken. In een onbewaakt moment heb ik zelfs even staan heupwiegen denk ik, maar hou dat vooral stil.
The Enemy mocht ondertussen in een razend strak tempo zichzelf een weg door hun prille oeuvre banen. Ik hoorde een combinatie van iForward Russia! met het stemgeluid van The Undertones. Volgens mij gaan we nog van dit groepje horen.
Ook de gitaarrock van The Rifles ging er goed in. Niks bijzonder, maar zeker niet storend.
Wel bijzonder was naast de schier onuitsprekelijke groepsnaam Fujiya & Miyagi (geen Japanners) de muziek van diezelfde Fujiya & Miyagi. Deed wat aan de krautrock van Kraftwerk en Neu denken, aber sie kwamen daar zeer goed mee weg.
Matt and Kim zijn een New Yorks duo. Matt en Kim zijn zot. Vooral Matt. Kim had voornamelijk de slappe lach. Matt maakte grapjes over Kims ongeschoren oksels en haar kleine tetten ("her nipples are bigger than her boobs"). Ze speelden ook de vrolijkste deuntjes van de ganse dag. Matt and Kim zijn een duo naar mijn hart.
Daarna was het tijd voor afkoeling. Er was geen sprake van dat ik naar die heks van Within Temptation zou gaan kijken, dus viel mijn keuze op Fridge, een Engelse postrockbandje, waarin ook Adem meespeelt. Het was een volledig instrumentaal optreden en was niet slecht als achtergrondmuziek.
Badly Drawn Boy daarentegen kon me niet echt boeien, en hij was blijkbaar ook nog eens slechtgezind omdat hij niet langer mocht spelen. Last van een groot ego denk ik.
Ook last van een groot ego had de zanger van The Hives, die volgens mij een arrogante klootzak is. Maar beter een arrogante klootzak met goeie muziek dan een arrogante klootzak met slechte muziek (hierover later meer), en de muziek zat goed.
Na een eetpauze met West-Vlaams geneuzel van Flip Kowlier op de achtergrond, was het de beurt aan Chris Cornell, die vooral een best of van Soundgarden speelde, en dat kon ik wel pruimen.
Vervolgens heb ik het offer van de dag gebracht door niet naar Patrick Wolf te gaan. Waarschijnlijk was dit een van zijn laatste optredens, want naar verluidt zou hij zijn muzikale carrière vaarwel zeggen. Dit offer was er om een goeie plaats te hebben voor het volgende optreden.
En dat offer was het meer dan waard. Eens in de zoveel tijd komt er eens een groep voorbij die het bestaan van een mensenleven grondig dooreen schudt. In de afgelopen twee jaar is er geen week voorbijgegaan dat ik niet naar hun muziek heb geluisterd of dat ik mezelf niet vervloekt heb dat ik ze twee jaar geleden gemist heb. Nodeloos te zeggen dat de verwachtingen meer dan hooggespannen waren. En nog beter is het als die enorm hooggespannen verwachtingen nog eens overtroffen worden. Woorden kunnen niet vatten hoe gelukkig ik me gisteren tussen 22u25 en 23u25 gevoeld heb. Zelfs ondanks enkele problemen met het geluid en een frontman die niet helemaal gezond klonk was dit optreden perfect van de eerste tot de allerlaatste seconde. Kippevel! Dankuwel Arcade Fire! We zien elkaar weer op 2 november in Vorst.
Alles wat hierna kwam was gedoemd om minder te zijn. Dinosaur Jr klonk redelijk rommelig, maar misschien is het beter om een aantal liedjes te kennen om de groep ten volle te appreciëren. Nochtans hielp die laatste bedenking niet bij de barslechte Smashing Pumpkins. Op anderhalf uur slechts drie nummers uit de goeie oude tijd spelen en dan nog in ongelofelijk tamme versies, shame on you Billy Corgan. Dit optreden bevatte ongeveer evenveel spanning als de onderbroek van Margriet Hermans na haar maagring. Dat bedoelde ik dus met arrogante klootzakken met slechte muziek.
Maar niet getreurd, want vandaag is er weer een dag. Op naar de weide!

10:10 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

17-08-07

Pukkelpop: dag 1

Afgezien van enkele irritante pubers, een naar stront stinkende wei en mijn katsjoebotten die de bloedcirculatie naar de onderste regionen van mijn benen afsneden is dag 1 afgezien van een andalouseplek op mijn broek vlekkeloos verlopen. Hieronder een overzicht van wat ik gezien heb.

We begonnen met Seasick Steve: een krasse knar die enkel gewapend met een driesnarige gitaar en een lege bak bier als drumstel zeer opzwepende Mississippiblues speelt. De Marquee ging massaal plat voor hem en terecht!

Silversun Picks deden niet veel bijzonder, behalve bewijzen dat ze geslaagde klonen zijn van Smashing Pumpkins en Placebo, en een klein beetje op mijn zenuwen werken. Ik stond erbij en keek ernaar.

Alex Agnew was helaas volledig volzet, dus in allerijl naar een alternatief gezocht dat zich aandiende onder de vorm van The Twang. The Twang ain't my thang. Meer woorden maak ik daar niet aan vuil.

Daarna was het de beurt aan Gogol Bordello. Hun opzwepende gypsypunk was een van de redenen waarom ik dit jaar een ticket gekocht had, en ze stelden niet teleur. De pretfactor van het festival verhoogde tot gevaarlijke proporties.

Gelukkig zorgden 1990s daarna voor afkoeling, door een zeer makke set. Die bulkte van de nanana's en oh oh oh's. Ik hoorde potentieel, maar live komt dat nog niet uit de verf. Ik vermoed dat ze beter klinken op cd.

Dan was het tijd voor een winning streak:
The Eagles of Death Metal: moddervette rock 'n' roll, met een zanger die heel veel weg had van Brad Pitt in Kalifornia. Dolle pret! Met een zeer geslaagde cover van Stuck in the Middle with you.

In de marquee mocht zangeres Jenny Lewis van Rilo Kiley niet alleen voor een muzikaal hoogtepunt (wat een stem!), maar ook voor een visueel hoogtepunt (miauwkes!). Een zeer lief optreden.

Daarna ging het weer naar bittere ernst met de niet zo vrolijke Franzen van The Editors. Donkerder dan Joy Division op een bewolkte dag. De zanger kwam wel een beetje lullig over door zijn verwoede pogingen om getormenteerd en duister te klinken, maar afgezien daarvan prima concertje.

Vervolgens was het lopen geblazen naar de Dance Hall voor The Go! Team. Wat zij speelden klonk als de soundtrack bij actieseries uit de jaren 70, verscholen achter een wall of sound terwijl een zangeres allerlei cheerleaderkreetjes uitte. Super!

De funstreak werd verdergezet met Hayseed Dixie. Hillbillies die allerlei covers speelden in hillbillystijl. Van Highway to Hell tot I don't feel like dancing tot Breakin' the Law. Fun!

Na een korte eetpauze met op de achtergrond de akoestische metal van Rodrigo y Gabriela was het de beurt aan Ignite om de skate stage in vuur en vlam te zetten met hun sociaal bewogen melodieuze hardcore. Degelijk zoals steeds.

Wat niet gezegd kan worden van Devendra Banhart. Op cd vind ik hem zeer te pruimen, maar live komt hij niet verder dan wat strontvervelend hippiegeneuzel. Na drie nummers hield ik het voor bekeken.

Maar Kaiser Chiefs maakten veel goed. Een optreden vol instant hits, een laaiend enthousiast publiek, veel nanananana's en ohohoh's, maar in tegenstelling tot 1990s werkt het bij hen wél. Prima optreden.

Vervolgens werd de weerstand van de trommelvliezen eens getest bij het optreden van Soulfly, die eerder een best of van Sepultura leken te spelen. Niet echt my cup of tea, maar wel goed in wat ze doen veronderstel ik.

En afsluiten deden we met een knaller van formaat. Ik kan ze niet genoeg de hemel inprijzen, dus doe ik dat ook niet: Architecture in Helsinki! Telkens als ik ze zie worden hun optredens zotter en zotter, maar de fun wordt ook steeds groter en groter. Live komen de nieuwe nummers beter uit de verf dan op cd (de nieuwe is een doodbraaf plaatje tov hun vorige meesterwerk In Case we Die). Schitterende afsluiter.

En nu op naar dag 2.

10:16 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

16-08-07

Prangende kwesties

Ik ben een statistiekfreak. Niet dat ik ook maar enige interesse heb in beurstendenzen of de paarfrequentie van de Emberiza citrinella. Nee, verre van. De enige statistiek die mij interesseert is die van Last Fm, die bijhoudt welke liedjes ik beluister en hoe vaak, om daarbij vast te stellen welke groepen ik min of meer objectief het meest apprecieer. Objectieve staving van subjectieve gegevens, zoiets.
Ik heb wel graag dat die objectieve gegevens correct zijn, en daar wringt het schoentje een beetje. Bij overschouwing van de lijst stelde ik vast dat op de 4de plaats met 1034 beluisteringen The Arcade Fire prijkt. Maar nu vraag ik me al sinds gisteren af of dat lidwoord er wel bij hoort, want dienaangaande krijg ik tegengestelde informatie. Een blik op de cd's geeft geen uitsluitsel. De debuut-ep gebruikt het lidwoord, maar op het sublieme Funeral en het net iets minder, maar bijna even sublieme Neon Bible worden het lidwoord achterwege gelaten. In de cd-boekjes daarentegen wordt het lidwoord weer wel gehanteerd. De website laat het lidwoord achterwege. Persoonlijk vind ik ook dat het beter klinkt zonder lidwoord, maar als dat zo is, betekent dat dat mijn statistiek niet meer klopt. En dat zou spijtig zijn.
Wat er ook van zij, vast staat dat ik de groep morgen eindelijk eens live aan het werk ga zien op Pukkelpop. En ik durf nu al voorspellen dat hun optreden het hoogtepunt wordt van de drie dagen. Meer daarover later. Nu ga ik op zoek naar mijn "katsjoebotten".

08:44 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

13-08-07

En ik maar denken dat het 42 was...

2809

10:27 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

10-08-07

2 Days in Paris

poster_2days_270Ik heb een boon voor Julie Delpy. Dat is geen geheim. Die boon heb ik al sinds ik haar aan het werk zag in Killing Zoe (een voor de rest weinig memorabele film), ergens halverwege de jaren negentig. Die boon werd een hele bonenplant toen ik op 30 december 2000 Before Sunrise zag op canvas (en door de film geobsedeerd werd), een film waarin ze (voor mij persoonlijk dan) zowat de beste vertolking uit de filmgeschiedenis neerzette, een prestatie die enkel overtreffen wordt door, jawel, Julie Delpy, enkele jaren later in het nog net iets betere vervolg Before Sunset.

Diezelfde Julie Delpy heeft nu een film geregisseerd, waarvoor ze zelf het scenario schreef, en in één moeite door ook nog eens een van de hoofdrollen op zich neemt. En ze komt er nog mee weg ook!

Het verhaal: Française Marion (Delpy) en Amerikaan Jack (Adam Goldberg) zijn al twee jaar een koppel dat in New York woont. Na een reis naar Venetië besluiten ze om twee dagen bij haar ouders (gespeeld door Delpy’s echte ouders) in Parijs door te brengen. Naast de cultuurschok die Jack te verwerken krijgt, komt hij er ook nog eens achter dat Marion blijkbaar al meer vriendjes versleten heeft dan hij vermoed had, en die vriendjes zijn ook niet te beroerd om enkele intieme details met hem te delen. De sfeer tussen het koppel wordt ondertussen steeds grimmiger…

Het geheel doet wat denken aan een kruising van Before Sunrise en Before Sunset met Meet The Parents. Het scenario is intelligent, bijzonder grappig (vooral de ouders van Marion lijken er een duivels genoegen in te scheppen om Jack het leven zuur te maken) en licht subversief en anarchistisch van toon. De film bulkt van de geweldige dialogen. Delpy doopt haar pen lustig in vitriool om eens goed naar Bush, de bourgeoisie en het kapitalisme uit te halen. Daarnaast hangt ze een pessimistisch, maar realistisch beeld van de liefde op. Niet elke relatie is vanzelfsprekend, en we kunnen elkaar soms behoorlijk ergeren aan onze partners.

Het enige minpunt aan de film is dat er helaas maar weinig chemistry tussen de hoofdpersonages te bespeuren valt. Daardoor slagen ze er niet echt in om veel sympathie op te wekken bij de kijker, die onverschillig blijft of hun relatie het zal halen. Maar dat is het enige schoonheidsfoutje waar ik deze film op heb kunnen betrappen.

2 Days in Paris is een charmant, licht subversieve komedie die zeer regelmatig op de lachspieren werkt, en me anderhalf uur lang een grijns op het gelaat heeft kunnen toveren. Dit is dé zomerfilm waar ik op zat te wachten: luchtig, onderhoudend en met een gezonde dosis intelligente beschouwingen (iets waar vehikels als Pirates of the Caribbean 3, Fantastic Four 2 of Transformers niet van kunnen beschuldigd worden).

Delpy kwam, zag en overwon. ***/****

20:30 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

06-08-07

Van straat

Eindelijk is het zover! Ik ben van straat. Maanden heeft het geduurd voor ze mijn pad kruiste. Na wat geflirt met enkele andere kandidates, die het dan soms na een maand toch niet zagen zitten (valse hoop geven noem ik dat) of iemand anders boven mij verkozen, heb ik haar dinsdag voor het eerst ontmoet. En het was liefde op het eerste gezicht. Dat heb ik ook direct duidelijk gemaakt, maar het heeft dan nog tot donderdag geduurd eer ik te horen kreeg dat het wederzijds was. We zien het allebei zitten, maar door omstandigheden kunnen we ons pas vanaf september met elkaar bezig houden. Dan krijg ik de sleutel van mijn nieuwe woning.

11:09 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

03-08-07

Honger, en wat er aan te doen.

Teneinde mijn honger te stillen was ik naar de bakker geweest om brood te kopen. Treintickets verkopen ze daar niet moest ik gisteren vaststellen toen ik enigszins verstrooid een ticket Mechelen heen en terug vroeg. Het gezicht van de bakkersvrouw was goud waard. Op de terugweg werd ik aangeklampt door een vent die mij een papiertje in mijn handen duwde. “Ik ben een vluchteling en heb honger. Geef mij een centje om eten te kopen.”, stond erop. “Aidez-moi, s’il vous plaît.” Aangezien ik een hulpvaardig mens ben, wilde ik hem de moeite besparen om nog naar de winkel te gaan, en bood hem enkele sneeën brood aan. Een mens met honger eet alles, zou ik denken. Maar dat was niet goed genoeg voor meneer, hij moest geld hebben. “Du pain ou du rien.” zei ik. Het is rien geworden.

12:58 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

31-07-07

Another dead hero

antonioniRIP Michelangelo Antioni (1912 - 2007), regisseur van cinematografische meesterwerken als Blowup, L'avventura, Professione: Reporter en Zabriskie Point om er maar enkele te noemen. Een van de allergrootste regisseurs.

Waarom gebeurt zoiets niet met de Michael Bays of de Gore Verbinskis van deze wereld? Dat zou ons heel wat crap besparen.

19:43 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

30-07-07

Stadsttokje

Twinkie gooit een ongeleid projectiel tegen mijn schedelpan en verwacht dat ik iets zinnig over mijn stad vertel. Bij deze:
 

1. My favorite ‘grab-a-bite’

Sinds frituur “De Vettige Mark” op het Hooverplein in 2001 tot ground zero gereduceerd werd, drong de zoektocht naar een nieuwe frituur zich op. Niet dat Vettige Mark zijn frieten zo goed waren, doorgaans veel te zout, maar zijn frituur was het dichtst bij mijn toenmalig kot en het was altijd hilarisch om de Mark “da’s dan 4 euroots” te horen zeggen. Maar tegenwoordig haal ik mijn frieten bij “Patje Platje”, ook wel Bij Patrick. Ik denk dat de officiële benaming Movie Frituur is. Ze bevindt zich naast de Studio’s. Patje is snel, heel lekker, goedkoop en cynisch. Een perfecte combinatie.

 

2. My favorite shop in town

Spontaan komen twee winkels in mij op. Voor mijn audiofoon plezier opteer ik zonder enige twijfel voor Bilbo op het Ladeuzeplein. Veel keuze, goedkoop en de tafel met aanbiedingen is enorm verslavend. Altijd ligt er wel iets nieuw bij dat mijn goedkeuring kan wegdragen. Voor DVD’s spring ik de FNAC binnen, en met een beetje geluk zijn daar ook soms spreekwoordelijke kloppen te doen.

 

3. My favorite restaurant

Simpel, aldaar waar ze de gigantische pizza’s hebben, namelijk bij La Vecchia Napoli, in de Pensstraat. Keuze uit 45 verschillende soorten als ik me niet vergis. Met gratis voorgerechtje en drankje na het eten.

 

4. My favorite ‘take my friends when in town’

Ook een makkie. De beste café in town en waarschijnlijk in the world: Ron Blacks op het Ladeuzeplein. Staat bekend als Irish Pub, maar afgezien van de naam, het feit dat ze er Iers bier serveren en Engels spreken valt daar niet veel van te merken. Niet te verwarren met Ron Blacks, the smallest pub in Dublin, die ook heel gezellig is.

 

5. Other 5 things to mention

Het Begijnhof van Leuven vind ik enorm mooi, zeker de moeite om eens in rond te wandelen. De liefhebber van de “betere” film verwijs ik graag door naar de Studio’s of Cinema Zed. Voor een optreden klein en fijn moet men in Het Depot zijn. De zuiplappen onder u kunnen zeker hun gading vinden op de Oude Markt, ook gekend als de langste toog van België. En tenslotte: mijn sprankelende aanwezigheid maakt dat Leuven een stad is die zeker een bezoek waard is. Zei hij in alle bescheidenheid.

 

Ik smijt dit stokje in de richting van Beate en Soet. Laat jullie maar eens goed gaan.

13:10 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

26-07-07

Amerika in enkele woorden

Mijn USA-trip van New Orleans naar New York in enkele woorden samengevat, uitgebreidere verslagen volgen misschien later: Bourbon Street, jazz, alligators, Alabama, Mississippi, Pensacola Beach, Hooters, Orlando, Disneyworld, MGM, Universal Studios, Beerfest, Toga toga, Journey, Budweiser, Budweiser, Budweiser, South of the Border, "Rick James Bitch", Savannah, Bowling, St-Augustine, Washington DC, Capitool, Holocaust Museum, Iwo Jima memorial, New York, Empire State Building, Times Square, Central Park, WTC-site, Chinatown,… Happy Times.

18:10 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

10-07-07

Adios amigos

Klik, want momenteel is het klik. Morgen zit ik klik naar klik. En indien ik niet het slachtoffer word van overstromingen of terroristische aanslagen, ben ik op 26 juli terug met een jetlag van formaat. Voorts rest er mij enkel nog dit.

22:14 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

09-07-07

Wat een manier om wakker te worden

Het liedje zegt het allemaal: gewoonweg uit mijn bed gestuikt, gadverdamme!
Dat is dus de reden waarom ik nooit bovenaan zal liggen in een stapelbed (cfr. de zomers van 1986 en 1987).
En hier nog een liedje dat kadert in mijn huidige nostalgietrip.

09:01 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

05-07-07

de zee

Ach woest waaiende wind

Die mijn wezenloze wezen

Striemend streelt met

zwevende zandtornadootjes

 

Oh, schuimende baren

Die mijn broek tot kniehoogte

Bevochtigen met het zilte zeesop

 

En ah meeuw, gij machtigste der dieren

Gij koning van het wolkendek,

Waarom, oh waarom

Acht gij het opportuun

Om mijn mooie bruine jas

Te besmeuren met

Witte wolkjes?

19:37 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

30-06-07

Kreatief met kurk

22:44 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

28-06-07

Too sexy for my shirt

Sweety_Karaoke21211111111Het wordt tijd dat ik mijn verontschuldigingen aanbied. Soms moet dat gebeuren, en er is een grondige reden. Mijn verontschuldigingen gaan in het bijzonder uit naar alle mensen die gisteren aanwezig waren in de marginale karaokebar Beethoven. Deze mensen kregen namelijk niet één, maar vier staaltjes van mijn onvermogen tot het uit mijn strot knijpen van één correcte noot. Dit gedurende I’m too sexy van Right Said Fred, I want it that way van the Backstreet Boys, De Samsonrock van Samson & Gert en tenslotte Fairytale of New York van the Pogues. De begeleidende dansjes maakten hopelijk toch iets goed.

Maar volgens mij was ik bijlange niet zo irritant als de genaamde Bassie (als ik het goed gehoord heb tenminste), die er blijkbaar een sport van maakte om nasaler te klinken dan Roger Simons voor het radionieuws uit Londen. Dit tijdens drek van Nickelback. Wat ik wel goed vond was zijn kleine toevoeging op het einde van Tainted Love. Met een metalachtige doodsreutel bulderde hij: “DIE BITCH!”, en hij klonk en keek daarbij alsof hij het meende. Ook had ik totaal geen behoefte aan alle huppeltrutjes die het nodig vonden om Beautiful te kwelen (vier keer op evenveel uren!). Pascal vond ik dan wel weer hilarisch. Om de een of andere reden mocht deze loensende Jommeke-lookalike na elk lied ook iets ten berde brengen. Steevast leunde hij daarbij nonchalant tegen de bar en bracht de liedjes op een manier die deed vermoeden dat hij ze al jaren aan een stuk zong. Dat vermoeden werd bevestigd door iemand die wist dat Pascal daar dagelijks zijn ding doet, en altijd dezelfde liedjes brengt. Ik weet niet of er een zekere verbeteringscurve in zijn talent zit, maar als dat wel zo is, wil ik niet weten hoe hij vroeger klonk. Of misschien juist wel.

Kortom, een beetje zielige, maar zeer onderhoudend marginaal vertier. Spijtig dat de glitterende discobal niet aangezet werd.

08:17 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

22-06-07

All the while doin' it doggystyle

Gisteren kwam mijn blinde collega met haar hond ons bureau binnen omdat ze iets moest vragen aan mijn collega. Het was een hele uitleg en ik zat ondertussen gehurkt wat dossiers te klasseren in een kastje dat vlak bij haar stond. Toen haar uitleg er op zat, zei ze tegen haar hond: “kom meisje, we zijn verder”, en stak ondertussen haar hand uit om te voelen waar het beestje was. Hierbij raakte ze mijn hoofd, en in een foutieve veronderstelling begon ze mij te aaien. “Wat is dat zeg?”, bracht ze uit, “uwe pels voelt zo zacht aan.” Ik antwoordde: “UltraDoux Kids van Garnier, die prikt niet in mijn ogen, woef woef.”

 

Vandaag is het E-day, de glorieuze terugkeer van de Erasmusstudenten van vorig jaar voor een doldwaze reünie. Ik bereid me alvast voor op een week met acuut slaaptekort, maar dat neem ik er heel graag bij.

08:11 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

20-06-07

Tongske draai in Sinaai

Alvorens over te gaan tot de orde van de dag even dit volstrekt nutteloze weetje meegeven: het harde plastieken uiteinde aan een veter heet creosoot.

De orde van de dag dan. Sinds gisterenavond al word ik in gedachten geteisterd door onderstaande deuntje, meerbepaald de parodiërende tweede helft en nog meerbepaalder de zinsnede "tongske draai in Sinaai", die om een of andere reden belachelijk sterk op mijn lachspieren werkt:

 

13:50 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

19-06-07

Meer haar op de pc dan op het hoofd

“Een op de zeven Belgen zijn vrijgezel of “single”,” aldus De Standaard vandaag. Ik ben een statistiek nu, maar ik ben niet de enige. De informaticus die vandaag uitleg kwam verschaffen behoort ook tot de statistiek. Ok, toegegeven in tegenstelling tot mij heeft hij niet de juiste looks om als ladykiller door het leven te gaan, en kan hij ook bijlange niet tippen aan mijn extreme bescheidenheid. Ik schatte hem een jaar of 45, dat waren er 13 teveel. Ligt het aan zijn verregaande kaalheid, zijn blonde snor, zijn sandalen (aargh) met witte sokken, zijn bril met gouden montuur die mooi combineert met zijn gouden ketting of toch aan zijn flashy hemden, die zelfs voor de doorsnee overjaarse Benidorm playboy een beetje té zijn? Ik zou het echt niet weten. Wat ik wel weet is dat hij op zijn laptop een map heeft met de naam “Hairy busty Thai Girls”, voor de moeilijke momenten vermoed ik. Het was in elk geval goed voor mij humeur. Toen ik rond het middaguur broodjes ging halen, zei ik: “I’ll be back”, waarop hij zonder enige aarzeling reageerde, “with a vengeance”, en dan een lach uitstiet die mij in eerste instantie deed denken aan de Revenge of the Nerds-films en de meeste anderen waarschijnlijk aan Alain Vandam. Ik was blij dat ik even buiten kon.

 

Verjaardagskronen vallen blijkbaar nog altijd in de smaak, zelfs bij 29-jarigen. Alleen moet ik er de volgende keer op letten dat ik hem een maatje groter maak.

 

Totaal los hiervan ben ik gisteren naar Drek, euh Shrek the Turd, correctie, the Third gaan kijken. Helaas viel de film nogal tegen. Waar het eerste deel vooral een subversief sprookje was en het tweede deel een aaneenschakeling van (doorgaans) geslaagde grappen, is dit derde deel een makke bedoening die eigenlijk niks nieuw of onderhoudend aan de trilogie toevoegt. Afgezien van de sporadische actes de présence van de bitchy prinsessen (Sneeuwwitje, Doornroosje (single?), Rapunzel en Assepoester), Pinokkio, the Gingerbread Man en de drie Duitse biggetjes valt hier ongeveer evenveel te lachen als in het verzameld werk van Geert Hoste en Raf Coppens. Visueel is het allemaal wel zeer verbluffend, en muzikaal zit het ook goed (Led Zeppelin, Ramones, Damien Rice). Helaas volstaat dat niet om een goeie film op te leveren. Maar dat zal de overgrote meerderheid van de bioscoopgangers waarschijnlijk worst wezen.

 

**/****

17:23 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

18-06-07

The Victims of Mathematics

Vandaag werd er tijdens de werkuren nog eens naar goeie gewoonte per mail ouderwets gezeverd over schoolgerief, naar aanleiding van het vergeten van een pennenzak van Kuifje door een welbepaald heerschap (no comment).

 

Al snel werd er overgegaan naar rekenmachines en de destijds razend plezante mogelijkheid om, mits omdraaien van het schermpje, met de toetsen allerlei woorden te kunnen vormen. Menig wiskundeles werd hierdoor opgevrolijkt. Wat waren we toen nog snel gelukkig met nummers als 707 + 707 = 1414, of 708, 738, of 7083170. Op latere leeftijd bleef dit vermakelijk, zij het met getallen als 718537 of 5318008 of de mij tot deze voormiddag onbekende combinatie: 50753078. Soms heeft een mens niet veel nodig om gelukkig te zijn.

17:03 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

15-06-07

En ze draaiden maar door

Tijdens de verkeersinfo op de radio hadden ze het daarjuist over een “accordeonfile”. Dat woord op zich volstond om mijn fantasie volledig op hol te doen slagen. Ik zag een meute accordeonspelers op de autostrade staan vloeken en met dat toestel piepen om hun ongenoegen te uiten. “Er is een spookaccordeonist gesignaleerd op de E40.” “Niet weer!” Maar goed, zolang ze hun accordeons niet beginnen uitbouwen of van bullbars beginnen te voorzien, kan het mij allemaal niet zo veel schelen.

08:25 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

11-06-07

Eindelijk!

Terug van weggeweest op Radio 1. Plaatsgebonden weersinfo voor de duivensportliefhebber, voorafgegaan door de welbekende hit van Bobbejaan Schoepen, die zo gaarne zijn duivenkot ziet. Boeiend, interessant en leerrijk. Zo weet ik dat er vandaag opklaringen waren in Quiévrain. Dat kan altijd van pas komen op een kwis. "Hoe was de weersverwachting op 11 juni 2007 in Quiévrain omstreeks 21u55?" Ik zal alvast het antwoord weten.

21:05 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

07-06-07

Death Proof

Death_Proof

Death Proof is Quentin Tarantino’s gedeelte van Grindhouse, een samenwerking met Robert Rodriguez, een hommage aan de goedkope trash-, cult- en exploitationfilms uit de jaren zeventig, die veelal in groezelige zaaltjes vertoond werden. Twee films voor de prijs van één, een double bill voor de fijnproever. Helaas werd beslist om de films in Europa afzonderlijk uit te brengen, omdat het publiek hier niet met de grindhouseformule vertrouwd zou zijn. Belachelijk. Dit ruikt naar geldklopperij. Planet Terror, Rodriguez' bijdrage zal pas later dit jaar de zalen bereiken. Voorlopig moeten we het stellen met Death Proof.

 

De plot van de film kan ultrakort samengevat worden en is nog simpeler dan de doorsnee Temptation Island deelnemer. Maniakale stuntman (Kurt Russell die zijn imago van B-film acteur ten volle uitbuit) vermoordt meisjes met zijn auto en kiest op een dag de verkeerde slachtoffers uit. Zeer simplistisch dus, maar bij dit soort films draait het om de fun. Helaas ontbreekt die fun een beetje. De sleazy sfeer zit er in de eerste helft (die vooral naar de slasherfilms refereert) nochtans goed in. Goedkope bimbo’s in weinig verhullende kledij, gretige close ups van welgevormde derrières, snelle wagens, een leuke Johnny Cash verwijzing en Kurt Russell die duidelijk in zijn sas is. De krassen en strepen op het scherm, de haperende geluidsband en de af en toe wegvallende frames geven het geheel een authentiek trashy seventies sfeertje mee, alle registers worden opengetrokken en elk mogelijk genrecliché passeert heel tongue in cheek de revue. Roger Corman zou fier geweest zijn. Maar in de tweede helft lijkt Tarantino gas terug te nemen, en komt de zaak pas echt terug op gang bij een dolle auto-achtervolging (die duidelijk refereert aan de originele Gone in 60 Seconds en die andere autoklassieker Vanishing Point).

 

Het grootste probleem zit hem echter bij de dialogen, nochtans hét handelsmerk bij uitstek van de Quentmeister. Zoals steeds bulken die van de verwijzing naar de popcultuur, obscure films en tv-reeksen, maar bijna nooit op diezelfde snedige manier als in zijn vorig werk. Soms zijn het zelfs gewoon doorslagjes van  zijn vorige films (de voetmassage, big kahuna burger).

 

De soundtrack is gelukkig wel weer topklasse. Een mix van opzwepende surfmuziek, bubblegumpop en groezelige country-rock, die perfect bij dit soort films past.

 

Al bij al is deze film een wisselvallig beestje. Ondanks het oeverloze geleuter is het best wel een redelijk onderhoudende kijkervaring, met enthousiasme gemaakt, maar het begint er een beetje op te lijken dat Tarantino een karikatuur van zichzelf aan het worden is.

 

**,5/****

20:45 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

06-06-07

Muziek verzacht de scheten

Daarnet begaf ik me gewoontegetrouw naar de toiletten op het werk om mij te ontlasten van daags voordien genuttigd voedsel. De kuisvrouw, die een beetje simpel van geest is, was juist bezig met het kuisen van de wc’s. Ik zei dat ik later dan wel zou terugkomen, maar ze zei dat het niet stoorde. Ik zei dat ze dan wel moest zingen, omdat ik me anders ambetant voelde bij het gevoel dat iemand mij hoorde. Dus begon zij luidkeels het verzamelde werk van K3 en Franz Bauer te zingen. Ineens hoorde ik een andere kuisvrouw binnenkomen: “Amai Mia, ge zijt zo goedgezind vandaag.” “Ja, maar anders kan dieje jong niet tegoei kakken.”, antwoordde ze ernstig.

08:57 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

05-06-07

aye caramba!

Rondwandelend in la ciudad con mi madre kwam ik een klasgenote van de Spaanse les tegen. “Hey! Proficiat met uw resultaat he.” “Ja, merci, was het goed?” “Hoe, gij weet dat nog niet? Zijt ge gisteren niet gaan zien voor uw punten?” “Nee.” Ik wist van niks, blijkbaar stond dat op het blad met de examenregeling vermeld. “Hoeveel had ik dan eigenlijk?” “Dat ga ik niet verraden. Vandaag kunt ge ook nog gaan, en dan hangen ze de resultaten uit.” Aangezien ik vandaag toch niks beter te doen had, en nu toch wel un poco nieuwsgierig geworden was, ben ik dan maar eens gaan informeren. Na een zoektocht van een kwartier ofzo vond ik eindelijk het lokaal, waar afgezien van de leraar geen kat was. De leraar is ook geen kat trouwens. Dus mijn op een na laatste zin voor deze klopt eigenlijk niet. Maar dit terzijde. Mijn punten waren goed. Nu ga ik effe stoefen, hoewel ik doorgaans de bescheidenheid zelve ben: 93 op 100, en in één moeite door ook beste van de klas. Felicitaties welkom ;-)

21:16 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

04-06-07

muhheheheuhe

Ik ben de trotse eigenaar van de allereerste muggebeet van dit jaar op mijn linkerhand.

16:50 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |