10-03-07

"Een gezicht is pas echt een gezicht als er een glimlach op staat"

gilete2Aldus de wijze woorden van een ietwat dronken quizorganisator gisteren in het Atheneum van Diest, waar ondergetekende met zijn ploegsleden van het team “No Gilette, No Minette” de achtste plaats wegkaapte, op een totaal van 52 ploegen, en geëindigd zijn voor de te kloppen tegenstander die genoegen moest nemen met een 29ste plaats. Niet slecht voorwaar, edoch alles kan beter, en het is altijd frustrerend om antwoorden te horen die gezegd zijn en toch niet opgeschreven wegens andere alternatieven die beter leken. Maar ik vond het wel redelijk straf van mezelfd dat ik Veronika Zemanova direct herkende. Geluk zit hem in de kleine dingen. En ik ging toch naar huis met de prijs die mijn tweede keuze genoot na The Magnificent Seven. De dvd van The Hurricane.

12:30 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

08-03-07

"Ons kleinkindje is een hobby geworden, maar tegelijkertijd ook een passie"

"Liedjes aanleren aan kinderen zijn zeer goed omwille dan gaan ze ook meer al zingend door het leven, dat maakt ne mens blij, en dat maakt ook de kindjes blij." Gadverdamme zeg! Met dat kleinkind moet het gewoon slecht aflopen. Ik zie het al voor me in de kleuterklas. "Nee snoepie, jij mag geen denappeltjes pikken." En dan die andere kinderen daar allemaal rond en in koor: "gij zijt een rare!"

 

06:57 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

01-03-07

Het moet niet altijd Cat Power zijn - No Pussy Blues!

21:13 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

27-02-07

No me gustan tetas viejas

Op weg naar huis van de Spaanse les werd ik gisterenavond opgeschrikt door een luid toeterende claxon. Voor ik het goed en wel besefte zat ik naast mijn oudste medecursiste, een vrouw van vooraan de 40, die met nog enkele anderen iets ging drinken en mij dan maar in één moeite door meegevraagd had. Ik zat nog maar nauwelijks of ze vroeg: “En, ziet ge niks aan mij?” “Nee?” “Allez, ge weet toch dat ik voor de krokusvakantie geopereerd zou worden?” “Ja.” “Awel, ziet ge dan niks aan mij?” “Nee, wat zou ik moeten zien?” Mijn vraag was nog niet helemaal gesteld of ze greep al met haar handen naar haar borsten. Gelukkig stonden we op dat moment voor een rood licht. Ik wist niet goed wat ik daarop kon zeggen, dus hield ik het maar op een flauw: “dag pamela.” Vervolgens kreeg ik nog een hele uitleg over de operatie, gevoelloze tepels, zwellingen, littekens, sportbeha’s en meer info waar ik geen behoefte had. En dan vroeg ze plotseling: “wilt ge ze misschien eens zien?” Ik heb vriendelijk bedankt voor dat aanbod. Er zijn grenzen aan mijn ruimdenkendheid.

17:06 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

24-02-07

De tandarts: deel 2

Vorige week had ik er al uitvoerig over bericht dat ik naar de tandarts moest en dat ik er niet echt naar uitkeek, om het zacht uit te drukken. Gisteren was het dan zover. Een vijftal minuten te vroeg zette ik me in de wachtkamer, die voor vier verschillende praktijken dienst deed. Naast me zat een bejaard koppel en tegenover me een vrouw met dochter. Het viel me tegen dat er in deze wachtzaal geen kalmerende muziek te horen was en dat het aanbod aan tijdschriften en stripverhalen nogal aan de lage kant was. Ik besloot om dan maar een beetje wezenloos voor me uit te staren. Het viel mij hierbij op dat telkens als ik de vrouw voor mij lang genoeg in de gaten hield, ze aanstalten leek te maken om mij aan te spreken, maar op dat moment keek ik telkens weg, waarna ze weer interesse veinsde in het boekje van haar dochter. Niet lang daarna waren zij aan beurt. Ze was nog maar juist weg of de oude knar naast me zei: “das na percies dat die gans den taad hiet wilde zeggen.” Ik zei dat ik me ook niet van die indruk kon ontdoen. Na mijn antwoord schakelde hij over in een soort AN, waarbij de letter h geplaatst werd waar ze niet moest staan en wegviel waar ze wel hoorde. Onwillekeurig moest ik aan Kwak uit de Jommekesstrips denken. “Hom oe laat eeft hu heen hafspraak?” “Om kwart voor vijf.” “Hik hook, maar hik was ier heerst, dus hu zult toch huw beurt moeten hafwachten.” Ik vond hem direct een pak minder sympathiek, maar ik bleef beleefd en vroeg bij wie hij juist moest zijn. “Bij de neuroloog.” “En? Zenuwachtig?”, vroeg ik, maar die grap ging duidelijk aan hem voorbij. “Heen klein beetje maar.” Toen ik zei dat ik bij de tandarts moest zijn, was hij gerustgesteld. Plotseling wees hij me op een poster. “Dat his wel goed gevonden.” Op de poster stond: “Laat uw geheugen u in de steek, spreek er dan gerust over met uw arts.” “Als ge u dat op dat moment nog kunt herinneren wel ja.” Dat bleek ook voor de nodige verwarring te zorgen, maar gelukkig kwam de neuroloog hem en zijn vrouw uit hun lijden verlossen. “Amai, tis ne precies ne vriendelijke deze keer!”, brulde de vrouw net iets te luid, “das al goed.”

 

Uiteindelijk mocht ik een kwartier later dan voorzien bij de tandarts komen. Een vriendelijke vrouw, maar ze praatte teveel naar mijn goesting. Waarschijnlijk om me op mijn gemak te stellen. Het is alleen niet zo gemakkelijk om te antwoorden met de bek wijd opengesperd. Dat klinkt dan zo ongeveer als “aa” of “ee”, terwijl er bevestigend dan wel ontkennend geknikt wordt. Ik had haar toevertrouwd dat ik Spaans studeerde. “Spaans? Dat is wel moeilijk om uit te spreken met al dat lispelen enzo.” Ik zei dat dat best wel meeviel. “Doe eens voor.” Waarop ik zei: “Sssspaansssss.”, een dom antwoord op een domme vraag. Na een grondige inspectie van mijn tanden bleek de schade best mee te vallen. Momenteel heb ik een tandvleesontsteking die moet genezen tegen 15 maart, en dan gaat ze de twee tanden met een stuk af herstellen en ook nog een gaatje dichten. Voorts wist ze mij nog te melden dat mijn gebit tot de A1-klasse behoort: stevige tanden, perfect gevormd en perfect op elkaar passend. Dat komt blijkbaar zelden voor bij mensen die nooit een beugel gedragen hebben. Zo heb ik weer iets om over te stoefen.

10:20 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

22-02-07

Frank Caliendo

20:31 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

21-02-07

Mutiny on the Bounty

bountyVandaag is de vastenperiode begonnen. Op zich niks speciaal. Het heeft voor mij ook geen enkele betekenis. Religieus geïnspireerde toestanden zijn niet aan mij besteed, met alle respect voor degenen voor wie dat wel het geval is. De reden waarom ik hier over begin is omdat ze mij gisteren op het werk uitgedaagd hebben. Ik mag 40 dagen lang geen Bounty (of substituten) eten. Normaalgezien eet ik elke dag om klokslag half drie een Bounty, en mijn collega’s gaan ervan uit dat het mij nooit zal lukken. Als het mij wel lukt, krijg ik nadien van vijf personen een Bounty. Eigenlijk zijn alleen de werkdagen een probleem, want in de weekends eet ik er nooit, maar ik ben de uitdaging aangegaan. Ik heb er zelfs voor mezelf een extra uitdaging aan toegevoegd, en dat is 40 dagen lang mijn cd- en dvd-aankopen tot een minimum beperken. Enkele volgende aankopen mogen gepleegd worden: Little Miss Sunshin en Twin Peaks Seizoen 2 op dvd en de nieuwe cd’s van Modest Mouse, De Heideroosjes, Kaiser Chiefs, Jesse Malin en The Arcade Fire. In dat tweede deel van de uitdaging ben ik minder gerust, maar ik ga mijn best doen. Dat zou goed zijn voor 5 extra Bounty’s. Dag 1 is alvast succesvol achter de rug. Nog 39 te gaan.

17:08 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

20-02-07

Dag van het geweldloos verzet

Vandaag is het de dag van het geweldloos verzet en al wie het daar niet mee eens is krijgt een toek op zijn bakkes. Verzetloos geweld.

Maar een applausje voor mijn favoriete geweldloze verzetsstrijders is hier wel op zijn plaats dunkt me: Rosa Parks, Martin Luther King en Mahatma Gandhi. Nu ik erover nadenk zijn dat eigenlijk mijn enige helden, bestaande helden dan toch. Spider-Man laat ik buiten beschouwing :-)

 

Heel wat anders dan de jongeren die in Salo de meest gruwelijke praktijken ondergaan. Een aanval op het fascisme en tevens op mijn maag. Lang geleden dat ik nog zo kotsmisselijk geweest ben, maar het blijft wel een zeer krachtige film.

08:48 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

19-02-07

London Calling

En ik heb opgenomen, van 31 maart tot 3 april om exact te zijn. Ga ik eindelijk de plaats zien waar ons zonnestelsel ontstaan is. De Big Ben!

17:39 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

18-02-07

2 mei - Koninklijk Circus - miauwkes!

23:00 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

16-02-07

Altijd lente in de ogen van de tandartsassistente?

tandartsDe tandarts is niet mijn beste vriend, zal dat ook nooit worden trouwens. Ik koester een natuurlijk wantrouwen jegens mensen die er plezier in scheppen om dagenlang in de stinkende bekken van anderen zitten te kijken en er zich met allerlei marteltuigen (naalden, boren, beitels, vijlen, hamers, sikkels, breekijzers) in uitleven. En loze beloftes maken ze ook: “als het pijn doet, geef dan maar een teken, dan stop ik onmiddellijk.” Welke tekens kunnen er dan gegeven worden? Roepen is geen optie in de positie waarin je je bevindt. Een welgemikte elleboogstoot zou enig effect kunnen hebben, ware het niet dat de beul in kwestie zich meestal op een strategische plaats zet, vrij van alle gevaar. Een beetje bloed ophoesten ofzo? Daar hebben ze nog meer plezier in. In elk geval, het teken dat gegeven wordt, hebben ze dan “toevallig” niet opgemerkt. Volgens mij hebben ze zo een maskertje voor hun gezicht om hun sardonische grijns te verbergen voor de patiënt. Kortom, als ik er niet moet zijn, kom ik er ook niet. Goed poetsen zou moeten volstaan.

 

En dat deed het ook sinds ’99, toen mijn wijsheidstanden verwijderd werden. Maar ook mijn tanden doorstaan die des tijds niet, en er zijn er twee met een stukje af. Aangezien ik daar een beetje last van begin te krijgen heb ik gisteren een afspraak vastgelegd bij een tandarts waar ik nog nooit geweest ben. Aan de telefoon klonk ze wel vriendelijk en volgende week vrijdag mag ik langsgaan. Toen ik mijn probleem uitgelegd had zei ze: “zorg dan maar dat ge goed gegeten hebt, want het zou wel eens heel lang kunnen duren.” Ze weten echt wel hoe ze iemand op zijn gemak moeten stellen. Volgende week vrijdag, ik kijk er niet naar uit.

08:21 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

11-02-07

The Decemberists

decemberistsGisteren trok ondergetekende naar de Botanique voor het optreden van The Decemberists. Alleen, aangezien niemand in mijn vrienden- of kennissenkring goesting, tijd of muzikale smaak had. Ik kan alleen maar zeggen dat de afwezigen overschot van ongelijk hadden, want ze hebben een van de beste optredens die ik al ooit meegemaakt heb gemist.

 

Eerst was het de beurt aan Lavender Diamond, een vierkoppig gezelschap uit Californië, met een ietwat bizar bloemenmeisje dat zo uit een sprookje leek gestapt te zijn als frontvrouw. Ze droeg het publiek op om in de handen te klappen voor wereldvrede en maakte zeer flauwe grapjes. Volgens mij was ze stoned. Gelukkig was hun muziek stukken beter. De zangeres is gezegend met een engelachtige stem waar ik onmiddellijk voor gewonnen was. Het geheel had de naïeve en oh zo lieftallige sound die ook terug te vinden is bij Belle & Sebastian. Dromerige slaapkamerpop. Tijdens het laatste nummer “you broke my heart”, wees de zangeres naar mij en keek me recht in de ogen. Tja, ik heb nu eenmaal dat effect op vrouwen ;-)

 

Daarna volgden enkele richtlijnen voor het volgende optreden: wees vriendelijk voor uw medeconcertgangers en maak kennis met hen, bewonder de architectuur van de concertzaal en verwelkom zeer hartelijk The Decemberists. Een groep die sneller cd’s maakt dan de gemiddelde marginaal kinderen. Cd’s die telkens hun voorganger overtreffen qua kwaliteit. Op vier jaar tijd maakten ze evenveel cd’s en twee EP’s, met als voorlopig hoogtepunt hun nieuwe The Crane Wife (die op de valreep een derde plaats behaalde in mijn top tien van vorig jaar). Live laten ze zich tegenwoordig bijstaan door de beeldschone Lisa Molinaro, die op zeer veel bijval kon rekenen van een bepaald persoon in het publiek, die tussen de liedjes door steeds luidkeels haar naam scandeerde. Hun liedjes zijn steeds miniverhaaltjes over vervlogen tijden, waarin piraten, Spaanse koninginnen, hoeren, soldaten, verschoppelingen, armoedzaaiers, zelfmoordenaars en trapezisten een belangrijke rol toebedeeld krijgen. Die thema’s, het ietwat archaïsche vocabularium van frontman Colin Meloy en hun muziek zenden de luisteraar terug in de tijd. Live staken ze meteen van wal met The Crane Wife 3, het beste nummer van de nieuwe plaat, om daarna naadloos over te gaan in het epische The Island. Vele favorieten passeerden de revue (we both go down together, billy liar, the engine driver, shankill butchers, huidige single O Valencia!, July July!, 16 Miltary Wives). Er was veel interactie met het publiek, en Meloy bleek niet alleen een zeer begenadigd muzikant te zijn, maar ook een toffe peer. Een van de hoogtepunten was een lied dat helaas niet op de nieuwe cd beland is wegens te gewelddadig volgens de toetseniste/accordeoniste. In dat lied werd er lustig op los gemoord en Colin ging tekeer als een drieste Nick Cave in zijn beginjaren. Tot slot werden we nog getrakteerd op drie bisnummers (waaronder mijn persoonlijke favoriet: Eli, The Barrow Boy). Het was een briljant optreden waarbij ik bijna constant kippevel had, en zelfs tranen in mijn ogen kreeg door de schoonheid van dat alles. Enige minpuntje: spijtig genoeg geen The Mariner’s Revenge Song.

 

Eens benieuwd of The Frames vanavond een gelijkaardig effect teweeg kunnen brengen.

11:23 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

08-02-07

Dat komt door al dat water

schoenenIk leef op grote voet, dat is geen geheim. Gewoonlijk bevinden mijn schoenen zich in het maatbereik 45 à 46, maar meestal eerder 46. Slecht weer en een nagenoeg volledig losgekomen linkerzool zorgden ervoor dat ik natte voeten had en dwongen me ertoe om nieuwe schoenen te kopen. Geen pretje, want schoenen vallen bij mij onder de categorie kledij, en kleren kopen is zowat het ergste dat ik me kan voorstellen (na teen- of vingernagels die uitgetrokken worden, of het aanraken van houten lepels). Met moed die me bij voorbaat al in de figuurlijke schoenen gezonken was en water dat in de letterlijke schoenen stond, trok ik er dus op uit, vastbesloten om in de eerste de beste winkel mijn keuze te maken. Dat lukte wonderwel. Echter toen ik de gebruikelijke maat 46 aandeed, bleken de schoenen veel te groot te zijn. Ook 45 was een categorie te groot. Vreemd. Maat 44 bleek de juiste te zijn. Ik moet dus concluderen dat mijn voeten gekrompen zijn.

17:53 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

07-02-07

Sabotage zeg ik u!

Gadverdamme! Dan gaat ne mens nauwgezet en trouw elke week naar de Spaanse les (84/90 voor het examen krijg je nu eenmaal niet zomaar in de schoot geworpen) en dan proberen ze hem in het taallabo voor schut te zetten. Een regelrechte schande is het. Toen we de oefeningen voor een tweede keer moesten doen, ging er iets mis met mijn cassette, waardoor ik de ene keer enkele zinnen voor zat op de rest en dan ineens weer een aantal zinnen achter, waardoor mijn antwoorden natuurlijk als totale nonsens klonken in hun oren, met de slappe lach voor iedereen tot gevolg. Dat dan weer wel.

21:23 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

06-02-07

Talkin' 'bout my generation

Zo herkenbaar voor wie in de 80s geleefd heeft :-) Met een verwijzing naar Flodder! En Merlina in de videoclip!

 

17:15 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

05-02-07

Den droad

wireReeds enkele maanden was ik erdoor gefascineerd, en maandenlang heb ik aan de verleiding kunnen weerstaan, tot vorige vrijdag. Dan heb ik me seizoen 1 van The Wire aangeschaft en ik heb het me absoluut niet beklaagd. Dertien uur lang heb ik me dit weekend ondergedompeld in de criminele onderbuik van Baltimore, waar de reeks zich afspeelt. In deze reeks worden zowel de politie gevolgd die een drugsbende probeert op te rollen, als die bende die verwoede pogingen onderneemt om uit de handen van de politie te blijven. De scheidingslijn tussen goed en slecht valt niet altijd duidelijk te trekken en intimidatie, machtsspelletjes en corruptie vieren aan beide kanten hoogtij. De sterkte van de reeks ligt hem in de hoge graad van realisme. De zaak wordt niet op 1, 2, 3 opgelost, maar neemt een hele reeks in beslag, net zoals in het echte leven een politiezaak niet op 55 minuten volledig opgelost geraakt. Daarbij wordt ook een verhelderende kijk gegeven op de politieprocedures en de codes die in het gangstermilieu heersen. Voeg daar nog een zeer sterke cast aan toe (met voor mij allemaal nobele onbekenden), en sterk uitgewerkte personages (geen karikaturen als de supercop of de boosaardige slechterik) en we mogen spreken van een reeks om u tegen te zeggen. Seizoen 2 en 3, here I come. Opgepast: uiterst verslavend!

08:20 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

29-01-07

Lachen is gezond

Probeer deze man maar eens van het tegendeel te overtuigen.

21:15 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

27-01-07

De 10 platen die mijn leven veranderden

Gelezen bij aardvarksken en heel interessant om eens over na te denken: de tien platen die mijn leven veranderden. Een aartsmoeilijke opgave, maar ik heb er eens lang en goed over nagedacht en denk dat dit ze ongeveer zouden moeten zijn.

 

Aangezien ik een product van de 80s ben, heb ik het grote voordeel dat ik dat decennium niet heel bewust meegemaakt heb. Begin jaren 90 ben ik eigenlijk aandachtig naar muziek beginnen luisteren en alles begon met de top 30 op radio 2. Ik ontdekte er prachtgroepen als 2 Unlimited, Dr Alban, Haddaway en Culture Beat. Mijn leven leek verdoemd. Tot ik op een mooie dag eind 1993, op dertienjarige leeftijd een cassette kreeg die een klasgenoot gekopieerd had met daarop:

 

1. Nirvana - In Utero

Totale cultuurschok! Van slappe eurobeats naar scheurende gitaren, een zanger die nu eens fluisterde dan weer tierde alsof hij van een of andere duivel bezeten was, en bovendien ook nog eens geweldige melodieën kon bedenken. Dit was rock ‘n’ roll, and I liked it! Vanaf die dag ben ik definitief (een) andere muzikale richting(en) ingeslagen.

 

2. Weezer - Weezer

Zoals mijn ouders destijds naar “de rode” en “de blauwe” van The Beatles luisterden (mijn ouders niet eigenlijk, die luisterden naar “the song of ocarina” en “berdien stenberg”), luisterde ik naar “de blauwe” van Weezer, in mijn ogen nog steeds de ultieme popplaat, waar ik na meer dan 10 jaar nog steeds niet genoeg van kan krijgen. Het gebeurt maar zelden dat er op een cd geen enkel slecht nummer staat, maar dit is er zo een.

 

3. Osdorp Posse & Nembrionic - Geendagsvlieg

Hiphop is nooit echt mijn ding geweest. Komt het doordat er in mijn hood niet elke dag drive-bys zijn of niggas & bitches gesignaleerd worden? Ik zou het niet kunnen zeggen, maar het is een genre waar ik weinig voeling mee heb. Tot ik de OP leerde kennen. Rap in het Nederlands, maatschappijkritisch en met vuile woorden! Het duurde niet lang of ik kon al hun teksten mee”zingen”. Vorig jaar heb ik ze nog eens live aan het werk gezien, en toen bleek dat ik nog steeds zeer veel van die teksten ken.

 

4. Pixies - Doolittle

Na het horen van Debaser wist ik gewoon dat ik alles van de Pixies moest hebben. Het is onmogelijk een favoriete plaat van hen te kiezen, maar aangezien Debaser en mijn favoriete liedje Wave of Mutilation op Doolittle staat, ga ik daarvoor. Een plaat vol verminking, opensneden en uitgelepelde oogballen, boxcarraces, hoeren, paco pico piedra, samson & delilah, apen in de hemel, leuk toch? De blauwdruk voor Nirvana en talloze andere groepen.

 

5. Ramones – Road to Ruin

Nadat ik in 1998 mijn kotleven aanving, bleek Studio Brussel teveel de dance- en slappe r&b-toer op te gaan en heb ik de radio de rug toegekeerd. Een aantal jaren terug was ik wel gecharmeerd door Green Day, Offspring, NOFX en aanverwanten, en ik begon me terug wat meer in de punk te verdiepen. Zo kwam ik al snel tot de grondleggers van het genre, de Ramones en die groeiden met hun minimalistische songs al snel uit tot mijn absolute favorieten. Dat zijn ze tot op de dag van vandaag nog steeds. 1,2,3,4! Ongeveer gelijktijd heb ik ook London Calling van The Clash gekocht, en die is bijna even geweldig.

 

6. Flogging Molly – Drunken Lullabies

Rebels of the Sacred Heart was mijn eerste kennismaking met deze groep, en in het begin was ik helemaal niet onder de indruk. Een hoop zatte Ieren die een beetje muziek maakten dacht ik. Na enkele luisterbeurten was ik volledig in de ban van dat liedje en wilde ik meer. Hun muziek is verantwoordelijk voor mijn Ierlandobsessie en heeft er voor gezorgd dat ik voor het eerst in 10 jaar tijd nog eens naar het buitenland gegaan ben.

 

7. The Shins – Oh, Inverted World

In Garden State zegt Natalie Portman: “You gotta hear this one song it’ll change your life, I swear.” Ze had het over dit liedje en 100% gelijk. Ik was twee jaar eerder al verkocht door hun dromerige, zomerse pop. Zelfs in hartje winter laten zij de zon schijnen.

 

8. The Dresden Dolls – The Dresden Dolls

In mijn zoektocht naar muziek die origineel is en afwijkt van de platgetreden paden stootte ik op The Dresden Dolls. Ze omschrijven zichzelf als “Brechtian Punk Cabaret” en dat is een vlag die de lading behoorlijk goed dekt. Theatraal bombast wisselt af met ingetogen ballades en onverwachte agressieve uithalen. Liedjes over sexpoppen, geslachtsveranderingen, hermafrodieten en pedofielen. Wat wil een mens nog meer? Live plegen ze af en toe al wel eens een geweldige cover.

 

9 . The Arcade Fire – Funeral

De sensatie van 2005. Indiebombast van de bovenste plank. Een verwerkingsproces van overleden familieleden, desolaat, afstandelijk en tegelijk ook warm en hoopvol. Ik vervloek mezelf nog steeds dat ik ze twee jaar terug op Pukkelpop gemist heb en Marilyn Manson heb ondergaan om een goeie plaats voor de Pixies te hebben, maar mijn herkansing komt eraan op 4 april in de Hallen van Schaarbeek.

 

10. Johnny Cash - American IV: The Man Comes Around
Veel woorden ga ik hier niet aan vuil maken, de clips spreken voor zich.

 

11. Neutral Milk Hotel – In the Aeroplane Over the Sea

Het beste heb ik tot het laatste bewaard. Leren kennen via een cover die The Dresden Dolls deden. Woorden kunnen onmogelijk uitdrukken hoe goed ik dit vind. Een koortsachtige conceptplaat over Anne Frank, visionair, jeugdige hoop die genadeloos de kop wordt ingedrukt. Een zanger die zo vals zingt als een kat, zingende zagen, trompetten, chaos, op hol geslagen kermisattracties, Jezus Gristus, synthetic flying machines. Geen toegankelijk plaatje, maar een ervaring, die bij voorkeur steeds in zijn geheel ondergaan wordt. Onwaarschijnlijk mooi en ontroerend.

19:49 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

24-01-07

Hoy tengo un examen

Ik heb vandaag examen. Om 19u meerbepaald. Schriftelijk examen van Spaans. Het mondeling is reeds achter de rug en ging vlotjes. Nu dus het schriftelijk. Ik heb niet veel goesting, maar het moet gebeuren. Het enige waar ik naar uitkijk is om vlak voor het examen de druk herhalende en gestresste medestudent nog enkele woordjes naar het hoofd te slingeren die niet in de cursus staan en dan met stelligheid blijven volhouden dat ze er wel degelijk in staan. Dat is altijd lachen geblazen. Soms heb ik een slecht karakter, vooral vlak voor een examen.

17:22 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

23-01-07

Gekwelde artiesten klinken beter

20:14 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

19-01-07

Party Crashers

Gisteren was er een nieuwjaarsreceptie op het werk, ongeveer een maand te laat, maar daar doen we niet moeilijk over. Receptie is receptie, en als er drank en hapjes zijn, is er geen reden tot klagen. Plotseling werden we opgeschrikt door een ongenode gast. Iedereen vreesde er een beetje voor dat hij zou opdagen, en ineens was hij er, met een entree die zijn weerga niet kent. Met een hels kabaal stortte hij de receptieruimte binnen en had meteen ieders aandacht. Het was een boom van het binnenplein. Zeer spectaculair, maar gelukkig zonder gewonden.

 

Later op de avond toen ik al terug thuis was, kreeg ik telefoon van mijn collega. Hij wist te melden dat een andere boom geknakt was en ons bureau dreigt binnen te vallen, waardoor we verbod hebben gekregen om daar naar binnen te gaan. Hij zei dat ik verlof kon nemen of gewoon gaan werken en dan te zien of er elders een bureau beschikbaar is. Ik acht die kans redelijk klein, aangezien er in totaal 10 mensen in het rampgebied werken. Daarom heb ik ervoor gekozen om toch te gaan werken en misschien gewoon terug naar huis te mogen, maar dan telt dit wel als een gewerkte dag. Spannend!

08:05 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

16-01-07

talenkennis is belangrijk!

16:56 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

11-01-07

Free fascist shop

Daarjuist wandelde ik de free record shop binnen om eens te kijken of er nog iets deftig binnengekomen was in hun dvd-aanbod. Eigenlijk wist ik het antwoord hierop al, maar ik wilde voor alle zekerheid toch eens checken. Ge weet maar nooit. Ik was juist aan mijn ronde begonnen toen er iemand naast mij kwam staan en hevige gebaren begon te maken om mijn aandacht te trekken. Ik kende hem niet en dacht dat het een of andere gek was. Ik vestigde mijn aandacht terug op de dvd’s. Vlak daarna tikte hij op mijn schouder. Ik nam mijn koptelefoon af en hij zei toen: “Excuseer meneer, het alarm ging af toen u binnenkwam.” Hij had mij meneer genoemd, daar kan ik niet goed tegen, dus ik moest al niet veel van hem weten. Hij vroeg of ik nog eens langs hun ingang wilde gaan. Ik deed dat en stelde ook vast dat het alarm afging. “Heeft u daarjuist iets gekocht?” Dat zijn zijn zaken niet, maar aangezien ik niks te verbergen had, zei ik: “ja, drie sandwichen” “Zou ik dat even mogen verifiëren?” Artikel 8 van het EVRM indachtig vond ik dat al een beetje grof, maar ik stond recht in mijn schoenen en hij trof enkel drie sandwichen en daarnaast ook The Black Dahlia van James Ellroy aan, ook omdat er niks anders in mijn rugzak zat. Dan passeerde hij zelf ook nog eens langs de ingang met mijn rugzak en wederom ging het alarm af. “Vreemd”, zei hij. “Er zal veel metaal in die sandwichen zeker?”, zei ik. Hij zei dat ik wel mocht rondkijken in de winkel, maar alleen op voorwaarde dat ik mijn rugzak bij hem achter de toog achterliet. Ik zei dat dat goed was als hij dat dan ook aan alle andere klanten vroeg die een rugzak of handtas bijhadden. Dat wilde hij uiteraard niet doen, en ik heb dan ook geweigerd om mijn rugzak af te geven. Het is niet omdat hun alarm slecht afgesteld staat dat ik daar de dupe van moet zijn. Ik heb dan gewoon verder mogen rondkijken om vast te stellen dat er alleen slechte of veel te dure films stonden en ben dan vertrokken terwijl ik een vrolijk piepend alarmgeluid en een argwanende verkoper achter me liet. Zeikerds.

18:23 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

05-01-07

Solden is oorlog

Mannen, sluit u de eerstkomende maand op, want de soldenperiode is weer aangebroken. In een vlaag van zinsverbijstering heb ik het gisteren gewaagd om eens naar buiten te gaan om te ervaren of die periode nog altijd zo erg is, en mijn bevindingen zijn affirmatief. Wie de film Dawn of the Dead (zowel het origineel als de remake) gezien heeft, weet waar ik het over heb. Vrouwen van allerlei rang, klasse, stand en nationaliteit ontpoppen zich om een of andere onverklaarbare reden tot niet-gedomesticeerde roofdieren, die nog net niet hun territorium met urine afbakenen. Hoe gaat het in zijn werk? Eerst moet een manspersoon zich een weg banen door een veel te drukke winkelstraat, waar hij door een meute vrouwspersonen die zich in kolonne processie-van-Echternachsgewijs in de andere richting verplaatsen, genoodzaakt wordt om Indiana Jonesgewijs al die vrouwelijke obstakels te vermijden. Eens als het lukt om een winkel binnen te geraken, begint de ellende pas goed. Om de een of andere reden zijn al die winkels zo opgesteld dat men eerst langs de vrouwenafdeling moet en dat is zowat letterlijk een “boobie-trap”. Terwijl men naar de mannenafdeling wil gaan passeert men nietsvermoedend een of ander kledingsstuk, dat toevallig door verschillende vrouwen uit alle uithoeken van de winkel gespot wordt. Voor men goed en wel beseft wat er gebeurt, wordt men omsingeld door al die vrouwen die elkaar achtereenvolgens de haren uittrekken en ogen uitkrabben en in een moeite door het kledingsstuk in kwestie zowat aan flarden scheuren om het toch maar niet aan de anderen te moeten gunnen. Respect voor wie dit overleeft. Ze gaan ook niet uit de weg hoor, oh nee. Volgende keer neem ik een naald mee om in hun billen te prikken. Ze zullen wel aan de kant gaan dan. Lukt het uiteindelijk toch om aan de mannenafdeling (oase van rust en beschaving) te geraken, dan blijkt deze uiteraard ook vol te zitten met vrouwen die hun echtgenoten op sleeptouw genomen hebben. En steevast blijkt ook dat een interessant kledingsstuk er niet meer is in de juiste maat of nog steeds te duur is of gewoon niet aanwezig is. Solden pellen het laatste laagje beschaving weg (datzelfde laagje waarmee onder het mom van gerechtigheid dictators aan een galg (in 2006 notabene!)opgeknoopt worden). Solden is oorlog.

10:01 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

04-01-07

Schoon liedje om het jaar mee in te zetten (geweldig kapsel): Ben Kweller - Sundress

23:49 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

22-12-06

Haal het zagemeel maar boven!

Gadverdamme! Dan wil een mens eens in alle rust genieten van een sterk geacteerd Duits psychologisch drama dat de excessen van extreme godsdienstwaanzin blootlegt (Requiem) en dan vindt een cinemaganger op leeftijd het nodig om net op het moment van een exorcisme (dat overigens totaal niet expliciet is) beginnen te kotsen. Freaky? Een beetje. Goed gevoel voor timing? Absoluut. Goor? 100%! Gelukkig hebben we nog maar 10 minuten in de zure geur moeten zitten. Dat zijn toch geen manieren.

22:13 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

21-12-06

Revenge is a dish best served cold

Ik ben een goed mens met een slecht karakter van tijd tot tijd, maar enkel en alleen als anderen het uitlokken. En die twee geiten op de trein hebben het uitgelokt. En hoe. Ik moest al niet van hen weten toen ik ze de eerste keer zag. Hun boertige tronie stond me niet aan. Vaak blijkt een eerste indruk de verkeerde te zijn, maar in dit geval zat ik er pal op. Elke avond zitten ze in dezelfde wagon als ik. En regelmatig hoor ik ze uitspraken doen waarvan zelfs Hitler zou vinden dat ze een beetje radicaal zijn. Die dikke troela’s hebben mij gisteren gehinderd, en dat zullen ze geweten hebben.

 

Op het perron was ik L. tegengekomen, een vriendin van mij. Het was behoorlijk druk en naar goeie gewoonte een heel geduw en getrek om in de trein te geraken. In het gewoel was L. al op de trein geraakt en zou plaats voor me houden. Het was een wagon waar de zeteltjes in de lengte tegenover elkaar staan. Ik naderde L., maar de dikke troela’s propten hun moddervette reet gewoon op twee stoeltjes naast L., die duidelijk aangaf dat er eentje bezet was voor mij. Daar trokken de koeien in kwestie zich niks van aan en ik had veel zin om hun zelfgenoegzame grijns van hun lelijk smoelwerk af te halen, maar de wet verbiedt dierenmishandeling. Dura lex sed lex. We merkten nog op dat we het heel sympathiek vonden, maar de dellen deden alsof ze het niet hoorden. Ik heb dan maar rechtgestaan.

 

Vandaag was het wederom behoorlijk druk, en de troela’s waren uiteraard weer op post. Deze keer had ik het geluk om net voor hen de wagon te zijn en ontwaarde nog drie vrije plaatsen. Ik zette me zonder aarzelen op de middelste plaats, en grijnsde zelfgenoegzaam. Nog geen 5 seconden later, bulderde een van de twee met haar marginale stem in plat Leuvens mij toe: “zeg zoude gij is niet wat opschuiven, dan kunnen wij allebei zitten.” Ik zei dat ik goed zat en geen behoefte had om mij te verplaatsen. Begonnen ze mij daar uit te maken voor rotte vis, maar ik heb gewoon mijn mp3-spelerke wat luider gezet en hen genegeerd. Ondertussen was een van de twee plaatsen al ingenomen, en zijn de mormels afgedropen. Sweet revenge!

17:48 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

6 things you always wanted to know about fILLE but were afraid to ask

Enkele dagen geleden kreeg ik een zogeheten stokje in mijn richting geworpen van dit heerschap. Aangezien 's mans schrijfstijl me wel bevalt, heb ik, zoals inmiddels talloze andere bloggers, besloten om hier 6 rare dingen over mezelf te vertellen

 

1) Napoleonbollen: ik wijt het aan een lichte vorm van autisme, maar ik zal nooit het huis verlaten zonder exact drie Napoleonsnoepjes in mijn linkerbroekzak te steken. Die snoepjes worden niet noodzakelijk en zelden allemaal opgegeten, maar als ik dat niet doe, voel ik me niet goed voor de rest van de dag.  

 

2) Muziek: ik mag graag van mezelf denken dat ik goeie muzieksmaak heb. Anderen zullen het daar misschien niet mee eens zijn, maar die anderen hebben ongelijk. Toch heb ik ook een muzikale afwijking, waardoor ik Nederlandstalige kitsch en Vlaamstalige kitsch in het algemeen geweldig vind. Ik zou het niet op cd kopen (met uitzondering van de allergrootste, Henk Wijngaard), maar ik vind artiesten als Bart Kaëll, Willy Sommers, Paul Severs, Laura Lynn en Luc Steeno fantastisch. Nog beter vind ik de wannabe Vlaamse artiesten, met als voorbeeld de onnavolgbare Rudy Sylvester of Dirk Dekkers (anale!).

 

3) Gebrek aan ernst: bloedserieuze aangelegenheden werken om de een of andere reden onnoemelijk veel op mijn lachspieren. Tijdens begrafenissen zit ik steevast achteraan in de kerk omdat ik weet dat ik mezelf niet in de hand heb en ik in geval van nood nog kan vluchten naar veiliger oorden. Ook een minuut stilte uit respect voor tsoenami’s, hongerlijdende kindjes of doodgeknuppelde zeehondjes wordt door mij in complete afzondering doorgebracht, anders loopt het gegarandeerd fout. Ik doe dat niet met opzet, want ik vind die dingen even erg dan andere mensen, maar mijn reacties erop zijn enigszins afwijkend.

 

4) Films: ik zie graag en enorm veel films. Noem mij gerust CinefILLE (dit jaar reeds 60 keer in de cinema). Ik kan ook van elke film die ik ooit gezien heb (naar schatting een stuk of 3500) zeggen of er al dan niet vrouwelijk naakt in voorkomt. Soms weet ik dat ook van films die ik niet gezien heb. Hetzelfde geldt voor namen van regisseurs en acteurs die in die films meespelen.

 

5) Actualiteit: wordt door mij nauwelijks tot niet opgevolgd. Dat gaat het ene oor in en het andere weer uit. Ik kan naar een nieuwsuitzending kijken en vijf minuten daarna weet ik al niet meer wat er gezegd is. Grote evenementen komen mij uiteraard ook wel ter ore, maar soms met enige vertraging. Zo heb ik na ongeveer een maand vernomen dat er in Thailand een tsoenami geweest was. Nutteloze trivia gaat er bij mij dan wel weer in. Zo weet ik dat de langste man ter wereld twee dolfijnen gered heeft of dat Robert Long aan longkanker gestorven is. Of dat Flip Kowlier, Michael Franti en Gabriel Rios een liedje uit The Nightmare Before Christmas verkracht hebben.

 

6) Taalfauten: ik kan mij ongelofelijk veel ergeren aan mensen die “noemen” en “heten” door elkaar halen, of “dan” en “als”, of mensen die te pas en te onpas het woordje “dus” gebruiken (“ik ben dus de fILLE”), of DT-fouten. Daar wordt jarenlang op gehamerd in scholen. Hoe is het dan in godsnaam mogelijk om daar fouten tegen te maken? Ik erger me ook aan mensen die zich ergeren aan het feit dat ik me daaraan erger en ik erger me alvast ook al aan mensen die gaan reageren dat ik het woord taalfouten opzettelijk met “au” geschreven heb en daar de ironie niet van inzien.

 

7) Wiskunde: Ik kan niet tot 6 tellen.

 

Voila, mijn taak zit erop. Ik geef dit stokje door aan iedereen die het hebben wil, maar zadel niemand er persoonlijk mee op, want wijzen is onbeleefd.

08:30 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

20-12-06

De cd's van 2006

Update: The Decemberists kapen alsnog de derde plaats weg in het eindklassement!!!!!

 

Het is weer zover. Het einde van het jaar, de periode waarin het allerhande lijstjes regent. Dit is alvast mijn cd-top 10 van het jaar, in opklimmende volgorde. Het jaar is nog niet helemaal afgelopen, maar het lijkt me sterk dat er nog een cd zou kunnen uitkomen die dit lijstje zou kunnen veranderen. Toch nog even meedelen dat de derde plaats normaal naar The Crane Wife van The Decemberists zou gegaan zijn, maar die cd is hier nog altijd niet uitgebracht, en kan ik dus bijgevolg niet in het eindklassement opnemen. Het zal voor 2007 zijn.

 

 

images

10. Sufjan Stevens - The Avalanche

Overschotjes uit zijn fantastische Illinoisplaat van vorig jaar. Het is veelzeggend dat zijn overschotjes nog beter zijn dan de gemiddelde plaat die dit jaar uitgebracht werd. Grote klasse dus. Zijn kerstplaat haalde de top 10 net niet.

 

 

gainsbourg

 

09. Serge Gainsbourg - Les 100 Plus Belles Chansons

Provocerend, kitscherig, vulgair, sexy en onweerstaanbaar. Zeer compleet carrière-overzicht (bevat de integrale Melody Nelson plaat), enkel Je t’aime moi non plus ontbreekt, maar zijn andere schandaalnummer Lemon Incest, samen met dochter Charlotte staat er wel op.

 

 

strike

 

08. Strike Anywhere - Dead FM

Voor punkliefhebbers was het een niet zo bijster interessant jaar. Gelukkig hebben mijn twee huidige favorieten in het genre beiden een topplaat uitgebracht en kapen daarmee respectievelijk een 8ste en 7de plaats mee weg. Strike Anywhere kiest voor een iets toegankelijker en gevarieerder geluid zonder daarbij aan authenticiteit in te boeten. Geïnspireerde melodieuze hardcore met een boodschap.

 

 

rise

 

07. Rise Against - The Sufferer and the Witness

Net zoals Strike Anywhere melodieuze hardcore met een boodschap, maar net iets subtieler verpakt en iets krachtiger afgeleverd.

 

 

fiery

 

06. The Fiery Furnaces - Bitter Tea

Net iets minder geflipt dan hun geweldige Blueberry Boat album, maar toch ADHD genoeg om een plaats in mijn top 10 te bemachtigen. Het muzikale equivalent van een ritje op een op hol geslagen rollercoaster. Onvoorspelbaar en dikwijls achterstevoren gezongen, maar steevast interessant en spannend. Meerdere luisterbeurten zijn wellicht nodig. (ik vond alleen een live-liedje)

 

 

belle

 

05. Belle and Sebastian - The Life Pursuit
Twee pop op zijn allerbest, dromerige popsongs met opzwepende sixtiesarrangementen, suikerzoet en oh zo aanstekelijk. 50 minuten feel good muziek.

 

 

cash

 

04. Johnny Cash - American V - a Hundred Highways
waardige posthume afsluiter van de carrière van the man in black.
De ontroerendste plaat van het jaar. Een gebroken en dodelijk zieke Cash perst voor een allerlaatste keer het allerbeste uit zichzelf.

 

 

campbell

 

03. Isobel Campbell and Mark Lanegan - Ballad of the Broken Seas
Beauty and the Beast.
Een engelenstem en een grafstem. Twin Peaks meets americana en het eindresultaat levert vuurwerk en een wondermooi plaatje op.

 

 

islands

 

02. Islands - Return to the Sea
zeer weird, charmerend, innemend, melancholisch, fascinerend, eigenzinnig.
Superlatieven schieten tekort. The Arcade Fire van dit jaar. Ovide en zijn vriendjes, maar dan muzikaal. Met voor mij het liedje van het jaar (zie link)

 

 

dresden

 

01. The Dresden Dolls - Yes, Virginia… 
Net iets minder indrukwekkend en tegendraads dan hun vorige, maar ze laten nog steeds moeiteloos alle concurrentie achter zich. Weergaloos optreden in de AB eerder dit jaar.

 

 

 

Ook zeer plezant: Sufjan Stevens: Songs for Christmas; The Pipettes: We are The Pipettes; Arctic Monkeys: Whatever People Say I Am, That’s What I’m not; Guillemots: Through the Windowpane; The Kooks: Inside In, Inside Out; Regina Spektor: Begin to Hope; Tapes ‘n Tapes: The Loon; The Spinto Band: Nice and Nicely Done; The Streets: The Hardest Way to make an Easy Living; Adam Green: Jacket Full of Danger, Me First and The Gimme Gimmes: Love Their Country…

 

Teleurstelling van het jaar: Red Hot Chili Peppers: Stadium Arcadium, Joan As Police Woman: Real Life, NOFX: Wolves in Wolves’ Clothing

 

Beste comeback: The Who: Endless Wire, Ignite: Our Darkest Days

 

Beste Reissue: Pavement: Wowee Zowee, The Triffids: Born Sandy Devotional, Sebadoh: III

 

Guilty pleasures van het jaar: Lily Allen: Alright Still, The Feeling: Twelve Stops and Home

 

Ontdekking: Of Montreal, Belle and Sebastian, Modest Mouse, The Knife, Death Cab for Cutie

12:02 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

18-12-06

Alsof de zomer nooit gestopt is

08:19 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |