16-12-06

Licht bumpercontact mag

Sommige taferelen zijn hilarisch om te aanschouwen, zoals een vader die daarnet verwoede pogingen ondernam om zijn wagen te parkeren tussen twee andere wagens, en daarbij instructies kreeg van zijn achtjarige zoon, terwijl de moeder rustig aan de overkant van de straat geld in de parkeerautomaat aan het steken was. “Papa! Papa! Pas op! Ge zit er bijna tegen!” Een redelijk luide slag volgt. “Papa! Stop!!! Ge zit er tegen!” Waarop de moeder doodkalm: “Matthias, roept zo niet, licht bumpercontact mag.” “Ja, maar er is wel een hele deuk in de bumper!”

11:06 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

14-12-06

strange days

Vorige week zat er een raar meisje op de trein dat de wereld wilde nummeren, zie enkele berichten eerder. Vandaag zat ze er weer, deze keer iets verder van mij af, maar wel met haar gezicht in mijn richting. Telkens ik even opkeek uit mijn boek (A riot of our own, night and day with the Clash, door hun road manager Johnny Green) zag ik dat ze me zat aan te staren en ze knipoogde ook constant naar mij. Ik negeerde haar, maar toen ik in Brussel Noord opstond om uit te stappen, riep ze: “Ik heb u wel herkend hoor!” Ik heb gewoon mijn weg richting uitgang vervolgd.

10:08 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

13-12-06

the world is our dancefloor now, remind me how to dance again

guillemots_photoNa een kort en gezellig etentje, met een ontluisterende blik in CMS’ portefeuille en ’s mans privéleven (ouwe snoeper), zetten Sfieke en ikzelf koers richting Botanique voor het optreden van Guillemots.

 

De snoodaards hadden een mij volstrekt voorprogramma uit Gent meegebracht: Mrs. Hyde, die een jazzy, en niet geheel onaangenaam geluid voortbrachten, en het moet gezegd, de zangeres annex pianiste kan enorm goed zingen, en Sfieke vond dat ze mooie kleren aanhad. Ik vond de inhoud van de kleren ook niet slecht. Maar de inhoud van die inhoud verklaarde waarschijnlijk ook de groepsnaam, want de zangeres had een air en ego om arrogante dikkenek tegen te zeggen. Dat heb ik niet gedaan aangezien we vlak voor het podium en aldus binnen gehoorsafstand stonden. Volgende keer wat minder ego en iets betere nummers, dan komt het allemaal wel goed denk ik.

 

Dan was het de beurt aan Guillemots. Ik stond me af te vragen wat nu eigenlijk de juiste uitspraak van die naam is. Gilmots? Giemo? Gaaimo? Giejemo? Stuur uw antwoord op een gele briefkaart naar het welbekende adres en win absoluut niks. De uitspraak doet er uiteindelijk niet toe, als de muziek maar goed is, en dat was zeker het geval, al had het optreden niet de intimistische sfeer van de cd. De eerste die zich op het podium vertoonde was de zanger met een kostuum om Herr Seele tegen te zeggen, een kapsel om Sjarel van The Magical Flying Thunderbirds tegen te zeggen en een pet die deed vermoeden dat The Rubettes nooit hadden opgehouden. Na een rustig liedje begeleid met keyboards gebeurde er iets vreemds. Het optreden ontaardde in complete chaos toen de rest van de groep het podium betrad: een knappe contrabassiste, die recht voor mijn neus postvatte (yes!), een dikke drummer in Afrikaans kleed, een in ijsbeerpak gehulde vrouw op saxofoon, een punky gitarist. Zeer overweldigend. Wat volgde was een aaneenschakeling van vanalles en nog wat: perfecte popsongs (made-up lovesong #43, trains to brazil), muziek uit schooltelevisieprograma’s, speelgoedcasioballades, opgefokte zigeunermuziek, samba, jazz, een op hol geslagen kermisattractie, disco (annie, let’s not wait). Niet alles kwam even goed uit de verf, maar het optreden bleef gans de tijd spannend en volstrekt onvoorspelbaar. We kregen tot slot nog één bisnummer en trokken daarna moe edoch tevreden huiswaarts, na even achtervolgd te worden door een rare snuiter, die zich ook al na het voorprogramma aan ons opdrong.

08:32 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

11-12-06

Terug van weggeweest

De slimste mens ter wereld vanaf vandaag terug op tv. En wederom hebben ze mij niet uitgenodigd om deel te nemen. Dit moet een vergissing zijn.

Voor degenen die een fuck geven: surf naar www.bwards.be en stem mij naar de eerste plaats. Voor degenen die geen fuck geven, doe exact hetzelfde, of juist niet, suit yourself. Voor degenen die mij een fuck willen geven, het mailknopke staat rechts, we zullen wel zien of er iets te regelen valt. Mannen, gelieve u te onthouden.

18:28 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

09-12-06

Kings of Convenience

Eat this Simon and Garfunkel! Schoon liedekijn lief ende klein. Let ook op de geweldige bril!

 

13:05 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

08-12-06

Wasdanawee?

JackbustIk wil niet voorbarig zijn, maar daarstraks hoorde ik verontrustend nieuws op de radio: Flip Kowlier, Gabriel Rios en Michael Franti hebben het in hun kop gehaald om een single te maken voor een goed doel. Op zich niks op tegen natuurlijk, maar ik ben een beetje ongerust dat ze What’s This? uit Tim Burton’s geweldige The Nightmare Before Christmas compleet gaan verpesten. Ze zouden trouwens niet de eerste zijn (Fall Out Boy iemand?). Singles voor het goeie doel zijn namelijk meestal kutliedjes van formaat. Denken we maar aan het kippensoepgezever van vorig jaar, of de verkrachting van Where is my mind? een jaar eerder. Ik ben er dus niet gerust in.

17:19 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

07-12-06

nummer de wereld, begin bij jezelf

De trein wordt bevolkt door vreemd volk, medereizigers. Dezemorgen zat ik tegenover zo een exemplaar, zoals wel vaker het geval is. Het specimen in kwestie was een meisje van een jaar of 22 en viel dadelijk op door haar kleurencombinatie. Alles wat ze aanhad of bij zich had was ofwel groen ofwel zwart. Ze was verwoed bezig met het tekenen van kaders op A4-bladen, millimeterwerk zo te zien. 20 kaders per blad. Vervolgens begon ze die te nummeren met tientallen: 0, 10, 20, enz… Op een gegeven moment begon ze zeer luid te vloeken en dat trok uiteraard mijn aandacht nog meer. “Scheelt er iets?”, vroeg ik. “Ik wilde nummeren tot duizend, maar nu moet ik een nieuw blad beginnen voor dat laatste nummer en dat is enorme verspilling. Nu moet ik doordoen tot 2000.” Een snelle berekening leerde me dat dat niet veel zou uithalen, want dat hetzelfde probleem zich dan weer zou stellen en dat zei ik haar ook. Toen ze dat doorhad begon ze teleurgesteld maar verwoed die kaders uit te knippen. Ik was ondertussen wel een beetje nieuwsgierig geworden naar het waarom van haar activiteiten en toen ik om meer uitleg vroeg, zei ze: “ik wil de wereld nummeren.” Ik zei dat ze dan waarschijnlijk niet zou toekomen met 1000 nummerkes. “Ge moet klein beginnen,” zei ze. Daar kon ik haar geen ongelijk in geven. Toen begon ze alle uitgeknipte kaartjes verwoed groen te kleuren. Toen ik naar het waarom daarvan vroeg zei ze: “alles moet groen zijn, anders voel ik me slecht.” Dit leek me het ideale moment om haar met rust te laten. Ik wilde niet het risico lopen dat ze plotseling in mijn knieën zou bijten of iets van die strekking. Bij het verlaten der trein heb ik ze nog succes gewenst met haar “project”, dat leek me toch wel het minste dat ik kon doen.

18:46 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

04-12-06

San Nicolas kapoentje

Gadverdamme! (of mierda beter gezegd). Zojuist in de Spaanse les twee uur mogen horen dat San Nicolas woensdag komt. San Nicolas viene en el CLT este miercolés. Ik hoop maar dat hij verkleed komt met ne mijter en ne valse baard en chocolade meebrengt voor iedereen, anders zal ik mijn speldoos van de dzjoef op ou muile™ bovenhalen en zal het wijzertje halt houden op Radijzen.

21:42 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

03-12-06

welkom, welkom, bij de twee biggetjes

varkenBezoek uit Frankrijk is altijd plezant, zeker als het bezoek in kwestie de favoriete Erasmuster S. van vorig jaar is (zie talloze avonturen eerder op deze blog). Het was een zeer blij weerzien gisteren. Er was gisterenavond ook nog een laat verjaardagsetentje gepland met enkele ex-medestudiegenoten, en nog steeds zeer goeie vriendinnen en hun respectieve partners. En zoals wel vaker het geval is, hadden we ook nu weer afgesproken bij de Mexicaan El Sombrero in Leuven, waar een goeie prijs/kwaliteitsverhouding heerst. Bij de Mexicaan worden ook al weleens bruine bonen geserveerd, en dit gaf natuurlijk meteen aanleiding tot allerlei flauwe grappen, aangezien S. met mij de kamer zou delen. Het lachen werd al direct heel wat minder toen bleek dat in de lasagne van S. ook bruine bonen zaten. Vanaf dat moment begon een soort van psychologische koude oorlog en een bonenwedloop. Uit medelijden heb ik een hoopje bonen deels laten liggen, maar de ingenomen dosis bleek ‘s nachts toch nog voldoende te zijn. Zij deed echter ook lustig haar duit in het zakje, en niet alleen dat, doordat ze nogal verkouden was bleek ze ook enorm hard te snurken. Daarom heb ik haar vanochtend zeer lieflijk “petit cochon” genoemd. En ook het venster wat opengezet.

21:32 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

01-12-06

Mag het iets meer zijn?

Gisteren in de wibra nog een sjaal op de kop kunnen tikken voor maar 2,99 euro! Ik geef niet graag meer geld uit aan een sjaal omdat ik er toch altijd in slaag om hem op een of andere manier kwijt te spelen. Aangezien ik enkel groot geld op zak had besloot ik met bancontact te betalen. De kassierster stelde mij een eigenaardige vraag: “moet dat juist zijn?” Ik was niet helemaal mee en zei: “bij voorkeur wel, het mag ook altijd minder zijn.” Een vieze blik en herhaling van de vraag werden beide in mijn richting geworpen. Het leek me aangewezen om verduidelijking te vragen en dat deed ik dan ook. Ze dacht dat ik krap bij kas zat en wilde me een trip naar een bancontact besparen, door wat geld uit de kassa mee te geven. Dat mocht ze wel iets duidelijker aangeven.

08:53 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

30-11-06

De steen

Daarstraks op een begrafenis gehoord, en een geweldig mooie tekst vind ik. Als ze zo een liedje op mijn begrafenis spelen ben ik content, maar ik geef toch de voorkeur aan in the aeroplane over the sea van neutral milk hotel :-) Ik hoop ook dat ze op mijn begrafenis de juiste naam gebruiken en niet op het einde ineens zeggen: “aja dat was dieje van gisteren.”, want dat vond ik behoorlijk grof.

 

Bram Vermeulen: De steen

 

ik heb een steen verlegd in een rivier op aarde
het water gaat er anders dan voorheen
de stroom van een rivier hou je niet tegen
het water vindt er altijd een weg omheen
misschien eens gevuld door sneeuw en regen
neemt de rivier mijn kiezel met zich mee
om hem dan glad en rond gesleten
te laten rusten in de luwte van de zee
ik heb een steen verlegd in een rivier op aarde
nu weet ik dat ik nooit zal zijn vergeten
ik leverde bewijs van mijn bestaan
omdat door het verleggen van die ene steen
de stroom nooit meer dezelfde weg zal gaan

17:54 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

27-11-06

Laat het verleden toch gewoon rusten

Die middag op de personeelsdienst komt de big chief met een man op leeftijd binnen: “fILLE, gij hebt toch toegang tot het archief in de catacomben he?” Ik voel onmiddellijk de bui hangen en zie geen enkele mogelijkheid om er onderuit te komen. “Meneer hier is een historicus en gaat een boek schrijven over de geschiedenis van de school. Hij moet daarvoor in het archief zijn. Kunt gij met hem meegaan en de kasten opendoen en er bijblijven tot hij gedaan heeft.” Ik kan me plezantere dingen voorstellen dan voor onbepaalde duur (anderhalf uur bleek uiteindelijk) in een vochtig, beschimmeld archief te staan met een muffe, oude man (de bijvoeglijke naamwoorden zijn onderling inwisselbaar), maar er viel zoals gezegd niet aan te ontsnappen. De man vond het om te beginnen al geweldig om die muffe geur op te snuiven. “Heerlijk toch, dit is echt een paradijs voor de historicus.” Ben ik blij dat ik geen historicus ben. Ik zei dat hij waarschijnlijk wel zijn werk zou hebben om daar iets terug te vinden, want alles zit door elkaar. “Ben je gek?” (het was weer zo iemand die het plezant vond om met je en jij te spreken) “Dit is echt luxe! Ik ben al op plaatsen geweest…, wacht, ik zal je even een anekdote vertellen.” Doe verder, het is hier koud en het stinkt hier, dacht ik bij mezelf, maar er was geen houden aan. Hij stak een monoloog af van vijf minuten. Op het einde van de anekdote zei hij: “Sorry voor deze korte anekdote, ik zal voortmaken nu..” Dat zou gadverdamme tijd worden. “Zeg maar, je hoeft hier niet te blijven hoor. Ik zweer op mijn eer van historicus dat ik niks zal stelen en alles netjes zal terugleggen.” Ik zwoer op mijn eer van personeelsmedewerker dat oude mannetjes die muffe vochtige kelders een paradijs vinden, niet te vertrouwen zijn en ik had instructies van hogerhand gekregen om bij hem te blijven, dus zat er niks anders op dan nog anderhalf uur zijn doldwaze anekdotes te ondergaan. Ondertussen checkte ik op mijn horloge of een minuut steeds effectief 60 seconden duurt, en dat bleek na 90 proefnemingen het geval te zijn. “Tot volgende week,” sprak de knar na afloop. “Ik heb nu een idee waar ik alles kan vinden.” Aaaaaaaaarrrrrrrrrrrggggggggggggghhhhhhhhhh!

17:56 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

25-11-06

Chaplin in beelden

CharlieChaplinTot 7 januari loopt er in de Botanique de tentoonstelling Chaplin in Beelden. Aan de hand van meer dan 250 foto’s, waarvan vele onuitgegeven zijn, posters, krantenknipsels en videofragmenten wordt getracht om een beeld te scheppen van een van de beroemdste en meest geliefde filmiconen van de 20ste eeuw, zowel zijn evolutie als acteur, regisseur en componist, als de totstandkoming en evolutie van zijn personage The Tramp.

 

Charlie Chaplin wordt in eerste instantie herinnerd als een grappenmaker, maar daarnaast wist hij met zijn films ook vaak een gevoelige snaar te bespelen en schuwde hij enige maatschappijkritiek op tijd en stond niet, waardoor hij een zeer ruim publiek aansprak en nog steeds aanspreekt. Dat werd ook duidelijk op de tentoonstelling, waarbij ik zelf getroffen werd door drie situaties.

 

Een meisje van een jaar of vijf kwam niet meer bij van het lachen tijdens de magistraal georkestreerde boksmatch in het meesterwerk City Lights.

 

Tijdens een andere scène (van 2:53 tot 5:31) in City Lights maakt Chaplin voor het eerst kennis met het bloemenmeisje en realiseert zich dan plotseling dat zij blind is. Een scène die bijna net zo ontroerend is als de slotscène van die film en een vijftienjarig meisje naast me pinkte een traan weg.

 

Nog wat later zag ik een oudere man een traan wegpinken bij een politiek geladen scène uit The Great Dictator.

 

Drie keer stond ik er met kippenvel naar te kijken, drie ongelofelijk mooie momenten en drie keer nam mijn bewondering voor Chaplin toe.

 

Aanrader!

19:24 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

23-11-06

Español no es matemática, gadverdamme!

856getallen2Wiskunde en fILLE zijn nooit een winning team geweest. Moest ik puur op basis van mijn wiskundige skills beoordeeld worden dan zat ik nu in een welbepaald VTM-programma met een nerd opgescheept. 1 + 1 lukt me nog wel, 5 x 7 ook nog, maar als ze beginnen van 36 + 79 dan slaan mijn stoppen door (of nog harder dan normaal het geval is). Laat dat laatste nu juist een vraag zijn die me gisteren in de Spaanse les gesteld werd, maar dan in het Spaans om het geheel nog een beetje gecompliceerder te maken: “treinta y seis más setenta y nueve son?” Na een lange pauze waarbij ik zelfs de rekenmachine op mijn gsm geconsulteerd heb (die ik eerst ook nog moest zoeken, ik gebruik die functie nooit), kwam dan eindelijk het antwoord. Gelukkig bleek ik niet de enige te zijn wiens wiskundekennis aan een update toe was. Iets later moesten we met twee vermenigvuldigen, helaas ook puur in de wiskundige betekenis van het woord. 2 x 2 = 4, 4 x 2 = enz… Op den duur zaten we al aan 2048, ik zat toen ongeveer bij twaalf. Diep in gedachten verzonken om het volgende antwoord te raden in geval dat ik zou aangewezen worden (en ook wel bij de film 2046, die maar twee cijfers van 2048 verwijderd was), was ik niet echt aan het opletten, en natuurlijk kwam ik juist op dat moment aan de beurt: 4096 zei ik niet zonder enige trots. “Dividido por dos”, zei de leraar, ik had dus moeten delen. Een welgemeende en ongecontroleerde “Gadver!” ontsnapte aan mijn lippen. Dat bleek “mierda” te zijn in het Spaans. Kijk, dat noem ik nu eens nuttige kennis.

08:25 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

22-11-06

Wijze raad van Lewis

Wat is Alice in Wonderland toch een geweldig boek, al was het maar voor zinnen als deze:

“Never imagine yourself not to be otherwise than what it might appear to others that what you were or might have been was not otherwise than what you had been would have appeared to them to be otherwise.”

 

Lewis Caroll

08:12 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

20-11-06

forward

Altijd grappig als iemand een forwardmailtje krijgt en per ongeluk reply to all doet, waardoor niet alleen de mensen die de persoon in kwestie kennen, maar ook wildvreemden plotseling een antwoord krijgen als: “Hoow zekers! Nog van dat!”, nadat een mailtje met schaarsgeklede dame circuleerde. Wat had ik graag eens de reacties in de mailbox van betreffende collega gelezen, en zijn reactie gezien op het moment dat hij besefte dat hij op het verkeerde knopje gedrukt had.

17:53 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

19-11-06

Jingle Bells

sufjanKerstmis, wie haat deze periode niet? Die opgeklopte en opgefokte sfeer van laat-ons-met-zijn-allen vrolijk zijn, die geforceerde en gedwongen gezelligheid, wazig kaarslicht, knisperende haardvuren, en lelijke pulls. Die sfeer kan nog verder verpest worden door een mooie kerstcd op te zetten, waarmee de vrolijke en olijke sfeer werkelijk iedereen aansteekt.

Nee, die cd's zijn niet aan mij besteed, of het moest Oi to the World zijn van the Vandals, met hits als My first Christmas as a Woman, Oi to the World, A Gun for Christmas en het lieftallige Christmastime for my Penis (hier vakkundig verkracht), dat niet gesmaakt werd op een kerstfeestje op school.

Dit jaar is er echter een kerstcd, of beter een cd-box, waar ik wel naar uitkijk en dat is die van Sufjan Stevens die vorig jaar het lichtjes briljante album Illinois uitbracht (het tweede deel uit een groots project waarin hij al de staten van de VS wil bezingen). Nu heeft hij ook een kerstcd gemaakt, met traditionele liedjes en eigen composities, met bezieling én met irritante belletjes. Het geheel zal ook nog eens vergezeld gaan van een essay van Rick Moody, schrijver van The Ice Storm, geweldig boek, en een nog betere film (mijn all-time nummer vier). Redenen genoeg dus om dit album (hier integraal te beluisteren) binnenkort aan te schaffen. Hallelujah!

20:23 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

17-11-06

Timebomb - Babel

Nadat mijn gebruikelijke donderdags eetdate had afgezegd, besloot ik om naar Babel te gaan om 20u. Iemand anders had me gemaild om samen iets te doen, dus had ik haar meegevraagd naar de cinema, en eerst zouden we iets gaan eten. We hadden afgesproken om 18u30.

 

18u30: ik ben op tijd op de plaats van afspraak, zij niet. Ik kan niet goed tegen laatkomers. 18u40: ze daagt eindelijk op. Ik stel voor om naar de Notre Dame te gaan in Leuven omdat daar altijd een vlotte bediening is. 18u50: ik heb allang gekozen, zij nog niet. 19u: de ober deelt mij mee dat het gerecht van mijn keuze niet meer voorradig is, ik bestel mijn backupgerecht. 19u10: het eten wordt geserveerd. 19u35: gedaan met eten en afgerekend. Een dikke tien à vijftien minuten stappen naar de cinema. Mijn medegangster heeft echter een volle maag, teveel wijn gedronken, en korte benen. 19u55: compleet uitgeput komt ze aan, ik ben nog fit en monter. 19u56: een zeikerd aan de kassa die geen student meer is, probeert tevergeefs met allerlei oude studentenkaarten een korting te verkrijgen, de rij achter ons neemt toe. 19u59: Cinema is heilig en de eerste minuten van een film missen zijn onvergeeflijk. Dag van de verdraagzaamheid of niet, het kan me niet schelen. De bom barst en ik schiet uit mijn krammen. “Makker, als ge te gierig zijt om nen euro meer te betalen, ga dan naar huis of huur een dvd’ke, maar hier staat nog zeker twintig man achter u die allemaal graag op tijd in de zaal zitten!” Ik krijg medestand van andere mensen in de rij, en gegeneerd betaalt de zeikerd de volle pot. 20u02: net op tijd in de zaal. Let the show begin!

  

babel%20POSTER

 

Dat Alejandro Gonzales Iñarittu geen vrolijke Frans is, weet ongetwijfeld iedereen. Zijn twee vorige films (Amores Perros en 21 Grams) getuigden al niet echt van een optimistische levensvisie, maar pleegden wel een rechtstreekse aanslag op het hart en grepen ongemeen hard naar de keel. In beide films was een stom toeval de aanleiding voor een opeenvolging van dramatische gebeurtenissen die de levens van verscheidene mensen willens nillens met elkaar verbond. Diezelfde thematiek is ook terug te vinden in zijn nieuwste parel Babel, waarbij één stomme kogel de levens van een aantal mensen over gans de wereld drastisch zal wijzigen.

 

Twee Marokkaanse jongeren krijgen het geweer van hun vader mee om te gaan jagen op jakhalzen. Door een uit de hand gelopen spel treffen ze echter een toeristenbus. De vrouw van een Amerikaans koppel (Cate Blanchett en Brad Pitt) wordt tijdens een rondreis door Marokko getroffen door een kogel en wordt naar een nabijgelegen dorpje afgevoerd in afwachting van medische hulp. Ondertussen vindt de huishoudster en babysit hun twee kinderen geen oppas voor de kinderen, en neemt ze hen mee naar het huwelijk van haar dochter in Mexico. Bij de terugkeer naar de VS komen ze echter in de problemen aan de grens. Ondertussen worstelt aan de andere kant van de wereld een doofstom Japans meisje nog steeds met de zelfmoord van haar moeder en heeft nood aan affectie. De link tussen de meeste van deze verhalen is onmiddellijk duidelijk, alleen duurt het even hoe we te weten komen hoe het Japans meisje met de andere in verbinding staat.

 

Naast het lot dat al deze mensen met elkaar verbindt, staat ook de relatie ouders – kinderen in elk van deze verhalen centraal. En ook wordt in alle verhalen op pijnlijke wijze duidelijk dat ouders hun kinderen niet altijd kunnen beschermen, ook al zijn de bedoelingen nog zo goed. De Marokkaanse vader kan de stommiteit van zijn zonen niet ongedaan maken, het Amerikaanse koppel heeft een kindje verloren aan wiegedood, de Mexicaanse babysit brengt ongewild de twee kinderen in de problemen en de vader van het Japanse meisje heeft niet kunnen voorkomen dat ze met de zelfmoord van haar moeder geconfronteerd wordt.

 

De titel Babel slaat op de metaforische spraakverwarring en het gebrek aan communicatie dat deze wereld domineert. De VS mogen aanvankelijk geen reddingshelicopter naar de neergeschoten vrouw sturen, omdat ze direct na het incident een terroristische aanslag suggereren. In Marokko is iedereen schuldig tot het tegendeel bewezen wordt, aan de Mexicaanse grens is iedereen een potentiële illegaal, het Japanse meisje en haar vader communiceren helemaal niet meer…

 

Babel is een van de beste films die dit jaar in de zalen te zien is. Allen daarheen. ****/****

08:20 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

15-11-06

Gristus

trainingOnrustwekkend nieuws bereikte mij gisterenavond. Blijkbaar zijn er in de ouderlijke woonst videocassettes opgedoken van een jeugdige fILLE met ontluikende snor en weelderige krullenbos (op zijn hoofd voor alle duidelijkheid), die in glimmend trainingspak in de Ardeense bossen rondwaart, geheel uniform met zijn twee jongere zussen, die nog geen ontluikende snor of weelderige krullenbos (op hun hoofd voor alle duidelijkheid) hadden. Dat wordt weer een weekendje lachen jegens mijn persoon.

 

Zou het aan de engelenstem van Isobel Campbell liggen, wier nieuwe cd (beste liedje alhier gratis te downloaden) mij naar dromenland begeleidde, dat ik vannacht droomde dat ik de nieuwe Jezus Gristus was? Geen idee, maar feit is wel dat ik enkele mirakels verricht heb. Het begon allemaal toevallig toen ik de krukken van een kreupele weg stampte en hij ineens kon gaan, gedurende twee seconden toch. Daarna viel hij huilend op zijn knieën, van dankbaarheid waarschijnlijk. Een toevallige passant zag dit en stortte zich ook aan mijn voeten. “Weest geprezen, oh Heiland.”, bracht hij uit. “Zeg maar gewoon fILLE”, zei ik. “En hij is nog bescheiden ook!” Van het een kwam het ander en al gauw lagen er een stuk of dertig freaks aan mijn voeten, die enkele mirakels van mij verwachtten. Een kreupele had ik al leren lopen, dus dat was geen optie meer. Dus leerde ik domme blondjes tot vijf tellen en meer van die prutsmirakeltjes. Alles ging goed tot ik een dwerg liet groeien door hem steunzolen te geven. De dwerg in kwestie was dolblij, maar al snel werd hij door de dwergengemeenschap uitgestoten omdat hij geen zelfrespect had. Dus besloten de dwergen mij zwaar te straffen door zand in mijn ogen te gooien. Even later had ik vuile knieën. En op dat moment besloot ik de mirakels voortaan aan anderen over te laten, want ik begon allerlei stemmen te horen. Vervloekte wekkerradio.

08:25 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

11-11-06

Jommekesbroeken

jommekeGadverdamme zeg, wat is dat toch met die nieuwe modetrends? De huidige trend waar ik me als behoeder van goede smaak de laatste weken aan erger zijn de korte broeken die bij vrouwen blijkbaar in de mode zijn, meestal in combinatie met botten. Het is echt geen zicht en dat zie zelfs ik met mijn beperkte modekennis. Precies Jommekesbroeken, maar Jommeke had dan toch tenminste nog het lef om volledig fout te gaan en daar gewone schoenen en witte sokken onderaan te doen. Wat ik ook niet snap is dat die trend nu ineens opduikt, nu het toch wel koud weer begint te worden. Maar dan wel een lekker warme sjaal aandoen. Waar zit de logica dan? Nee, geef mij dan maar kortgerokte Annemiekes en Rozemiekes.

18:36 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

09-11-06

The sound of music

Ik wilde gisteren een berichtje maken over muziek en films, maar weet eigenlijk niet meer wat ik er juist over wilde zeggen. Waarschijnlijk was het gewoon een excuus om een paar mooie youtubefilmpjes te posten. Hierbij enkele voorbeelden van hoe muziek de toon kan zetten.In A clockwork Orange bijvoorbeeld, waarbij een gezin aangerand wordt op de vrolijke deun van Singin' in the Rain:

 

 

Of in Breakfast at Tiffany's, waarbij de openingsscene meteen de toon zet voor de rest van de film:

 

 

Muziek kan natuurlijk ook gewoon vrolijk zijn zoals in The Rocky Horror Picture Show, met een piepjonge Susan Sarandon:

 

 

En tot slot de beste scene die ik al ooit in een film gezien heb. Zonder woorden wordt hier op twee minuten meer gezegd dan waar andere films anderhalf uur voor nodig hebben:

 

08:26 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

07-11-06

Pizza!

magicnumbersRestauranttip van de dag: La vecchia napoli in Leuven. Alle mogelijke pizza’s aan een zeer degelijke prijs en voor 1,5 euro meer aan extragroot formaat. Zo groot dat zelfs ik het niet opkreeg. De pizza was zoals mijn gezelschap: uitstekend! Limoncello, het drankje van het huis dat we als afsluiter kregen, viel in de smaak, en was zo straf dat mijn verstopte neus er spontaan weer van open ging. Ook in de smaak viel de knappe serveuse van dienst, maar daar heb ik niet van mogen proeven :-)

 

Bij het naar buiten gaan snuitte ik mijn neus en sprak een olijke dikkerd, die niemand minder bleek te zijn dan de enige echte Johnny Wittevrouw, beter gekend als Scherpenheuvels zangtalent Johnny White (zou volgens mij de extragrote pizza moeiteloos opkrijgen), die toevallig passeerde, het gevleugelde woord: “gezondheid”, terwijl hij me breed glimlachend aankeek met een blik van “hebt-ge-mij-herkend?” Ik antwoordde gewoon “dank u” en kon me buiten “verloren hart, verloren droom” geen enkele hit van hem herinneren. Bekendheid is relatief.

 

De olijke dikkerds van The Magic Numbers (die gemakkelijk twee extragrote pizza’s elk zouden opkrijgen) hebben ook weer een mooi (en goedkoop!) melancholisch plaatje uitgebracht dat zweemt naar The Beach Boys en The Mamas en the Papas. Hier alvast de eerste single daaruit.

22:32 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

05-11-06

Haai

jaws_flTerwijl zoonlief naar de bekendste en tevens beste haaienfilm in de filmgeschiedenis aan het kijken was, kwam zijn moeder de living binnen en zei: "ah, zijt ge naar Joyce aant kijken?"

19:31 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

02-11-06

tis koud

mr-tHet is koud. Dat is het eerste dat ik dezemorgen vaststelde. ’s Morgens grenst mijn waarnemingsvermogen soms aan het onwaarschijnlijke. Zo heb ik al eens vastgesteld dat mijn gsmwekker niet elke dag 100% simultaan afloopt met mijn gewone wekker. En ik maar denken dat tijd een objectief gegeven is.

 

Terwijl talloze andere tamzakken het niet nodig achten om te komen werken, waardoor ik bijgevolg veroordeeld ben tot een waarschijnlijk mailloze dag, zit ik hier met verkleumde handen en dikke winterjas achter mijn pc, doordat de chauffage naar de kl… vaantjes is. Waar is de tijd dat ik nog wedstrijdjes om ter langst uit het raam hangen in t-shirt deed in hartje winter? Ergens in 2000. Dat was ook de tijd waarin kotgenoten op mijn kamer met handschoenen en dikke wollen pulls op mijn kamer tv kwamen kijken, en ik mezelf daarover verbaasde omdat ik zelfs lichtjes zweette.

 

Voor de rest heb ik niet veel te melden, behalve dat the A-team na al die jaren nog steeds overeind blijft als een huis. En dat ik sinds gisteren weet waarvoor B.A. eigenlijk staat: “Bad Attitude” en niet voor de bloedgroep van de man in kwestie of “Belachelijk Afrokapsel” zoals ik jarenlang gedacht heb.

10:13 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

30-10-06

Welcome to the fun

Mensen die mij kennen weten dat ik bij gelegenheid wel eens graag Fanta drink, maar de laatste maanden erger ik me aan Fanta. Niet aan de originele Orange, verre van zelfs. Ik ken nog altijd niks beters (tenzij desperados misschien), maar aan de Fanta World-smaken. Ik vind het een wrede en wansmakelijke grap, en ik weiger er aan mee te doen. Gedurende enkele weken wordt telkens weer een andere Fantasoort uit de wijde wereld aangeboden. Nu is Fanta Jamaica aan de beurt. Hoe lekker het misschien ook mag zijn, ik zal er geen drinken, want stel dat ik het nog lekkerder zou vinden dan gewone Fanta, dan zit ik binnen enkele weken met een onoverkomelijk probleem, aangezien die smaak niet meer verkrijgbaar zal zijn, en ik zie me nog niet elke maand naar Jamaica vliegen om een nieuw voorraadje in te slaan. Slecht initiatief.

 

Ondertussen bewijzen de nog in leven zijnde leden van The Who dat ze na 24 jaar nog steeds rocken als de beesten, leveren The Decemberists weer een melancholisch meesterwerkje af, zijn Deftones, samen met System of a Down de enige overblijvende relevante exponenten van de zogeheten nu-metal scene en doen Me First and the Gimme Gimmes nog steeds hun eigen ding, zij het deze keer in countrystijl: jippiejajee!

19:27 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

27-10-06

het leven zoals het gelukkig niet bij mij is

Zojuist tijdens het verorberen van een pak friet met berehap viel mijn oog op een tv-programma dat verdacht veel weg had van in de gloria, maar echt bleek te zijn en het op vele fronten overtrof.

 

Het was op één en ging over mensen die gaan trouwen. Waarschijnlijk het leven zoals het is: trouw of iets dergelijks, ik ben te lui om het op te zoeken.

 

Een van de koppels waren twee relnichten die zelf hun kostuums ontworpen hadden en moesten gaan passen. Uiteraard viel, zoals een dergelijk programma betaamt, één van de kostuums niet in de smaak. Daar kon ik het enkel volledig mee eens zijn. Ik zou het zelfs nog niet aan een bedelaar geven, want die mens zou denken dat ik hem aan het uitlachen was. Iets later kwam er iemand make-up tips geven aan de bruidsmeisjes. En toen ze zei: “voor de vrouwen met rimpeltjes…” zoemde de camera genadeloos in op één van de bruidsmeisjes. Geweldig.

 

Ook grappig was een militair die met een zekere Kelly, de naam verwonderde mij eerlijk gezegd niet, ging trouwen. Ik vond hem behoorlijk grof in zijn taalgebruik, en hij spuide ook de ene clichézin na de andere: “vrouwen kosten geld.” “relatie is een werkwoord”, en meer van dat. Op de vraag wat zijn vader van de toekomstige schoondochter vond, antwoordde deze enigszins gelaten en ontwijkend: “als gij er maar gelukkig mee zijt he.”

 

Maar veruit het beste was de vader die het huwelijk van zijn dochter in een of ander Spaans dorpje aan het regelen was en krampachtig naar inboorlingen zocht om de kerk toch wat voller te krijgen. Op den duur kon hij een oudere man overhalen om toch te komen in ruil voor een traktatie achteraf. Hij ging dan ook naar een locatie waar de trouwfoto’s moesten gemaakt worden, en moest ook een steen terugbrengen die hij daar vorige keer meegenomen had omdat dat volgens zijn dochter anders ongeluk zou brengen. Hij zou ook wijselijk verzwijgen dat er nog niet zo lang daarvoor een Duitser zijn vrouw in brand gestoken had op een van de omliggende velden. Aan de ruïne die hij voor ogen had stond hij ook te mijmeren. “Ik denk dat wit schoon zou zijn met dat op den achtergrond. En als ze niet content is kan ze toch al inspiratie opdoen voor haar huis, want het is een goeie fundering.” Waarop hij lachte naar de reporter. Blij dat hij er zelf plezier in had.

 

Nog een keer slapen en dan komt het grandioze Oktoberfest eraan. Geïnteresseerden mogen mij altijd mailen voor meer details. Met een beetje geluk antwoord ik wel. Hier alvast een voorsmaakje

21:39 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

25-10-06

Goed fout

daedlyNa die overdosis cultuur op zaterdag is er ook wel eens een tegenreactie nodig. Daarom aarzelde ik niet en stapte de free record shop te doen om een beslissing te nemen waar ik ongetwijfeld spijt van ga krijgen. Ik heb enkele behoorlijk foute cultfilmpjes gekocht. Wat te denken van pareltjes als Blood Feast, een waar gorefest van cultmeister Herschell Gordon Lewis, of 2000 maniacs over hillbillies die helemaal loos gaan (de opvolger was dit jaar nog te zien op het BIFFF), of Deadly Weapons en Double Agent 73 met in de hoofdrol Chesty Morgan, die mannen doodt met haar gigantisch borsten? Boobie traps!

 

Ook fout is jouw radio. Op deze site ben ik toevallig terechtgekomen tijdens mijn nimmer aflatende zoektocht naar kitsch. Het is een internetradiozender die uitsluitend Vlaamse hits speelt en waar zelf verzoekjes op gedaan kunnen worden. Mijn favorieten van het moment zijn Cowboy Gerard en Daniel Dirk. Toch een klein punt van commentaar. Mamadora van Bart Kaëll zit niet in de keuzelijst.

17:48 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

21-10-06

"Gentlemen, you can't fight in here! This is the War Room."

418Op tijd en stond kan het geen kwaad om eens een beetje aan cultuur te doen. Derhalve stond ik woensdagavond na het werk aan een Leuvens treinloket om een B-dagtrip naar de Stanley Kubrick tentoonstelling te boeken. “De wat?” “De Stanley Kubrick tentoonstelling in Gent.” “Doa weet ik niks van, da moet ich is opzuuke.” Iets later kwam de vriendelijke, doch niet zeer geïnformeerde loketbediende terug. “Ge het gelijk, dieje mokt toch films he?” Ik affirmeerde deze veronderstelling. “Wa het dieje zoe al gemaakt?” “In chronologische volgorde of liever alfabetisch?” Niet dat ik ze in alfabetische volgorde ken, maar dat leek indrukwekkend op het moment zelf. Gelukkig maakte de volgorde niks uit. “The Shining.” “Zjust!” “Full Metal Jacket” “Zjust, das ne grellige.” “Dr Strangelove” “Da zegt me wel iet” “A Clockwork Orange.” “Das ook nen hette film.” Ondertussen werd de rij achter mij langer en besloot ik maar te betalen.

 

Dezemorgen trok ik dan om half negen richting Gent, en na een voorspoedige trein- en tramreis, waarbij we ongevraagd hulp kregen van een inboorling die vroeg waar we moesten zijn en wat we daar gingen doen en ons waarschuwde dat het de moeite was, maar dat we toch anderhalf uur tijd daarvoor zouden moeten uittrekken. Hij zij ook dat we een tram richting Gravensteen moesten nemen. Terwijl hij het woord uitsprak tekende hij met beide handen een denkbeeldig rechthoekje in de lucht. Stippellijnen à la Pulp Fiction bleven echter achterwege.

 

De tentoonstelling zelf was meer dan de moeite. Elke ruimte was aan één van Kubricks films gewijd en bood een enorm diepgaand en interessant inzicht verschafte in het werk van deze meester. Hoe getalenteerd hij wel is werd steeds duidelijker. Foto’s, filmposters, filmfragmenten, documentaires, correspondentie, scripts, de documentatie voor zijn niet gerealiseerde projecten (oa een minutieus samengestelde fichebak met info over het leven van Napoleon voor de gelijknamige film die er nooit kwam (“the best film (n)ever made”)), echte rekwisieten uit zijn films (ik heb de typmachine uit The Shining aangeraakt!!!, ondanks uitdrukkelijk verbod) en veel aandacht voor zijn filmmuziek. Kortom alles wat de fan maar kan boeien, komt aan bod. Aan de uitgang heb ik me dan bij wijze van souvenir ook maar twee boeken over Kubrick, alsook een cd met filmmuziek gekocht.

 

Daarna nog gaan eten bij een Italiaan tegenover het Gravensteen. Ik denk dat het La Castella heette: Penne arrabiata en als dessert Tiramisu. Aanrader, ondanks de iets te dure tiramisu.

Nog een kleine ode aan The Shining:

20:24 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

19-10-06

Hoe zou het nog met Micha Marah zijn?

micha_04Hoe zou het nog met Micha Marah zijn? Die vraag flitste gisteren onwillekeurig door mijn hoofd tijdens de Spaanse les. De aanleiding daarvoor was een duidelijk met educatieve doeleinden opgestelde videoreportage over enkele deernes die in Spanje studeerden en mochten verklaren waarom ze dat deden. In deze doldwaze flitsende MTV-tijden verwachtte ik me aan niets minder dan 35 beelden per seconden, met hippe muziek op de achtergrond, maar niks was minder waar. We kregen weliswaar een hip filmpje te zien, hip naar 80s normen wel te verstaan. Een spuuglelijk lettertype en orentergende synthesizermuziek met irritante geluidseffectjes en kledij die zelfs niet in films als Flashdance gedragen werd, wegens erover. Gigantische brillen, leggings, hemdjes met epaulletten, jeans met daaronder spierwitte sportschoenen, om nog maar te zwijgen over de gigantische en groteske kapsels. Om de een of andere reden lijkt iedereen in de jaren 80 een uitgedroogde permanent of een gigantische kuif te hebben. Alsof de beelden op zich nog niet erg genoeg waren, bleek de band al zo vaak afgespeeld te hebben dat er van wat gezegd werd nagenoeg niks meer te verstaan was. Hilarisch, daar niet van. Maar tijdens het bekijken schoot dus ineens Micha Marah in mijn hoofd, figuurlijk dan, anders zou ik dit nu niet aan het typen zijn. Of getypt hebben beter gezegd. Ik ken Micha Marah eigenlijk alleen van Stad op Stelten en later de Soundmixshow, waarin ze elke soundmixer goed vond en als ze haar ogen sloot, zag ze gewoon de geïmiteerd in kwestie voor zich. Ze is ook zangeres, maar ik kan me met de beste wil van de wereld geen enkel liedje van haar voor de geest halen. Ik denk eerlijk gezegd ook dat dat eigenlijk niet eens een ramp is. Ik vind wel dat ze een rare artiestennaam heeft. Ik geef toe dat het een verbetering is ten opzichte van Aldegonde Lippens, maar toch. “Vouwele rosse” was misschien ook geen slechte naam geweest, maar daar bouw je natuurlijk geen carrière mee uit.

08:34 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

16-10-06

Kantoorhumor

Eerst en vooral wil ik even aanstippen dat ik Willy’s en Marjetten zeer geslaagd vond, een soort geflipte combinatie van Buiten de zone en In de Gloria.

 

Later op de avond konden de liefhebbers nog eens genieten van Het Eiland, ook een zeer leuk programma, al vind ik het net iets teveel op het sublieme The Office lijken. Ook in Nederland hadden ze een tiental jaren geleden een uiterst vermakelijke komische reeks die zich op kantoor afspeelde: Debiteuren/crediteuren van Jiskefet. Humor die mijn toenmalige klasgenoten die De Kampioenen nog niet ontgroeid waren niet kon boeien, maar ik vond het geweldig. Hieronder één van de grappigste afleveringen in twee delen:

 

Deel 1

Deel 2

 

Voor nog meer geflipte spelletjes. Hieronder klikken voor Numberwang!

 

 

 

 

16:57 Gepost door fILLE in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |