02-06-07

Gadverdamme

Lang geleden dat ik nog eens een saai berichtje gepost heb (cynische grapjassen, hou jullie bedenkingen voor uzelf), maar hier komt er een aan. U weze gewaarschuwd. Het leven is nu eenmaal niet alleen maar een aaneenschakeling van prettige momenten, en meer van dat. Zet u schrap voor het dodelijke saaie avontuur over hoe de fILLE zijn paspoort ging afhalen op een zaterdagmorgen.

 

Na een veel te korte nacht (vier uurkes slaap, na de uiterst geslaagde film Goya’s Ghosts, en een uitgebreid bezoek aan de beste bar van Leuven) ging de wekker onverbiddelijk om half acht. En dat op een zaterdag. Ik moest namelijk om half negen de trein naar mijn hometown nemen, en dat zou niet zonder slag of staat gaan. In het station werd namelijk doodleuk aangekondigd dat de trein niet reed, doordat een of andere onverlaat het nodig had gevonden zijn auto op de rails te parkeren tussen Leuven en Aarschot, met een botsing tot gevolg, aldus de geruchten die circuleerden. Maar de vriendelijke mensen van de NMBS hadden gezorgd voor een bus, waar in koeien van letters Rijschool op stond. Dat boezemde niet echt vertrouwen in. Er waren wel twee oudjes vooraan in de bus serieus aan het klagen en zagen dat het altijd hetzelfde is met de trein en wanneer we eindelijk zouden vertrekken en dat we maar in het ongewisse gehouden werden en dat er weer geen rekening gehouden werd met de reizigers. Een van de twee vond het dan ook nodig om dit nog eens luidkeels via gsm aan de thuisbasis te berichten. De buschauffeur was natuurlijk de kop van jut, terwijl hij ook maar zijn werk doet. In Aarschot dan nog een half uur moeten wachten op de trein, om een kwartier later de thuishaven te bereiken.

 

Daarna naar het stadhuis, waar het al bij al nog meeviel qua drukte. Maar uiteraard moest een oude vrouw voor mij de pret bederven. Ze moest een samenstelling van het gezin hebben, iets dat niet lang in beslag neemt. Papiertje uitprinten en klaar. Ik zette me al recht om mijn paspoort af te halen, maar dat was buiten het besje gerekend. “Ik zou nog graag een suggestie willen doen. Kan er aan halte X geen bank gezet worden voor de oude mensen, want het is schandalig als we lang moeten rechtstaan. Ik persoonlijk heb iets in mijne rug, en oude mensen blijven al genoeg in de kou staan.” Oude mensen hebben ook tijd genoeg om de kostbare tijd van tamme ambtenaren door de week te verspillen, zodat mensen die niet over die tijd beschikken op zaterdag vlotter bediend zouden worden. In elk geval, dat gezaag ging zo nog een paar minuten door, tot de loketbediende het ook op haar heupen begon te krijgen en tegen het oudje zei dat ze haar probleem beter aan het onthaal eens kon gaan uitleggen, terwijl ze veelbetekenend naar haar onthaalcollega keek. Waarschijnlijk is die erin getraind om oudjes af te schepen. Er zijn betere manieren om het weekend in te zetten.

Met de DVD van Kreatief met Kurk bijvoorbeeld, die amper een week nadat ik hem besteld had aangekomen is. "Altijd van je af gutsen!"

 

Degenen die toch de moeite genomen hebben om tot hier te lezen, wil ik belonen met een zeer schoon liedekijn, dat me eerder deze week ineens opviel bij het herbeluisteren van een cd die ik al een hele tijd geleden gekocht heb.

14:14 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

30-05-07

D*I*S*C*O of the Caribbean

aihEind 2005 liet Architecture in Helsinki hun nieuwe album In Case We Die op de mensheid los, een van de meest geflipte, naïeve en opgewekte plaatjes voor de ADHD-generatie. Met een gemiddelde van 163 tempo- en stijlwisselingen stuiterde dit plaatje alle kanten van het sonische spectrum uit en slaagde er wonderwel in toch een consistent geheel te blijven vormen, met zulke suikerzoete melodieën dat de tandarts het gegarandeerd zou afraden. Aangezien de tandarts niet mijn beste vriend is, trok ik me daar niks van aan en liet dat plaatje in ongezonde doses tot mij komen, en de houdbaarheidsdatum is nog lang niet overschreden. Live ook niet, en dat mochten ze gisteren bewijzen in de Botanique. Het achtkoppige gezelschap is inmiddels gereduceerd tot zes, maar moet nog steeds niet inboeten aan enthousiasme of kinderlijke charme. De Alice in Wonderlands van de popwereld. Architecture in Helsinki is zo lief en knuffelbaar dat zelfs de troetelbeertjes zouden vinden dat het slappe softies zijn. Fuck de troetelberen, figuurlijk uiteraard. We kregen naast de beste nummers van In Case We Die (Nevereverdid, It’5, Wishbone, Maybe you can owe me, Do the Whirlwind, The Cemetery) hoofdzakelijk nummers te horen van de in augustus te verschijnen nieuwe plaat, en al die nummers klonken al vanaf de eerste klanken fantastisch, en zotter dan ooit tevoren. Alsof iemand tegen de bandleden gezegd had: “mja, niet slecht, maar zou het nog net iets excentrieker kunnen?” Deze keer combineren ze tropische beats met vette disco en funky geluidjes en dito stemmetjes, doorspekt met kinderrijmpjes en cheerleaderkreetjes. De groepsleden sprongen van hot naar her en rammelden op alles wat los en vast zat. De gummiberen op speed. Onmogelijk om hier stil op te blijven staan. Zelfs Christopher Reeve zaliger zou op wonderbaarlijke wijze rechtgestaan hebben uit zijn rolstoel. Bij wijze van spreken natuurlijk. Het zou me straf lijken, moest dat echt lukken. De nieuwe single valt alvast hier te beluisteren.

 

Na het optreden stond ik aan de merchandisestand en ik merkte dat de zanger handtekeningen uitdeelde. Ik stapte er op af om mijn ticket te laten signeren. Terwijl hij daarmee bezig was, merkte hij ineens op: “Your ticket is fancier than the others.” Ik had mijn ticket in de Fnac gekocht, en die zien er anders uit dan de gewone Botaniquetickets. Dus ik antwoord: “I know, it’s a VIP ticket.” “Really? What are the benefits then?” “Front row seats and a free t-shirt at the merchandise stand.” “Nice try !” Vond ik ook van mezelf, maar helaas pakte het niet.

08:25 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

29-05-07

Jesse Malin + Willy Mason

jessemalinGisteren was het in de AB Club een drukte van jewelste. Misschien een beetje eufemistisch uitgedrukt, maar het zaaltje met een capaciteit van 250 man en/of vrouw was toch behoorlijk goed gevuld. En terecht, want Jesse Malin maakte er zijn opwachting. De New Yorkse ex-punker (met een verleden in obscure bandjes als D.Generation, Heart Attack en een zijproject met Ryan Adams met de welluidende titel We Are Fuck You (nomen est omen)), gooit het tegenwoordig over een andere boeg. Hij speelt rechttoe rechtaan rock ‘n’ roll, met miniverhaaltjes over outcasts die het moeten zien te redden in de grote boze wereld, en hij doet dat goed. Op zijn recentste plaat laat hij zich bijstaan door goed volk als Josh Homme, Jakob Dylan, Ryan Adams en The Boss hemzelve (het wondermooie Broken Radio). Live waren deze gasten er niet bij, maar dat kon de pret geenszins drukken. Malin speelde een best of van zijn eerste en laatste plaat (uit de middelste kwam niet geheel onterecht geen enkel nummer). Tussendoor kregen we nog wat verhaaltjes over rechtse fastfoodketens en de periode dat hij in het voorprogramma van The Ramones mocht toeren. Hoogtepunten waren Downliner, Brooklyn en een verschroeiende versie van In The Modern World, waarbij Malin stream of consciousnessgewijs aan het einde van het nummer in een zee van noise en feedback volledig loos ging.

 

Daarna was het de beurt aan de mij onbekende Willy Mason, een 21-jarige zanger uit Massassuchetts, die een kruising van folk en country bracht. Soms een beetje uit de toon, maar het is moeilijk om niet te bezwijken voor zijn doorleefde en intelligente teksten en opzwepende melodieën (die viool!). Nummers die me bijblijven zijn Oxygen (al was het maar voor volgende flard tekst: “We can speak louder than ignorance, cause we speak in silence every time our eyes meet”) en Hard Hand To Hold (“it’s hard to lie down, when you don’t trust the ground”). Mooi optreden. Ik ben alvast benieuwd naar meer.

08:38 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

28-05-07

Sommige mensen hebben echt teveel tijd

En ik ben er een van. Al surfend stuitte ik op dit filmpje met 100 filmquotes met een nummer in. En ik heb ze op zicht proberen te herkennen: ik had er 83 :-)

 

10:30 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

22-05-07

Wat een dag!

Wat een dag. Op het werk kreeg ik telefoon van een collega die vroeg of ik een stevige plastieken zak had. Ik zei dat ik dat wel een erg persoonlijke vraag vond en dat ze zich beter met haar eigen zaken bemoeide.

 

Op weg naar huis werd ik op een afstand van nog geen twintig meter drie keer aangeklampt door Greenpeacemedewerkers. Ik snap wel dat het hun werk is om mensen lastig te vallen, maar tegen de volgende die me nog eens aanspreekt, zeg ik dat ik geen tijd heb omdat ik nog een paar zeehondjes moet neerknuppelen.

 

Na mijn vrijwel wekelijkse Bilbobezoek (opbrengst: Roman Candle van Elliott Smith (eindelijk midprice), Want One en Want Two van Rufus Wainwright), ging ik op zoek naar een of andere kleerwinkel, waar een collega van mij een broek had laten verkorten, en mij werd de eer toebedeeld om die broek te gaan halen. De winkel was nog niet zo gemakkelijk te vinden. Ik ben er twee keer in geslaagd om hem te passeren. Gelukkig bracht een kort telefoontje verlossing. Voor mij was een oude vrouw, een jaar of zeventig schat ik, aan de beurt. Ze wilde weten of haar kleedje wat smaller gemaakt kon worden, want het viel nogal ver open vond ze. Voor het gemak had ze dat kleedje aangedaan zodat ze het kon tonen. Maar ze had er wel niet de goeie schoenen onderaan. Dat kwam doordat ze weldra aan haar knie geopereerd zou worden en alleen die schoenen mocht aandoen, omdat haar knie anders te veel belast zou worden, en “den doktoor” had gezegd dat er dan misschien wel vocht in haar knie zou kunnen komen, en dat zou niet goed zijn voor haar knie. Ik geraakte op den duur den tel kwijt van al die knieën. Toen ze uiteindelijk ter zake kwam, moest iedereen haar snel gelijk geven dat het kleedje te open was. Want toen ze eens zwierig om haar as wentelde (en dat ondanks de pijnlijke knie!), werd er op décolletéhoogte net iets te veel vlees zichtbaar. Dat had ik liever niet gezien :-s

 

Hoewel mijn eetlust enigszins bedorven was door het voorgaande schouwspel, ging ik toch naar Patje Platje, de beste frituur van Leuven, en Patje was blijkbaar in een cynische bui. Nadat ik besteld had kwam een student met een heel hoge stem aan de beurt. “Excuseer, meneer, wat zit er eigenlijk in het midden van zo ne zigeunerstick?” Waarop Patje heel droog antwoordde: “een houten stokske.” Goeie frieten en goeie grappen, Patje is echt wel the place to be.

18:43 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

21-05-07

Ceci n'est pas un examen de français

Gadverdamme, ik heb me geërgerd! Dan zit ne mens rustig af te wachten om mondeling examen Spaans af te leggen en zitten ze daar te zeveren dat het deze keer minder "vocabulaire" was dan vorige keer, en dat als ge de "vocabulaire" goed kent, dat ge er al half op door zijt. En dat "vocabulaire" gemakkelijker is dan de "grammaire". Als ge dan toch per sé een andere taal wilt gebruiken om die termen te benoemen, dan kan het toch evengoed in de taal waarvan ge examen hebt. En wie het daar niet mee eens is, kan ferm mijn cojones kussen.

20:36 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

19-05-07

de mama's en de papa's

Ne mens komt soms iets tegen. Daarjuist kwam de mama mij aan het station halen. Ze heeft sinds een tweetal weken een nieuwe auto, met airco en cd-speler. Dat waren de belangrijkste voorwaarden. Dat laatste vind ik een behoorlijk aankoopargument, want ik begon het stilaan beu te worden om altijd maar cassettes op te nemen met muziek voor het weekend. Dus ik keek er al naar uit om na de treinrit een van mijn nieuwe aanwinsten (lichte voorkeur voor The Apples In Stereo) in de cd-speler te rammen en te genieten van mooie muziek. Dat was helaas buiten Engelbert Humperdinck gerekend. De snoodaard had al een vast plaatsje in de cd-speler veroverd. Maar als ik het niet goed vond, mocht ik een andere cd uit het hoesje kiezen. Dat aanbod kon ik niet afslaan natuurlijk. En al gauw zat ik verwoed te bladeren tussen cd's van Il Divo, Helmut goes weet ik veel wat, Andrea Bocelli, Percy Sledge, Pavarotti en de onvermijdelijke Berdien Stenberg. Jammer dat er niks van James Last, André Rieu of de allermooiste panfluitmelodieën tussen zat.

 

Maar toen ik thuis binnenkwam viel mijn mond helemaal open van verbazing. De papa zat naar een film te kijken. Een Engelstalige film. De papa kijkt normaal nooit naar film. Maar dit is een film over zeeschepen (Pirates of the Caribbean). Een kutfilm weliswaar, maar toch. De wereld draait zot volgens mij.

 

Nu is het wachten tot de hond zijn eerste woordje zegt of alleen op het potje kan gaan.

22:01 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

17-05-07

Nostalgie is ook niet meer wat het geweest is

Theo & Thea!

15:24 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

11-05-07

The Seven Year Itch

marEen nieuw en leuk initiatief van de NMBS om de wachttijd op het perron aangenamer te maken: wind. Terwijl ik op mijn trein stond te wachten, werden iets verderop een druk telefonerend meisje en haar rokje opgeschrikt door een onverwachte windvlaag, waarbij ze Marilyn Monroe gewijs dat rokje terug naar de wetten van de zwaartekracht trachtte te laten luisteren. Geef toe, er zijn ergere manieren om de dag mee te beginnen.

08:11 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

10-05-07

Eurosong 1984

1984. George Orwell schreef er eens een visionair boekje over, maar wat er dat jaar op het songfestival gebeurde, tart elke inmiddels werkelijkheid geworden fantasie die hij daarin beschrijft.Alice & Franco Battiato wonnen het songfestival niet.

Ze hadden nochtans veruit het beste eurosongnummer allertijden (geen ironie) gemaakt. Met een uiterst hippe videoclip zelfs, met ontploffing en al, en Battiato die er met zijn zonnebril-voor-blinden uitziet als de maffioso bastaardzoon van Harry Dean Stanton en Adrien Brody, en er komt een paard in voor (essentieel voor geweldige clips: zie in dat verband ook Glen Medeiros). Het beste moment vind ik als ze naast elkaar zitten en allebei in de camera zingen, en vooral dan de paardenstaart van Alice. Kortom, dat nummer had alles in zich om de winnaar te worden.

Maar tot ieders scha en schande won Zweden dat jaar, met een (ki)(ca)t(s)chy liedje, dat volgens mij gaat over het feit dat ze drie gigantische oetlullen met gouden schoenen en witte broeken en hilarische dansmoves zijn. Wat mij betreft, Sweden zero points.

Waar is het dan misgegaan? Ligt het aan de gordijnen die de drie operazangeressen op het einde dragen? Aan de potloodventerjas van Alice? Aan de gigantische bril van Battiato? Aan het duo dat er bijstaat alsof ze zopas een diarree-aanval achter de rug hadden en vreesden dat hun darmen elk moment weer zouden kunnen moeilijk doen? Het ietwat statische geheel? Mogelijkheden genoeg, maar volgens mij was Battiato te creepy. Let er op hoe hij zich steeds met psychopatische blik in beeld brengt als Alice aan het zingen is. Een andere hypothese, die me waarschijnlijker lijkt, is dat hij problemen had met zijn micro. Kijk maar hoe hij heel de tijd met zijn armen gesticuleert dat de micro niet naar behoren functioneert. Daarom komt hij ook steeds in beeld, om dat subtiel kenbaar te maken aan de techicus van dienst. Jammer maar helaas:

08:40 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

09-05-07

Waarom?

Waarom halen de kuisvrouwen het altijd in hunne kop om juist de wc's te kuisen als ik mijn grote behoefte wil gaan doen? Ik vind het ook altijd zo spijtig om te gaan vlak nadat ze gekuist hebben. Dat komt dan precies over alsof ik hun werk niet respecteer en dat op zeer plastische wijze tot uiting breng, maar daar zijn die dingen tenslotte toch voor gemaakt.

14:51 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

04-05-07

Kinepolis "film"quiz

Onder het mom van filmquiz werden gisteren talloze studenten en ander filmminnend volk naar het Kinepoliscomplex van Leuven gelokt. Blijkbaar had men mij ook ingeschreven, ervan uitgaand dat ik wel zou meedoen. "Ah, zijn we u dat vergeten te zeggen?" Voor 8 euro per deelnemer werd een spannende quiz beloofd, alsook een te gekke avant-première, een flesje cola, een beker popcorn, een of andere energydrink en een receptie achteraf. Slechts het eet- en drinkgedeelte van deze belofte werd ingelost. Voor de rest was dit een walgelijke schertsvertoning die met film weinig tot niks te maken had. Om te beginnen werd het geheel aan elkaar geluld door een of andere pipo van JimTV die er blijkbaar de gamerubriek verzorgt. Het niveau van 's mans grappen was nog flauwer dan het verzamelde werk van Geert Hoste en Raf Coppens samen. Als dit de idolen van de huidige jongeren zijn, dan is het wel duidelijk waarom deze wereld naar de kloten gaat. Een blik op zijn profiel leert me dat hij zich bezighoudt met "biljaarke steken, hete MySpace chicks versieren, bushdiven, café gaan,..." In zijn vriendenkring wordt hij waarschijnlijk omschreven als "ne wreed toffe", of "ne wijze" of "ne vet koele", maar dit soort individuen blijft liefst zover mogelijk uit mijn buurt. Het amusantste aan de quiz waren de verwijten die hij non-stop vanuit het publiek naar het hoofd geslingerd kreeg.

Een ronde bestond uit allerlei vragen over Kinepolis, in de stijl van: welke kinepolis heeft de grootste zaal? Wat heeft dat in godsnaam met film te maken? Er werd ook doodleuk een ronde met muziekfragmenten geschrapt wegens technische problemen. Gelukkig was er wel de sponsorronde, met interessante meerkeuze filmvragen als: "wanneer werd Nivea opgericht?". Dit soort gokvragen heeft waarschijnlijk het verschil gemaakt. De einduitslag is nog niet bekend gemaakt, enkel die van de eerste drie ploegen, waartoe we niet behoorden (weet ik veel wanneer Kinepolis op de beurs gegaan is). Het waren toch stomme prijzen, vriendelijk aangeboden door de sponsors.

De avant-première waar we op getrakteerd werden, was ook al niet veel soeps. Fracture, een zeer makke en dodelijke saaie rip-off van Cape Fear en Primal Fear (van dezelfde regisseur overigens), met een degelijke Anthony Hopkins en Ryan Gosling die in een psychologisch kat-en-muis-spel verzeild geraken. Het uitgangspunt was wel interessant, maar de uitwerking ervan liet zeer te wensen over en de ontknoping was te belachelijk voor woorden. Sporadisch geïnspireerde scènes, maar veel te veel niet ter zake doend gezever errond. De popcornschransende menigte rondom mij leek het wel goed te vinden. Ik daarentegen kijk nog liever naar een vergelijkende studie over de spankracht van wasknijpers dan dit soort ongein nog eens te moeten ondergaan: *,5/****

08:22 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

03-05-07

Cat Power

cat-power-font4Gisteren was het behoorlijk druk in het Koninklijk Circus. Bekend volk (o.a. Michiel Devlieger en Fien Troch) en minder bekend volk, schoon (veel) en minder schoon (helaas ook veel) volk hadden zich daar verzameld voor Cat Power en The Dirty Delta Blues, een gelegenheidsgroep met o.a. Jim White (bekend van The Dirty Three en Nick Cave) en Judah Bauer (Jon Spencer Blues Explosion).

Maar eerst was het de beurt aan Dexter Romweber Duo, broer en zus, die de vetste rock and roll speelden sinds Elvis besloot zich op een strikt dieet van hamburgers te zetten. Het werd ook meteen duidelijk waar The White Stripes hun mosterd vandaan hebben (nee, niet van die hamburgers). Zeer aanstekelijk voorprogramma.

Dan was het de beurt aan de dame waar we voor gekomen waren: Chan Marshall, aka Cat Power en haar begeleidingsband The Dirty Delta Blues. Ze bracht covers van haar favoriete soul-, country- en bluesnummers (waar ik op Satisfaction en Dark end of the street na geen enkel nummer van kende) en een selectie van eigen nummers (alle van haar recentste cd). Het geheel klonk nu eens alsof we ons in een of andere broeierige nachtclub bevonden, dan weer in een of ander groezelig baancafé. Telkens met een zangeres die zeer verlegen en fragiel overkomt. Zo fragiel dat een anorexialijder, balancerend op een dun twijgje met een porseleinen servies in de handen zou zeggen: “amai zeg, die komt fragiel over.” Maar wat een stem!: heel verlegen en hees, maar o zo mooi. Zelfs al zou ze urenlang uit een telefoonboek voorlezen, zou ik nog ademloos en gefascineerd blijven luisteren.

Theo Maassen zei ooit dat hij nooit danst want “de eerste pas is altijd lullig”. In het geval van Chan waren alle passen lullig, maar tegelijkertijd zeer lieftallig en charmerend. Foute discobewegingen, Joe Cocker-achtige spastische trekjes, dartel rondhuppelend het podium. Très cute.

Op het einde van het optreden stopte ze mij nog een setlist in mijn handen, wat zowat het coolste rocksouvenir is sinds het plectrum dat Therapy?-zanger Andy Cairns me ooit gaf op Werchter. Of klink ik nu iets te veel als Serge Simonart?

Cat Power noemde haar laatste album The Greatest en ze zal niet ver van de waarheid zitten.

08:28 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

02-05-07

Gamen kan de gezondheid schaden

Gisteren heb ik bijna een hartaanval gehad. Allemaal de schuld van een computerspelletje. Ik was Return to Castle Wolfenstein aan het spelen, een 3D-schietspel, waar het er eigenlijk op aankomt om alles en iedereen die u voor de voeten loopt omver te knallen. In het merendeel van de gevallen zijn het nazi's, dus dat is het nuttige aan het aangename koppelen. Helaas hebben diezelfde nazi's het in hun kop gekregen om zich met occulte zaken bezig te houden, waardoor het spel zich ook in duistere, mistige catacomben afspeelt waar allerlei levende doden huishouden. De redelijk spooky soundtrack maakt de spelervaring enorm intens. Met klamme handen zat ik me in opperste concentratie en behoorlijk opgejaagd in een van de gangen een weg te banen doorheen al dat onderaards gespuis, tot plotseling een van mijn huisgenoten op mijn deur klopte. Ik vloog zowat tegen het plafond van het verschieten. Het heeft zeker vijf minuten geduurd eer mijn hartslag terug normaal was. Ik heb dan maar wijselijk besloten om even een pauze in te lassen.

10:56 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

29-04-07

Groezrock 2007: zeer korte samenvatting

Het weer was goed, de groepen nog beter. Mijn persoonlijke live top 3 van gisteren:
1. Ignite: niet alleen door de geweldige muziek, maar ook omwille van de boodschap en het feit dat de zanger de show plotseling stillegde toen hij zag dat er iemand in het publiek gewond geraakt was en er direct de hulpdiensten bijriep.
2. Rise Against: tevens winnaars van de prijs voor de zanger met het belachelijkste kapsel
3. MXPX: instant catchy en kwalitatieve pretentieloze poppunk met een grote snuif Green Day erin.

Grootste tegenvaller. Na jarenlang fandom deed het pijn om te zien tot wat The Ataris verworden zijn. Nergens spatje bezieling of sprankeltje enthousiasme te bespeuren tijdens hun optreden. Spijtig.

En eindelijk op cd gevonden aan een schappelijke prijs (10 euro, met gratis sampler): The Misfits: American Psycho.

12:32 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

27-04-07

Experimenteel my arse

Thans mag ik vanop mijn bureau heerlijk wegdromen bij de welluidende experimentele muziek die enkele lokalen verder door een aantal docenten beoefend wordt. Om het even met Hans Teeuwen te zeggen: ik hou van mooie muziek, met gevoel gespeeld door mensen die hun vak verstaan, maar dat tuig zit er maar een beetje op los te hengsten. Het klinkt ongeveer alsof er met 100 vorken tegelijk op een schoolbord gekrast wordt, en het zou me niks verbazen moest dat het geval zijn. Ondertussen weerklinken er ook op onregelmatige tijdstippen computergeluidjes en wordt er op potten en pannen geslagen, terwijl iemand klank probeert te krijgen uit een contrabas en een tuba. Zot word ik ervan. Naar verluidt zijn ze behoorlijk succesvol in Duitsland. Wat mij betreft mogen ze daar een repetitieruimte nemen ook.

13:31 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

23-04-07

Gis gis gis, wie houdt van jou?

Verveeld zat ik in de Spaanse les wat rond te kijken, tot ik plotseling oogcontact maakte met een van de aanwezige medestudentes. Van zodra onze blikvelden elkaar kruisten, knipoogde ze naar mij. In een vlaag van vriendelijkheid besloot ik dit gebaar met een glimlach en een knipoog terug te beantwoorden. Verder schonk ik hier geen aandacht aan tot ze iets daarna exact hetzelfde lapte. Wederom knipoogde ik vriendelijk terug. Deze keer begon ze te lachen en keek met knalrood hoofd weg. Ik heb dat effect op vrouwen, vooral dat ze lachen, of uitlachen, daar ben ik nog niet helemaal uit. In elk geval, het knipooggebeuren herhaalde zich nog een aantal keer en op het einde van de les stapte ze op mij af en zei dat ze niet naar mij aan het knipogen was. Ze studeert geneeskunde en ze hadden vandaag het oog geanalyzeerd. Daarom hadden ze allemaal druppels in hun oog moeten doen om de pupil te verwijden, zodat de verschillende oogonderdelen beter zichtbaar waren. Als gevolg hiervan zag ze troebel door dat oog en kneep ze dat telkens toe als ze ver moest kijken. Ik voelde me na die uitleg een klein beetje belachelijk.

Voor de liefhebbers van de betere boysband heb ik nog dit. Inclusief kniezwengel!

21:36 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

20-04-07

No knitting, and no kleurenwiezen

Temptation_Island_1_113197hHet is vulgair, laagbijdegronds, mensonterend, ranzig, platvloers, ziekelijk sensationeel, maar toch had een filmpje van het sociologisch fenomeen Gringo me overhaald om dit jaar toch eens te kijken.

En ondanks, of juist dankzij alle voornoemde argumenten, zat ik gisterenavond weer gefascineerd en met plaatsvervangende schaamte te kijken naar de bizarre wezens die twee "resorts" bevolken, en wier namen uit een of andere Japanse tekenfilmserie lijken te komen (Gringo, Jehro, Tika?). Aangezien voornoemde Gringo het vorige keer nogal bont gemaakt had, werd nu de marginale moeder van zijn (ex-)vriendin erbij gehaald, en was er aanvankelijk overtuigd dat "Temptation Eiland" een goeie relatietest zou zijn, en ze zou toch zo graag een trouwkleedje maken voor haar Ciska. Toen ze echter schokkende beelden van haar schoonzoon to be zag, verklaarde ze kwaad te zijn, hoewel ze er uiterlijk onbewogen bij bleef. De confrontatie kon natuurlijk niet uitblijven, en het kwaad zijn uitte zich in de kunstmatige manier waarmee soapacteurs zich kwaad maken, maar Gringo trok het zich niet aan. Later probeerde ze toch nog de brokken te lijmen bij haar dochter door te zeggen dat hij dronken was, en dat het "ne goeie jongen en harde werker" is, maar het mocht niet baten. De droom van het trouwkleedje werd abrupt aan diggelen geslagen.

O tempora, o mores. Volgende week kijk ik opnieuw :-)

 

08:13 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

17-04-07

Pornoverbod

porIk heb een pornoverbod gekregen op het werk. Helaas, maar niks aan te doen. Het was al veel te lang aan de gang vonden ze, het schaadde ons imago en het belemmerde efficiënt werken. Enigszins tegen mijn zin heb ik dan maar ingebonden.

Aanleiding van de commotie zijn de nieuwe telefoons die hier enkele weken geleden werden geleverd. Elke telefoon is voorzien van een 15-tal belgeluidjes en om dadelijk te weten wiens telefoon rinkelt, hadden we afgesproken om allemaal een verschillend melodietje in te stellen. Veel leuke dingen zaten er niet tussen, en na een grondige beluisteringen van alle melodietjes viel mijn keuze op “jazzy”, in eerste instantie omdat het mij deed denken aan de jazzclub uit The Fast Show. In tweede instantie bleek dit melodietje echter verdacht veel te lijken op deuntjes die weleens in softpornofilms uit de seventies durven opduiken. U kent ze wel, die films waarbij harige mannen met twee gigantische snorren (een op de bovenlip, een tussen de bilspleet) de passie hoog doen oplaaien bij al even harige vrouwen, steevast begeleid van zwoele, veel te luide s(a)(e)xmuziek. Ik weet dat uiteraard alleen maar van horen zeggen.

Anyway, in den beginnen werd dit melodietje als zeer ludiek ervaren, maar het maakte wel dat de slappe lach bijna onvermijdelijk was telkens als mijn telefoon rinkelde, wat de telefonische communicatie uiteraard niet gemakkelijker maakte. Bovendien keken collega’s soms raar op als plots mijn telefoon rinkelde. Waarschijnlijk dachten ze dat ik een van bovengenoemde filmpjes aan het bekijken was op mijn beeldscherm.

Gisteren werd ik door mijn collega vriendelijk doch met aandrang verzocht om een ander melodietje te selecteren. Nu zit ik hier met het zoutloze “zen” opgescheept. Misschien toch maar eens informeren of iemand Crazy Frog er kan op programmeren.

11:01 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

16-04-07

Met de trein zou je er al zijn

Treinstakingen, wie vindt het niet plezant? De overgrote meerderheid waarschijnlijk, en ik kan ze niks kwalijk nemen. Het ergst van al vind ik de sfeermakers. Kijk, als ik met een dertigtal andere personen in een gang tussen twee wagons geplet sta, heb ik ’s ochtends geen behoefte aan een of andere flurk die het lollig vindt om uitspraken te doen à la “we zullen dan toch geen kou lijden.” Waarop alle anderen unisoon dezelfde ongemeende lach laten horen. Of van die grapjassen die kost wat kost hun Metrokrantje op de trein willen lezen en dan nog geïrriteerd zijn als hen (hun?) dat niet lukt. Of van die mensen die heel de tijd zitten te vloeken en zagen dat ze te laat op hun werk komen. Die mensen kunnen niet relativeren. Ik probeer een dergelijke negatieve situatie om te buigen naar iets positiefs. “We staan dan wel op elkaar geperst, maar onze eindbestemming is tenminste niet Auschwitz.” Positief denken, dat maakt het voor iedereen een stuk aangenamer.Wat ik dan weer wel lollig vind, zijn de mensen die op het perron van het ene spoor naar het andere rennen alsof hun leven ervan af hangt om telkens te horen dat de trein die pas aangekondigd werd toch afgeschaft is. Volgens mij hebben die treinstakingen overigens weinig zin en werken ze bijkomend geweld in de hand. Het is warm, er is te weinig ademruimte, te veel zweetgeuren, de mensen worden sowieso sneller geïrriteerd en dan lijkt het mij niet onlogisch dat er bij iemand al eens de stoppen doorslaan. Wat het gebeurde geweld niet goedpraat uiteraard. Ik vind overigens dat mijn systeem van de vrije slag steeds aantrekkelijker wordt.

08:44 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

15-04-07

Miljaar, ik ben verlslaafd (bright eyes- four winds)

12:15 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

13-04-07

Vrije slag

Onlangs kwam ik al zappend terecht op een boksmatch. Redelijk primitieve en barbaarse sport vind ik. Twee volwassen mannen die een beetje op elkaars lijf staan te beuken en degene die als langste overeind blijft is de winnaar. Vrijheid blijheid zeker? Er mag wel niet onder de gordel geslagen worden. Valt ook iets voor te zeggen. Ik zou het ook niet aangenaam vinden moest er op mijn klokkenspel gemept worden. In de betreffende match gebeurde dit echter wel, al dan niet met opzet. Wat mij vooral verbaasde is dat de scheidsrechter even tussenbeide kwam, en de overtredende bokser gewoon een waarschuwing gaf, waarna het spel gewoon hervat werd. Vind ik een beetje belachelijk. Als die regel niet wordt nageleefd, vind ik dat er een gepaste straf moet zijn voor de overtreder ervan, zoals er bij voetbal gele en rode kaarten uitgedeeld worden. Het principe van de vrije slag leek mij nog niet zo slecht. De scheidsrechter komt tussen en geeft het slachtoffer de kans om de overtreder een ram in zijn gezicht te geven, zonder dat deze zich mag verdedigen. Vrije slag dus.

En ik begon dan verder te denken. Als we het principe van de vrije slag nu eens gewoon zouden doortrekken naar het alledaagse leven. Dat je bijvoorbeeld rustig je beurt staat af te wachten aan de kassa en dat er dan een oud vrouwtje het gore lef heeft om met een volle kar voor te kruipen. Dat je dan kan zeggen: “hey, dat gaat zomaar niet, vrije slag.” Ik zou er wel sensibiliseringscampagnes op tv en in tijdschriften aan koppelen, zodat ook iedereen weet waar het om gaat en begrijpt waarom hij/zij de vrije slag moet ondergaan. Als de trein bijvoorbeeld met twintig minuten vertraging arriveert, conducteur laten uitstappen en vrije slag. Als er gepraat wordt in de cinema of een gsm afgaat, vrije slag. De wereld zou er een stuk mooier uitzien.

 

11:53 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

11-04-07

Nota aan mezelf: word geen keurturner

Gekweld door dorst begaf ik me ik me richting waterfontein op het werk. Deze ligt vlak bij mijn bureau, vlak naast de deuropening van de keuken. Om daar te geraken moet ik enkel de gang even doorkruisen en dan twee trapjes bestijgen. Aangezien ik in gedachten af en toe wel eens cool uit de hoek durf komen, dacht ik dat het wel spectaculair zou zijn als ik eerst een klein aanloopje nam, daarna sprong en tijdens mijn periode in de lucht mijn lichaam een omwenteling om eigen as van 180 graden zou laten beschrijven, zodat ik rechtstreeks terug naar mijn bureau kon wandelen, zonder me nog te moeten omdraaien. Een eventuele kniebuiging na afsluiting van dit manoeuvre behoorde tot de mogelijkheden. Helaas liep het in de praktijk fout. De aanloop en sprong evenals de omwenteling verliepen vlekkeloos, de landing helaas niet. In plaats van plat op mijn voeten kwam ik enkel op mijn hielen terecht, waardoor mijn zwaartepunt zich naar achter verplaatste, ik nogal onzacht met de vloer in aanraking kwam en languit op mijn rug lag. Voor zover ik weet heb ik geen permanente schade opgelopen. Enkel een beetje pijn aan mijn linkerelleboog, en ik ben vooral opgelucht dat er niemand in de keuken stond. Het spreekt voor zich dat ik die kniebuiging achterwege gelaten heb.

10:32 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

06-04-07

Poison The Well - Versions

Na vier jaar, en veel ellende met het commerciëlere label Atlantic Records dat de groep niet naar zijn zin kon kneden, heeft Poison The Well eindelijk een opvolger voor het fantastische You Come Before You uitgebracht. De nieuwe heet Versions en is het muzikale equivalent van een keiharde shot in de radijzen. Al wordt er ook veel geëxperimenteerd op de nieuwe plaat: banjo's, hoorns, mandolines en keyboards doen hun intrede. Een plaat waarvan zelfs de bomma zonder hoorapparaat zou vinden dat ze een beetje hard is.

Hieronder nog eens een gouwe ouwe uit 2002:

 

11:26 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

30-03-07

Proudly sponsored by NMBS

Dit liedje bracht me afgelopen woensdag weer helemaal terug naar 1996, en de trein brengt me morgen hopelijk naar Londen.

 

08:04 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

29-03-07

Laat je niet kasten

Voor degenen die zich altijd al afgevraagd hebben of het hilarisch is wanneer iemand een kast van 70 kilogram op zich krijgt, kan ik bevestigen dat dat inderdaad zo is. De kast in kwestie was bestemd voor mijn collega en werd vandaag geleverd. Aangezien de vloer en de muren in ons bureau nogal scheef zijn, helde de kast nogal fel voorover, maar de leverancier zou dat euvel rap oplossen door de poten wat te verstellen. Hij was hiermee druk doende, toen de zwaartekracht zich in een iets sterkere modus zette en de kast besloot zich in horizontale richting te leggen, geen rekening houdend met de leverancier. Het was zeker niet de bedoeling van mijn collega en mij om de man op de kast te jagen, maar het zicht was zo komisch dat we niet anders konden dan lachen. Hij had trouwens niks. Hij was gewoon heel hard verschoten.

19:17 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

28-03-07

De mysteries des levens

Zou het aan mijn Bountyvasten (28 days and counting) liggen? Zou een of andere god mij aanzien voor zijn zoon en mijn lijden willen veruitwendigen? Zal ik binnenkort met een letterlijk gat in mijn hand rondlopen? Wordt er binnenkort een speer in mijn zij geramd? Allerlei existentiële vragen die me op deze woensdagochtend kwellen. Oorzaak hiervan is dat ik dezemorgen wakker werd met een bebloed linkerbeen, en er bleek een wonde te zijn op voornoemd been. Toen ik ging slapen was die er zeker nog niet. Misschien ben ik wel een slaapwandelaar.

08:15 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

23-03-07

Dagen Zonder Lief

Eens om de zoveel tijd komt er eens een film in de zalen waar ik echt emotioneel kapot van ben. Dat gebeurt niet heel vaak en het is des te opmerkelijker als het om een Vlaamse film gaat, want het niveau van de doorsnee Vlaamse film is, enkele uitzonderingen niet te na gesproken, nog steeds bedroevend laag (Windkracht 10, Firmin, what the fuck were they smoking?). Maar Felix Van Groeningen heeft het met zijn nieuwe film Dagen Zonder Lief gepresteerd. De film is een portret van vijf twintigers, jeugdvrienden die elkaar na enkele jaren terug ontmoeten, en moeten vaststellen dat de dagen van weleer voorbij zijn en niets nog hetzelfde zal blijven. Alles begint wanneer Zwarte Kelly (glansrol van Wine Dierickx, miauwkes!) na enkele jaren om onduidelijke redenen terugkomt uit New York en vervolgens voor de nodige opschudding zal zorgen in de vriendenkring. Aanvankelijk wordt er gelachen, bijgepraat en gefuifd dat het een naam heeft, maar uiteindelijk komt iedereen tot de vaststelling dat hun levens veranderd zijn, en dat de vriendschap misschien herzien dient te worden. Het lijkt misschien allemaal nogal zwaarmoedig, maar dat is het zeker niet. De film drijft op een wolk van nostalgie en melancholie en bewandelt voortdurend het pad tussen hoop en wanhoop.

Van Groeningen hanteert een meer sobere filmstijl dan in zijn vorige parel Steve + Sky. Het verhaal kabbelt rustig verder als het leven zelf, maar onderhuids krioelt het van de emoties, die Van Groeningen duidelijk laat aanvoelen zonder ze expliciet kenbaar te maken. Daar is talent voor nodig, talent dat onmiskenbaar aanwezig is bij de hoofdrolspelers, stuk voor stuk klassebakken, die acteren met een zo grote naturel dat het lijkt alsof ze gewoon zichzelf staan te spelen (geleden van Before Sunrise en Before Sunset dat ik nog zoiets heb meegemaakt). Ook de volkse dialogen dragen bij tot dit gevoel. Het is een verademing om eens acteurs te horen die spreken als normale mensen en niet in een of ander kunstmatig Algemeen Beschaafd Vlaams. En wie had ooit kunnen vermoeden dat er zoveel waarheid en emotie kon schuilen in een banaal eurodance nummertje van Lasgo?

Dagen Zonder Lief is bovenal een zeer oprechte film, herkenbaar, en met het hart op de juiste plaats. Een parel om te koesteren. ***,5/****

08:31 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

21-03-07

Waar zijn we in godsnaam mee bezig?

IMG_0081_1Ik ben zojuist eens rustig aan het bladeren in de nieuwe Humo en plotseling werd mijn aandacht getrokken door de reclame op p. 55: Neen aan 20 jaar boterhammen met confituur! Smeerlappen zijn het! ik zat al bijna halfweg...

19:28 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

13-03-07

Peter Van De Vijver

petervandeveire_0Zoals wel vaker het geval is, zat ik ook vanochtend weer op de trein naar Brussel, met tegenover mij twee iets oudere dames. Prille veertigers schat ik. Toen ik plaatsnam zag ik ze allebei naar mij kijken en dan onderling blikken uitwisselen en elkaar aanporren. Ik voelde direct aan dat er iets loos was. Na een vijftal minuten werd mijn voorgevoel bevestigd. Een van de twee richtte zich iets naar voren, en een luttel ogenblik vreesde ik dat ze over haar borstvergroting zou beginnen. Aangaande die materie heb ik onlangs een niet zo aangenaam voorval meegemaakt, en ik heb geen behoefte om dat snel nog eens herhaald te zien. Ze maakte aanstalten om me aan te spreken, en beleefd als ik ben verwijderde ik mijn koptelefoon. Ge weet maar nooit dat ge per ongeluk op iemands poedel zijt gaan zitten. “Gij zijt toch dingske he, van de radio, dieje in da glazen huis gezeten heeft, dieje zijn kleren gaat uitdoen voor kom op tegen kanker. Allez, hoe noemt (sic) hem nu weer? Van De Vijver, Peter Van De Vijver.” Het mens verwarde mij met Peter Van De Veire. God mag weten waarom, want ik lijk in de verste verte niet op hem. Ik maakte haar duidelijk dat ik dan op dat eigenste moment tegelijkertijd op de trein zou zitten en op Studio Brussel zou presenteren. Ze snapte wel dat dat nogal moeilijk was en zei teleurgesteld: “oh”, en vervolgde dan een conversatie met een vriendin. Verder verliep de reis voorspoedig.

17:20 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |